T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
T Ü R K M İ L L ... T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN : ....
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 21/11/2022
NUMARASI : ....
DAVANIN KONUSU : YİDK Kararının İptali
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21/11/2022 tarih ve 2021/210 .... - 2022/306 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ :Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin 2019/100919 sayılı "... ..." ibareli marka başvurusunu yaptığını, davalı Şirketin "..." ibareli markalarına dayalı olarak bu başvuruya yaptığı itirazın, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından kısmen kabul edildiğini ve başvuru kapsamından bir kısım malların çıkarıldığını, bu karara hem müvekkilinin hem de davalı Şirketin itiraz ettiğini, YİDK'in müvekkili itirazının reddine karar verdiğini, davalı itirazını ise kabul ederek müvekkili başvurusunu reddettiğini, alınan kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkili başvurusu ile davalı Şirketin itirazına mesnet markalar arasında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığını, müvekkili başvurusunun, redde mesnet markalardan farklılaştığını, özellikle müvekkili başvurusunun sonundaki "..." harfli şekil unsurunun, yeterli ayırt ediciliği sağladığını, ayırt edici nitelik taşımayan tamamlayıcı unsurların benzer olmasının, müvekkili başvurusunun reddine gerekçe yapılamayacağını, ayrıca taraf markalarının kapsadığı mal ve hizmetlerin de kısmen farklı olduğunu ileri sürerek, YİDK'in 2021-M-3608 sayılı kararının iptaline, müvekkili başvurusunun tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Davalı Şirket vekili, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, bu nedenle müvekkili markalarına benzer marka başvurularının yapıldığını, dava konusu başvuru ile müvekkili markaları arasında da karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, markaların kapsamlarındaki mal ve hizmetlerin de benzer olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece, davacının "ŞEKİL+..." ibareli marka başvurusu ile davalının 2011/116361 ve 2018/05232 sayılı "ŞEKİL+..." ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sesçil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, diğer yönden emtia benzerliğinin de oluştuğu, ortalama düzeydeki tüketici kesimi nezdinde, işaret benzerliği nedeniyle başvuru konusu işaret ile davalı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar/ hizmetler algısı da doğabileceği, yani markaların karıştırılabileceği, bu açıdan SMK'nın 6/1 maddesindeki iltibas koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili, mahkemece, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren bir hususta, dosya kapsamındaki bilirkişi raporunu hükme esas almadığını, söz konusu raporda, müvekkili başvurusundaki "..." harfinin özel yazım şekli nedeniyle harf olarak bile algılanmadığının, "... ..." ve "..." ibarelerinin sadece kelime unsuru değil, içerdikleri şekil unsurları ile bütün olarak algılandıklarının, markaların farklılıklarının dikkat çektiğinin belirtildiğini, buna rağmen gerekçeli kararda, markalar arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede benzerlik olduğu sonucuna varıldığını, müvekkili başvurusunun ne yazı tipi ne punto ne de genel görünüm itibariyle davalının markası ile iltibasa neden olacak nitelikte bulunmadığını, tüketicinin, markaya ilişkin algısında bir bütün olarak değerlendirme yaptığını, yalnızca yazıya veya şekle odaklanmadığını, bu hususlarla birlikte müvekkiline ait markanın birden fazla ayırt edici özellik içermesi ve tarafların aynı alanda faaliyet göstermemesi dikkate alındığında, taraf markalarının ortalama tüketici nezdinde karışıklığa neden olmayacağının kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE : Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu "... ...+şekil" ibareli başvuru ile redde mesnet "..." asıl unsurlu markalar arasında başvuru kapsamında yer alan mal ve hizmetlerin tamamı bakımından, 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde karıştırılma tehlikesinin olduğu, zira başvurunun tertip tarzı ve şekil unsuruna rağmen kelime unsurlarının şekil unsuruna göre daha dikkat çekici olduğundan, başvurunun "Marine" olarak algılanacağı ve bu ibarenin de redde mesnet markalarla benzer bulunduğu, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporunda açıklandığı üzere emtia benzerliğine ilişkin koşulun da gerçekleştiği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 08.06.2016 gün ve 2014/11 ...., 2016/778 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi iltibas değerlendirmesi, hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümleneceğinden, ilk derece mahkemesince bu yönden dosya kapsamında alınan bilirkişi raporuna itibar edilmemesinde de bir isabetsizlik olmadığı anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 615,40-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 179,90-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 435,50-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı uhdesinde bırakılmasına,
4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 08/05/2025 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 08/05/2025
Başkan
Üye
Üye
Katip
Bu belge 5070 sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.