ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ (πέμπτο τμήμα)
της 21ης Σεπτεμβρίου 2004
Υπόθεση T-325/02
Michel Soubies
κατά
Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
«Υπάλληλοι – Εκ νέου τοποθέτηση υπαλλήλου βαθμού Α 3 με την ιδιότητα του συμβούλου ad personam – Αναδιάρθρωση της γενικής γραμματείας – Αντιστοιχία μεταξύ του βαθμού και της θέσεως εργασίας»
Πλήρες κείμενο στη γαλλική γλώσσα II - 0000
Αντικείμενο: Προσφυγή με αντικείμενο αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της Επιτροπής της 26ης Νοεμβρίου 2001 σχετικά με την εκ νέου τοποθέτηση του προσφεύγοντος στη μονάδα «Θεσμικών θεμάτων» της διευθύνσεως «Μελλοντικών προοπτικών» της γενικής γραμματείας ως συμβούλου σε προσωποπαγή θέση (ad personam) βαθμού Α3.
Απόφαση: Η προσφυγή απορρίπτεται. Κάθε διάδικος φέρει τα δικαστικά του έξοδα.
Περίληψη
1. Υπάλληλοι – Προσφυγή – Ισχυρισμοί – Ανεπαρκής αιτιολογία – Διαπιστώνεται αυτεπαγγέλτως
2. Υπάλληλοι – Οργάνωση των υπηρεσιών – Πρόσληψη προσωπικού – Διακριτική ευχέρεια της διοικήσεως – Έκταση – Δικαστικός έλεγχος – Όρια
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 7)
3. Υπάλληλοι – Αναδιοργάνωση των υπηρεσιών – Εκ νέου τοποθέτηση – Τήρηση της ισοτιμίας των θέσεων – Περιεχόμενο
(Κανονισμός Υπηρεσιακής Καταστάσεως των υπαλλήλων, άρθρο 7 § 1)
1. Ο κοινοτικός δικαστής υποχρεούται να εξετάσει αυτεπαγγέλτως αν ένα κοινοτικό όργανο εκπλήρωσε την υποχρέωσή του αιτιολογήσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως. Δεδομένου ότι η εξέταση αυτή χωρεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, ο προσφεύγων δεν πρέπει να απολέσει το δικαίωμά του προβολής του εν λόγω ισχυρισμού για τον λόγο και μόνον ότι δεν τον προέβαλε με τη διοικητική του ένσταση.
(βλ. σκέψη 30)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 14 Ιουλίου 1994, T-534/93, Grynberg και Hall κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1994, σ. I-A-183 και II-595, σκέψη 59
2. Τα όργανα διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια κατά την οργάνωση των υπηρεσιών τους ανάλογα με τα καθήκοντα που τους έχουν ανατεθεί και, στο πλαίσιο των εν λόγω καθηκόντων, κατά την πρόσληψη του προσωπικού που έχουν στη διάθεσή τους, υπό τον όρο ωστόσο ότι η πρόσληψη αυτή εξυπηρετεί το συμφέρον της υπηρεσίας και τηρεί την ισοτιμία των θέσεων. Δεδομένης της εκτάσεως της διακριτικής ευχέρειας των οργάνων κατά την αξιολόγηση του συμφέροντος της υπηρεσίας, ο έλεγχος του κοινοτικού δικαστή πρέπει να περιορίζεται στο κατά πόσον η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή ενήργησε εντός ορίων μη δυνάμενων να επικριθούν και στο αν όντως η εν λόγω αρχή δεν προέβη σε προφανώς εσφαλμένη χρήση της διακριτικής της ευχέρειας.
(βλ. σκέψη 50)
Παραπομπή: ΠΕΚ, 6 Μαρτίου 2001, T-100/00, Campoli κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2001, σ. I- A-71 και II-347, σκέψη 41 και η εκεί παρατιθέμενη νομολογία· ΠΕΚ, 16 Απριλίου 2002, T-51/01, Fronia κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 2002, σ. I-A-43 και II-187, σκέψη 40
3. Ο κανόνας ισοτιμίας βαθμού και θέσεως, σε περίπτωση τροποποιήσεως των καθηκόντων που έχουν ανατεθεί σε υπάλληλο, δεν συνεπάγεται παραβολή μεταξύ των παρόντων και των προηγουμένων καθηκόντων του υπαλλήλου, αλλά μεταξύ των παρόντων καθηκόντων του και του ιεραρχικού του βαθμού.
Άλλωστε, για να γίνει δεκτό ότι ένα μέτρο αναδιοργανώσεως των υπηρεσιών παραβαίνει τον κανόνα περί ισοτιμίας βαθμού και θέσεως, δεν αρκεί να συνεπάγεται μεταβολή, ακόμη δε και κάποια μείωση των καθηκόντων του υπαλλήλου, αλλά πρέπει τα νέα καθήκοντα, συνολικώς θεωρούμενα, να υπολείπονται αισθητά των καθηκόντων που αντιστοιχούν στον βαθμό και στη θέση του υπαλλήλου ως προς τη φύση, τη σημασία και την έκτασή τους.
(βλ. σκέψεις 55 και 56)
Παραπομπή: ΔΕΚ, 23 Μαρτίου 1988, 19/87, Hecq κατά Επιτροπής, Συλλογή 1988, σ. 1681, σκέψη 7· ΠΕΚ, 10 Ιουλίου 1992, T-59/91 και T-79/91, Eppe κατά Επιτροπής, Συλλογή 1992, σ. II-2061, σκέψη 49· ΠΕΚ, 28 Μαΐου 1998, T-78/96 και T-170/96, W κατά Επιτροπής, Συλλογή Υπ.Υπ. 1998, σ. I-A-239 και II-745, σκέψη 104· Fronia κατά Επιτροπής, προπαρατεθείσα, σκέψη 53
Top