T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2021/1974
KARAR NO: 2024/220
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN : ... ...
ÜYE: ... ...
ÜYE: ... ...
KATİP: ... ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ: ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ: 17/06/2021
NUMARASI: 2020/239 E. - 2021/235 K.
DAVACI
VEKİLİ
DAVALI:
DAVANIN KONUSU: YİDK Marka Kararının İptali
Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17/06/2021 tarih ve 2020/239 E. - 2021/235 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı vekili, müvekkilinin kurye aracılığıyla perakende ürün satışı gerçekleştiren bir teknoloji platformu hizmeti sunduğunu, 2015 yılından beri hizmet verdiği “...” ibareli markası ile bir yılda yüzde 400 büyüyen müvekkili şirketin herkes tarafından hızlıca tanınır hale geldiğini, yine müvekkilinin “...” ibareli tescilli markasına çeşitli eklemeler yaparak bir marka portföyü oluşturmayı amaçladığını, davalı tarafından tescili talep edilen “... ...” marka başvurusunun, müvekkili adına tescilli “...” ve türevi markaları ile neredeyse aynı olduğunu, davalı markasının herhangi bir şekil unsuru içermediğini, başvuru kapsamındaki sınıflar dikkate alındığında “...” kelimesinin söz konusu hizmetler bakımından herhangi bir ayırt ediciliğinin bulunmadığını, başvuruda dikkat çekecek ve akılda kalacak tek unsurun “...” ibaresi olduğunu, taraf markaları arasında tek harflik bir farklılığın bulunduğunu, özellikle küçük harflerle kelimelerin yazılması durumunda “l” harfinin “t” harfine görsel olarak çok benzediğini, bu sebeple de tüketiciler nezdinde markaların karıştırılabileceğini, davalının asıl tescil ettrimek istediği unsurun müvekkili markalarına ayırt edilemeyecek derecede benzer olan “...” ibaresi olduğunu, davalı yanın daha önce ayırt ediciliği bulunmayan “...”, “...” vb. ibarelerle birlikte “...” ve “...” ibareli marka başvurularında bulunduğunu ve müvekkiline ait markadan haksız kazanç elde etmeye çalıştığını, söz konusu marka başvurusunun ortalama tüketiciler tarafından müvekkili markalarının serisi gibi algılanacağını, davalı yanın müvekkilinin piyasadaki tanınmışlığından kötü niyetle yararlanmak istediğini ve müvekkili markasının toplumda oluşmuş itibarını istismar ettiğini ileri sürerek, 2020-M-5264 sayılı YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Diğer davalı şirket vekili, müvekkili şirketin 1997 yılında kurulduğunu, Türkiye’nin birçok global firmaları ile iş birliği yaparak ürün ve hizmet sunmaya başladığını, taraf markalarının görsel, işitsel ve kavramsal olarak son derece farklı olduklarını, davacı yanın “...” ibaresini ihtiva eden bir markasının bulunmadığını, müvekkili markasında ortalama tüketicinin ilk olarak dikkatini çekecek olan kısmın “...” ibaresi olacağını ve tüketicinin zihninde “... sipariş edilebilecek platform” anlamını canlandıracağını, iş bu ibarelerin “online sipariş” sektöründe kullanılması zorunlu olan ve yapılan işi, getirilen ürünü tanımlayan kelimeler olduğunu, seri marka şartlarının oluşmadığını, “...” esas ibareli markaların, “online sipariş sektörü” bakımından ve dolayısıyla buna ilişkin emtialar bakımından zayıf markalar olduğunu, müvekkiline ait markada bu ibarenin yer almadığını ve “...” ibaresinin yer aldığını, davacının tanınmış olmadığını ve kötüniyetli olduğunu, markalarının korunmasını değil, “online sipariş” sektöründe tekel olmayı ve haksız kazanç sağlamayı amaçladığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, 2019/41869 sayılı “... ...” ibareli davalı marka başvurusu ile davacının "... ibareli markaları arasında 6769 sayılı SMK’nın 6/1. maddesi anlamında “benzerlik” ve “karıştırma ihtimali” bulunmadığı; davacının "..." ibareli markasının ülkemizde tanınmış marka olduğu, ancak taraf markaları benzer olmadığından SMK'nın 6/5 maddesinde sayılan koşulların somut olayda gerçekleşmediği, davalı marka başvurusunun kötüniyetle yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, taraf markalarının ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, davalının asıl "..." ibaresini tescil ettirmek istediğini, müvekkiline ait tanınmış "..." markasına farklı çekimler ve tanımlayıcı ibareler ekleyerek müvekkiline ait markadan haksız kazanç sağlamaya çalıştığını, davalının "..." ibareli çok sayıda mar başvurusuna müvekkili tarafından itiraz edildiğini, taraf markaları arasında sınıfsal ayniyetin de gerçekleştiğini, markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunduğunu, benzer marka başvurularının YİDK kararıyla reddedildiğini, müvekkili markasının ayırt ediciliğinin bulunduğunu, tanınmışlığının dikkate alınmadığını, davalının şimdiye kadar gerçekleştirdiği marka başvuruları dikkate alındığında kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE: Dava, marka YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, taraf markalarının görsel, işitsel ve anlamsal olarak SMK'nın 6/1. maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimaline sebebiyet verebilecek derecede benzer olmadığı, zira taraf markalarında ortak kelimenin bulunmadığı, taraf markaları arasında bağlantı kurulmayacağı, davalı şirketin başvuru markasını gören tüketicilerin bunun davacının itiraza mesnet markalarından farklı bir marka olduğunu derhal ve ilk bakışta algılayabileceği, başvurunun davacı markalarından yeterince farklılaştığı, marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından, davacı markalarının tanınmış olmalarının tescil engeli oluşturmayacağı, dava konusu başvurunun kötü niyetli yapıldığının da ispat edilemediği anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 427,60-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 59,30-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 368,30-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin uhdesinde bırakılmasına,
4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 09/02/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH: 01/03/2024
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...