T.C. ADANA BAM 3. HUKUK DAİRESİ Esas-Karar No: 2022/1128 - 2024/1013
T.C.
ADANA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
3. HUKUK DAİRESİ
DOSYA NO: 2022/1128
KARAR NO: 2024/1013
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ K A R A R I
BAŞKAN:
ÜYE:
ÜYE:
KATİP:
İNCELENEN DOSYANIN
MAHKEMESİ: .... Asliye Ticaret Mahkemesi
NUMARASI: ... Esas, ... Karar
DAVACI:
VEKİLİ: Av.
DAVALI:
VEKİLİ: Av.
Av.
DAVA: Tazminat (Ölüm ve cismani zarar sebebiyle açılan tazminat)
KARAR TARİHİ: 25.04.2024
GEREKÇELİ KARARIN
YAZILDIĞI TARİH: 25.04.2024
.... Asliye Ticaret Mahkemesinin 23/12/2021 tarih ve ... Esas, ... Karar sayılı kararı aleyhine, istinaf başvurusunda bulunulmuş ve Mahkemece dosya Dairemize gönderilmiş olmakla HMK 352. maddesi uyarınca dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda;
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Tarafların iddia ve savunmalarının özeti:
DAVA: Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 09/11/2015 tarihinde dava dışı sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyoneti ile seyir halinde iken müvekkilinin kullandığı araca çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını, davalı şirketin ... plaka sayılı aracın ZMMS sigortasını yapan şirket olduğunu belirterek fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminatın, tedavi masraflarının ve bakıcı giderlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
ISLAH : Davacı vekili 28.10.2021 tarihli beyan dilekçesi ile dava dilekçesinde bildirdiği 1.000,00 TL tazminat alacağını; 100,00 TL tedavi masrafları, 100,00 TL bakıcı giderleri ve 800,00 TL kalıcı iş göremezlik tazminatı olarak açıklamış, 13.10.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini kalıcı iş göremezlik tazminatı yönünden 168.804,00 TL'ye ıslah etmiş, toplam alacağın ise 200,00 TL tedavi ve bakıcı giderleri ile birlikte 169.004,00 TL olduğu anlaşılmıştır.
CEVAP: Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıya, davaya konu kaza nedeniyle tazminat ödemesi yapıldığını, müvekkili şirketin yaptığı ödeme sonucu ibra edildiğini, fahişlik söz konusu olmadığından ibranamenin iptalinin talep edilemeyeceğini, 96.796,80 TL'nin 07.10.2016 tarihinde davacı tarafa ibraname karşılığında ödendiğini, müvekkili şirketin sorumluluğunun sigortalısının kusuru ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu, poliçe limitinin 290.000,00 TL olduğunu, davacının müterafik kusurunun tazminattan düşülmesi gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece, davanın kabulü ile, 100,00 TL tedavi masrafı, 100,00 TL bakıcı gideri, 168.804,00 TL kalıcı iş göremezlik tazminatının 14.06.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verildiği görüldü.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF NEDENLERİ: Karara karşı davalı vekili verdiği istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafa, davaya konu kaza nedeniyle tazminat ödemesi yapılmış ve müvekkili şirketin yaptığı ödeme sonucu ibra edilmiş olduğunu, fahişlik söz konusu olmadığından ibranamenin iptalinin talep edilemeyeceğini, müterafik kusur indirimi yapılması gerekirken yapılmamış olduğunu beyan ederek kararın kaldırılması ile talepleri doğrultusunda yeniden hüküm kurulmasını talep etmiştir.
DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE:
Dava, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 50, 54/1-3 ve 55. maddeleri kapsamında, trafik kazasına dayalı açılan, çalışma gücünün azalmasından veya yitirmesinden doğan (malüliyet) maddi tazminat davasıdır.
İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmü, davalı vekili istinaf etmiştir.
Davalı vekilinin hükme esas alınan hesap raporuna yönelik istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde;
Kararında TRH 2010 ve progresif rant yöntemine göre yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulmuştur.
Bu çerçevede Yargıtay tarafından verilen emsal kararlarda mağdurların zararının ve zararın kapsamının belirlenmesinde TRH 2010 mortalite tablosunun uygulanması ve progresif rant yönteminin kullanılması içtihat edilmiştir. (Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 24.02.2021 tarih ve 2019/3292 Esas, 2021/1848 Karar Sayılı kararı, Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 14.01.2021 tarih ve 2020/2598 Esas, 2021/34 Karar Sayılı kararı, Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 22.12.2020 tarih ve 2019/5206 Esas, 2020/8874 Karar Sayılı kararı, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 21/06/2021 gün ve 2021/ 2457 esas ve 2021 / 3304 karar sayılı kararı, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 2021/13625 esas ve 2022/8912 karar sayılı 16/06/2022 günlü kararı)
İlk derece mahkemesi tarafından tarafından hükme esas alınan 10.09.2020 tarihi hesap bilirkişi raporu incelendiğinde bilirkişinin davacının zararın belirlenmesine ilişkin olarak “TRH 2010 ve progresif rant yöntemine” tespitlerile davacının kalıcı maluliyet zararı belirlenmiştir. Şu durumda, yukarıda açıklanan yerleşik Yargıtay kararları ile mağdurların zararının ve zararın kapsamının belirlenmesinde TRH 2010 mortalite tablosu ve ayrıca progresif rant yönteminin uygulanması içtihad edildiğinden, hesaplama yöntemine ilişkin itiraz haklı görülmemiştir.
Öte yandan, davalı vekilinin 04.10.2016 ve 07.10.2016 tarihlerinde davacıya toplam 120.996,00 TL ödeme yapıldığı, yapılan bu ödeme neticesinde ibraname düzenlendiği, bu ibraname neticesinde davacının tüm zararının giderildiğine ilişkin istinaf başvurusunda bulunulmuş ise de; dairemizce aldırılan 22.03.2024 tarihli bilirkişi raporunda, davalının 04.10.2016 ve 07.10.2016 tarihlerinde davacıya toplam 120.996,00 TL ödemenin, ödeme tarihindeki asgari ücret verileri kullanılmak sureti yapılan hesaplamada davacının tüm zararı olan 168.537,83 TL olan tüm zararı karılamadığı gibi 47.541,83 TL davacının bakiye alacağının bulunduğu, bu alacak miktarının da fahiş olduğu, buna bağlı olarak yapılan ibranamenin 2918 sayılı KTK 111. md.si gereği geçersiz olduğu anlaşılmıştır. Tüm bu nedenlerle davalı vekilinin istinaf başvurusu haksız bulunmuştur.
Davalı vekilinin müterafik kusur indirimine yapılmasına yönelik istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde;
6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 52. maddesine göre zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.
2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve trafik mevzuatı uyarınca ehliyeti olmayan sürücülerin araç kullanması yasaktır. Zira ehliyeti olmayan kimsenin gerekli eğitimleri almaması sebebiyle tehlikeli bir şekilde araç kullanma ve hata yapma riski yüksektir.
Somut olayda; davacının aynı zamanda tescilsiz motosikletin sürücüsü olduğu ve davacının kask ve koruyucu ekipman takmadığını, bu nedenle zararın oluşmasında kendisinin kusurlu olduğu belirtmiş ise de, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 150/1-a bendi gereğince motosiklet sürücü ve yolcularının koruyucu kıyafet olarak kask takması mecburi iken, yönetmelikte dizlik veya koruyucu tertibat takılması gerektiğine ilişkin olarak herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Davacının yaralanmasının vücut alt ekstrem kırıkları oluştuğu, buna bağlı olarak kask takılı olmaması oluşan maluliyet arasında illiyet bağı bulunmadağı, Karayolları Trafik Kanunu Yönetmeliği gereğince koruyucu ekipman olarak takılması zorunlu olan ekipmanın kask olması gerektiği, davacının maluliyetinin kafa bölgesinde oluşmadığı anlaşılmakla davalı vekilinin bu yöndeki istinaf başvurusu haklı görülmemiştir.
HMK'nın 355. maddesi gereği, kamu düzenine aykırılık teşkil eden hususlar hariç tutularak, istinaf neden ve gerekçeleri ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede;
İlk Derece Mahkemesince açıklanan ve benimsenen nedenlerle dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve delillerin taktirinde ve değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, ilk derece mahkemesince davanın yazılı şekilde karar verilmiş olmasında, usul ve esas yönünden yasaya aykırı bir durum bulunmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.
HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;
1-İlk Derece mahkemesi kararı usul ve yasaya uygun olduğundan, davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1. maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
2-Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 11.544,66 TL istinaf karar harcının, peşin yatırılan 2.887,00 TL istinaf karar ve ilam harcından mahsubuyla, bakiye 8.657,66 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazineye gelir kaydına,
3-Davalı tarafından yapılan istinaf giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına,
4-Artan gider avansının bulunması halinde, karar kesinleştiğinde ilgilisine iadesine,
5-İstinaf incelemesi duruşmasız yapıldığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
6-Kesin olan işbu kararın taraflara tebliği, avans iade, harç iade ve harç tahsil işlemlerinin HMK'nın 359/3. maddesi gereğince İlk Derece Mahkemesince yerine getirilmesine,
Dair, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi gereğince; miktar veya değeri üç yüz yetmiş sekiz bin iki yüz doksan (378.290,00) Türk Lirasını geçmeyen davalara ilişkin kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağından miktar itibari ile KESİN olmak üzere dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda oy birliği ile karar verildi. 25.04.2024
Başkan Üye Üye Katip
İş bu karar 5070 Sayılı Yasa hükümlerine uygun olarak elektronik imza ile imzalanmıştır.