T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/1209
KARAR NO: 2024/1420 T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN : ... ...
ÜYE: ... ...
ÜYE : ... ...
KATİP : ... ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ: ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ: 09/02/2022
NUMARASI: 2021/160 E. - 2022/36 K.
DAVACI: ...
VEKİLLERİ:
DAVALI:
DAVANIN KONUSU: YİDK Kararı İptali- Hükümsüzlük
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 09/02/2022 tarih ve 2021/160 E. - 2022/36 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davalılar tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ: Davacı vekili, müvekkilinin “...” ibareli markaları ile ilgili sektörde bilinir hale geldiğini, davalı firmanın “...” ibareli markayı davacının markalarının tescilli olduğu ve kullanıldığı emtialarda tescil ettirmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, zira taraf markalarında ortak olarak yer alan “...” ibaresini gören ortalama tüketicilerin, davalının markasını davacının seri markalarının bir devamı olarak algılamasının ve markaları karıştırmasının mümkün olduğunu, müvekkilinin mesnet markalarının tanınmış marka niteliği taşıdığını, davalının davacının markalarının tanınmışlığından yararlanma amacının kötü niyetin ve haksız rekabet saikinin tezahürü olduğunu, davalı firmanın huzurdaki davada kullanmama def' ileri süremeyeceğini, zira davalının bu def'iye TÜRKPATENT nezdindeki işlem dosyasına sunduğu itirazlarında dayanmadığını ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK'nın 2021-M-2027 sayılı kararının iptaline ve 2020/27541 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı Şirket vekili, uyuşmazlık konusu olan “...” ibaresinin dava konusu edilen markanın kapsamına alınmak istenilen emtialar açısından markasal hüviyette ayırt ediciliğinin bulunmadığını, taraf markalarında sadece yan/tali unsur olarak kullanıldığını, davacının markalarındaki şekil unsurları da gözetildiğinde taraf markalarının görsel, işitsel ve kavramsal açılardan benzemediğini, taraf markalarının aynı emtialarda kullanılacak olmasının markaların tüketici nezdinde karıştırılacağını söylemek için tek başına yeterli bir sebep olmadığını, davacının davasına mesnet aldığı markalarını kullandığını ispat etmesi gerektiğini, zira davacının davasına mesnet aldığı markalarını sadece 29.sınıfa giren emtialarda kullandığını dilekçelerinde ikrar ettiğini, davacının tanınmışlığa ve kötü niyete dayalı iddialarının da ispat edilemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, davalının " ... " ibareli marka başvurusu ile davacının "Şekil+... " ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, her iki marka açısından asli unsurlar olan "... ... "ile "... ... " ibarelerinin karşılaştırılarak benzerlik mukayesesi yapıldığı, ortalama düzeydeki tüketici kesimi tarafından benzerlik nedeniyle başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar/hizmetler algısı oluşabileceği, bu açıdan SMK 6/1 maddesindeki iltibas koşullarının oluştuğu, SMK 6/5 maddesindeki tanınmışlık koşulu ( davacıya ait tanınmış olduğu iddia edilen markadan davalı marka başvurusu nedeniyle " haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarının zarar görebileceği veya ayırt edici karakterinin zedelenebileceği ) ile dava konusu marka başvurusunun kötüniyetli olarak yapıldığı kanıtlanmasa da bu durumların SMK 6/1 maddesindeki iltibası ortadan kaldırmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, dava konusu Türk Patentin 2021-M-2027 sayılı YİDK kararının iptaline, 2020/27541 sayılı marka tescilli olduğundan hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ : Davalı Şirket vekili istinaf başvuru dilekçesinde, mahkeme kararının bilirkişi raporunun aksi yönde verildiğini, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davada Çağlayan Mahkemelerinin yetkili olduğunu, mahkemece hükümsüzlük davası yönünden kullanım ispatı taleplerinin değerlendirilmediğini, davacının mesnet markalarını 29.sınıf emtia dışında kullanmadığını, bu nedenle de kullanımı ispatlanmayan sınıflar yönünden davanın reddinin gerektiğini, davacıya ait hükümsüzlüğe gerekçe gösterilen markalar ile dava konusu başvuru arasında görsel, işitsel ve kavramsal planda “...” ibaresi dışında bir benzerlik bulunmadığını, “...” ibaresinin ise et ürünleri emtiası bakımından ayırt ediciliğinin yok denecek kadar az olduğunu, koruma kapsamının dar tutulması gerektiğini, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, davalıya ait markanın SMK m. 6/1 uyarınca hükümsüz kılınmasının mümkün olmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
... vekili istinaf başvuru dilekçesinde, taraf markalarında ortak olarak bulunan “...” ibaresinin ilgili sınıflar bakımından ayırt ediciliğinin zayıf olduğunu, dava konusu başvurunun davacı markalarından yeterince farklılaştığını, markalar arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE: : Dava, marka başvurusuna itirazın reddine dair YİDK kararının iptali ve davalı ... San. Tic. A.Ş.'ye ait markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesi istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
Davalı ... San. Tic. A.Ş.'nin 04/03/2020 tarihinde 2020/27541 sayılı "..." ibareli markanın 29,35 ve 43.sınıflarda tescili için başvuruda bulunduğu, davacı şirketin “...” ibareli markalarını mesnet göstererek 6769 sayılı SMK m.6/1, 6/5 ve 6/9 hükümleri kapsamında başvurunun yayınına itiraz ettiği, Markalar Dairesi Başkanlığı'nca itirazın reddine karar verildiği, davacı Şirketin bu karara itirazını değerlendiren ... Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun 29/03/2021 tarih, 2021-M-2027 sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği, bu kararın davacı tarafa 02/04/2021 tarihinde tebliğ edildiği, davanın iki aylık hak düşürücü süre içinde 31/05/2021 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır.
İlk derece mahkemesince davacının itiraza mesnet 2007/44126 "Şekil+..." ve 2016/56499 sayılı "Şekil+... ... ..." ibareli markaları ile başvuru markası arasında SMK'nın 6/1.maddesi kapsamında benzerlik bulunduğu, iltibas koşullarının oluştuğu, davacı markalarının tanınmışlığı ve başvurunun kötüniyetle yapıldığı kanıtlanmasa da bu durumun karıştırılma ihtimalini ortadan kaldırmadığı kabul edilmiş olup davalıların istinaf itirazları gözetildiğinde, uyuşmazlık taraf markaları arasında SMK'nın 6/1. maddesi uyarınca iltibas bulunup bulunmadığı noktasındadır.
6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6/1 maddesi uyarınca, tescil için başvurusu yapılan marka, tescil edilmiş veya tescil için daha önce başvurusu yapılmış bir marka ile aynı veya benzer ise ve tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir markanın kapsadığı mal veya hizmetlerle aynı veya benzer ise, tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış markanın halk tarafından karıştırılma ihtimali varsa ve bu karıştırılma ihtimali tescil edilmiş veya tescil için başvurusu yapılmış bir marka ile ilişkili olduğu ihtimalini de kapsıyorsa tescil edilemez. Açıklanan hüküm çerçevesinde markalar arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerlik olup olmadığının tespitinde her iki markaya konu işaretin, ayırt edici ve baskın unsurları dikkate alınarak bütünü itibariyle görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları izlenimin esas alınması gerekmektedir. İltibas, iki ayrı marka karşısında bulunan kişilerin, bu markaların benzerliği sebebiyle sunulan mal veya hizmetlerin aynı işletmeye veya ekonomik olarak bağlantı içerisinde bulunan işletmelere ait olduğunu düşünmeleri veya düşünme ihtimalleridir (Savaş Bozbel, Fikri Mülkiyet Hukuku, İstanbul 2015, s. 408- 409). İltibas ihtimalinin değerlendirilmesinde ölçü, bu işin ilgilisi veya uzmanı değil, ortalama tüketicilerdir.
Yapılan açıklamalar çerçevesinde tarafların marka işaretleri karşılaştırıldığında; dava konusu başvuru "..." ibaresinden, mahkemece hükme esas alınan davacının itiraza mesnet 2007/44126 ve ve 2016/56499 sayılı markaları "Şekil+..." "Şekil+..." ibarelerinden oluşmaktadır. Her ne kadar ilk derece mahkemesince tarafların marka işaretleri benzer bulunmuş ise de, tescilli bir marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik olup olmadığının, her ikisinin ayırt edici ve baskın unsurları gözetilerek münferit unsurlardan ziyade bütünü itibariyle bıraktığı izlenimin dikkate alınarak belirleneceği, buna göre "..." ibareli başvuru ve "..." asli unsurlu davacının itirazına mesnet markaları arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı, zira taraf markalarında bütünleşik olarak algılanan "..." ve "..." tamlamaları içinde, başkaca kelime unsurlarıyla birlikte esas unsur konumunda kullanılmış bulunan ve gıda ile ilgili ... ve sucuklu gıdalar ve dahi bunlarla ilintili
hizmetler- emtialar açısından markasal hüviyette ayırt edici niteliği zayıf olan “...”
ibaresinin ortaklığının, davacının markalarındaki baskın şekil unsurları ve bütünsel algı
farklılıkları nedeniyle markaları görsel, işitsel ve kavramsal açılardan benzer kılmaya yetmediği, dava konusu başvurunun davacının itiraza mesnet markalarından farklı bir marka olduğunun derhal ve ilk bakışta anlaşılabildiği ve bu hali ile taraf markaları arasında SMK'nın 6/1.maddesi anlamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı kanaatine varılmıştır.
Tarafların marka işaretleri benzer bulunmadığından, emtia benzerliği ve hükümsüzlük davası açısından ayrıca kullanmama def'i bakımından incelemesi yapılmasına gerek görülmemiştir.
Bu itibarla, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.
HMK'nın 353/1-b-2. maddesinde, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmişse "düzelterek yeniden esas hakkında" duruşma yapılmadan karar verilmesi gerektiği düzenlendiğinden, Dairemizce davalı ... San. Tic. A.Ş. ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.
HÜKÜM: Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
1-Davalı ... San. Tic. A.Ş. vekilinin ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince KABULÜ ile Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi 09/02/2022 gün ve 2021/160 Esas - 2022/36 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA,
2-Davanın REDDİNE,
3-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 427,60 TL maktu karar ve ilam harcından, peşin alınan 59,30-TL’nin düşümü ile kalan 368,30-TL bakiye karar ve ilam harcının davacıdan alınarak Hazineye irad kaydına,
4-Davalılar kendilerini vekille temsil ettirmiş olduğundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT hükümlerine göre hesaplanan 25.500,00-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,
5-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin uhdesinde bırakılmasına,
6-Davalı ... tarafından istinaf aşamasında yapılan 40-TL posta giderleri, 220,70-TL istinaf kanun yoluna başvurma harcı olmak üzere toplam 260,70-TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile anılan davalıya verilmesine,
7-Davalı Şirket tarafından istinaf aşamasında yapılan 220,70-TL istinaf kanun yoluna başvurma harcının davacıdan tahsili ile anılan davalı şirkete verilmesine,
8-Yatırılan ve kullanılmayan gider avansının, hükmün kesinleşmesini müteakip re'sen taraflara iadesine (HMK m.333),
9-Davalılar tarafından istinaf başvurusunda ayrı ayrı yatırılan 80,70-TL istinaf karar ve ilam harcının, karar kesinleştiğinde ve talep halinde davalılara ayrı ayrı iadesine,
10-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 13/09/2024 tarihinde HMK'nın 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 18/09/2024
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...