T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
Esas-Karar No: 2023/1044 - 2025/1138
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2023/1044
KARAR NO : 2025/1138 T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ : ANKARA 5. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 04/01/2023
NUMARASI : 2022/171 E. - 2023/12 K.
DAVANIN KONUSU : Marka (Marka Hakkına Tecavüzden Kaynaklanan)
Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04/01/2023 tarih ve 2022/171 E. - 2023/12 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi taraflar tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ : Davacı vekili, müvekkilinin kamu yararı amacıyla ve kamu hizmetinin gereklerine uygun nitelikte iktisadi alanda faaliyetlerini sürdüren ve sermayesinin tamamı devlete ait bulunan bir iktisadi devlet teşekkülü olduğunu, davacı kurumun unvanının “... Kurumu Genel Müdürlüğü” iken 25/3/2013 tarih ve 2013/4553 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile “... Genel Müdürlüğü” olarak değiştirildiğini, müvekkilinin 91/003010, 2009 03281, 2010 31025, 2010 31026, 2010 31027, 2010 31028, 2011 93803, 2011 93804, 2013 52156 ve 2013 62596 sayılı markaların sahibi olduğunu, davalının 2013 29218 sayılı "..." ibareli markasının bulunduğunu, davalının, tescilli markasını kullanmayıp "..." adresinde bulunan işletmesinde müvekkiline ait markalar ile iltibas oluşturacak şekilde "..." ve "mağaza" ibaresini ön planda tutan, müvekkilinin şubesi algısı yaratan markasal kullanımlarda bulunduğunu ileri sürerek, müvekkili markalarına tecavüz teşkil eden tabela, afiş, flama, camekan etiketleri, reyon tabelası, mağaza içi görselleri, internet ve sosyal medyadaki kullanımları ile tespit olunacak tüm ihlallerin kaldırılmasına, mahkeme ilamının masrafı davalıdan alınmak kaydıyla ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davayı görmeye "Bursa" mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacı ile davalı firmanın yakın tarihlerde kurulmuş olup davalı firmanın davacının bilinirliğinden ve güvenilirliğinden yararlanma gibi bir niyetinin bulunmadığını, davalının, herhangi bir taklit amacı olmaksızın davacı firmadan bağımsız bir marka kurduğunu, davalı firmanın 8 yılı aşkın süredir aktif bir şekilde 2013 29218 tescil numaralı marka tahtında faaliyetlerini gerçekleştiren, saygın ve bilinen bir işletme olduğunu, davalı firma ile davacı arasında iddia edildiği gibi isim, tabela, amblem ve kartvizit benzerliği bulunmadığını, davacı taraf ile davalının aynı firma olduğunu çağrıştırabilecek kullanımlarının söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini, bu dava nedeniyle ticari itibarı zedelenen ve müşteri kaybeden müvekkili hakkında re'sen maddi ve manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, davalının "..." adresinde et ve et ürünleri imalatı ve satışı hizmetinde bulunduğu, davalının söz konusu ticari faaliyetlerinin davacıya ait 126215, 2009/03281, 2010/31025, 2010/31026, 2010/31027, 2010/31028, 2011/93803, 2011/93804, 2013/52156, 2013/62596 sayılı markaların kapsamlarında yer alan ve genel olarak "et ile her nevi işlenmiş et ürünleri" olarak nitelendirilebilecek emtialar ile aynı/aynı tür olduğu, zira davalının ticari faaliyetleri ile davacıya ait markalar kapsamında olup yukarıda ifade edilen emtiaların aynı tüketici kesimine hitap ettikleri, aynı ihtiyacı karşıladıkları, aralarında rekabet veya birbiri yerine ikame imkânı bulunduğu, davalıya ait işyerinde markasal olarak kullanıldığı anlaşılan "... ..." ibaresinin davacıya ait tescilli markalar ile görsel, işitsel ve kavramsal olarak, davaya konu emtiaların hitap ettiği ortalama tüketici kesimi nezdinde ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesi oluşturacak derecede benzerlik oluşturmadığı, bu nedenle salt "..." ibarelerinin davalının markasal kullanımlarında yer alması eyleminin davacıya ait marka haklarını ihlal ettiği iddiasının yerinde bulunmadığı, "..." kelimelerinin, et ve et ürünleri bakımından ayırt ediciliği bulunmayan ve bu nedenle marka olarak kimsenin inhisarına bırakılamayacak genel sözcükler olduğu, davacının salt "..." ibareli tescilli markasının da bulunmadığı, bununla birlikte işyeri iç duvarında yer alan tabelada, et ürünleri üzerindeki etiketlerde, dava dilekçesi ekinde sunulan alışveriş poşeti üzerinde, "Şekil+..." ibareli markasal kullanımlar bulunduğu, bunların davalının mesnet gösterdiği 2013/29218 sayılı markanın koruma kapsamında kalmadığı, söz konusu markanın ayırt edici unsurları ile davalının sözü edilen bu markasal kullanımlarının aynı olmadığı, ancak yukarıdaki paragrafta ifade edilen davalıya ait markasal kullanımlar ile davacıya ait 126215, 2009/03281, 2010/31025, 2010/31026, 2010/31027, 2010/31028, 2011/93803, 2011/93804 sayılı markalar arasında makul derecede bilgili, dikkatli ve ihtiyatlı ortalama tüketici kesimi nezdinde ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesi doğuracak derecede benzerlik bulunduğu, özellikle 2009/03281 sayılı marka ile davalıya ait sözü edilen markasal kullanımlar arasındaki benzerlik seviyesinin oldukça yüksek olduğu, zira müşterek bulunan hayvan başı figürünün renk ve tertip tarzı itibariyle oldukça yakın oldukları, bu nedenle davalıya ait sözü edilen markasal kullanımların davacıya ait yukarıda ifade edilen markalara ve özellikle 2009/03281 sayılı markaya tecavüz oluşturacak nitelikte olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalının "Şekil+..." ibareli markasal kullanımlarının yer aldığı tabela, etiket, alışveriş poşeti üzerindeki bu markasal kullanımların kaldırılmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar kesinleştiğinde masrafı davalı tarafından karşılanmak suretiyle hükmün hülasasının ulusal düzeyde yayın yapan bir gazetede ilan edilmesine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ : Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, davalının kullanımını gösteren görsellerde "..." ibaresinin ön planda tutularak müvekkilinin halk nezdinde uzun yıllar içerisinde elde ettiği bilinirliğinden ve tanınırlığından faydalanarak hitap ettiği alıcı kitlesini iltibasa düşürmeyi amaçladığını, "..." ibaresinin tüm Türkiye sathında Kurumları ile özdeşleştiğini, tüketicilerin, Kurum'un perakende satış faaliyetlerini takriben 70 yıldır "Mağaza" olarak vasıflandırdığı üniteleri aracılığıyla yürüttüğünü bildiğini, dava konusu markayı kullanan mağaza afişlerinde, flamalarında, reyonlarında, camekânlarında ve tabelalarında "..." ve "MAĞAZA" ibarelerinin geçtiğini, davalı markasının lanse edildiği tabelalarda zeminin kırmızı ve karakter grubunun beyazla teşkil edilmesinin de (Kurumumuza bağlı mağazaların tabelalarının aynı renklerle oluşturulduğu nazara alındığında) rastlantısal bir seçim olmayacağını, müvekkilinin şubesi algısının yaratılmaya çalışıldığını, davalı kullanımlarının markasının tescilli olduğu şekilden uzaklaştırılarak müvekkilinin tescilli markalarına yanaştığını, mahkemece ihlal oluşturduğu kanaatine varılan "Şekil+..." ibaresinde ... sözcükleri de olduğuna göre davanın kısmen reddedilmesinde isabet bulunmadığını, emsal yargı kararlarında "..." sözcüklerinin varlığının iltibasa sebebiyet verdiğinin kabul edildiğini ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde, davacı Kurum'un eski adı ... Kurumu iken 2013 yılından itibaren "..." adıyla sektörde faaliyetlerini sürdürdüğünü, müvekkil şirkete ait markanın 26.05.2014 tarihinde tescil edildiğini, davacının daha önceleri sahip olduğu marka adını kullanmaktan 2013 yılında vazgeçtiğini, müvekkilinin kasaplık faaliyetlerini icra ettiğini, bu nedenle tabela, etiket, poşet vs.üzerinde "..." ibaresinin bulunmasının marka hakkı ihlali sonucunu doğurmadığını ve müvekkili yönünden "DÜRÜST TİCARİ KULLANIM" teşkil ettiğini, tanımlayıcı mahiyetteki ibareler üzerinde davacıya tekel hakkı tanınmasının mümkün olmadığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE : Dava, marka hakkına tecavüz teşkil eden fiillerin önlenmesi ve hükmün ilamı istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalıya ait "..." adresindeki işletmede kullanılan "... ..." ibaresinin davacıya ait tescilli markalar ile görsel, işitsel ve kavramsal olarak ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesi oluşturacak derecede benzerlik taşımadığı, "..." kelimelerinin, et ve et ürünleri bakımından ayırt ediciliği bulunmadığından davacının tekeline bırakılmayacağı, kaldı ki davacının marka hakkına tecavüz dışında haksız rekabete dayalı bir iddiasının da bulunmadığı, bununla birlikte işyeri iç duvarında yer alan tabelada, et ürünleri üzerindeki etiketlerde, dava dilekçesi ekinde sunulan alışveriş poşeti üzerinde bulunan "Şekil+..." ibareli markasal kullanımlar ile davacıya ait 126215, 2009/03281, 2010/31025, 2010/31026, 2010/31027, 2010/31028, 2011/93803, 2011/93804 sayılı markalar arasında ortalama tüketici kesimi nezdinde ilişkilendirilme ihtimali dahil karıştırılma tehlikesi doğuracak derecede benzerlik bulunduğu, davacı markalarının tescil sınıfları ile davalının faaliyet alanının aynı/aynı tür olduğu da göz önünde bulundurulduğunda, söz konusu kullanımların davacının marka hakkına tecavüz teşkil ettiği, davalının bu kullanımlarının mesnet gösterdiği 2013/29218 sayılı markanın koruma kapsamında kalmadığı, davacı markalarına yanaştığı, kaldı ki bu markanın SMK'nın 155.maddesi uyarınca davalı tarafından savunma gerekçesi olarak ileri sürülmesinin de mümkün olmadığı anlaşılmakla, taraf vekillerinin istinaf başvurularının esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
1-Taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 615,40'ar-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, taraflarca istinaf başvurusunda yatırılan 179,90'ar-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 435,50'şer-TL'nin taraflardan ayrı ayrı tahsili ile Hazineye irat kaydına,
3-İstinaf aşamasında taraflarca yapılan yargılama giderlerinin uhdelerinde bırakılmasına,
4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 29/05/2025 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 11/06/2025
Başkan
Üye
Üye
Katip
Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.