T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ BAM 20. HUKUK DAİRESİ
T.C.
ANKARA
BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
20.HUKUK DAİRESİ
ESAS NO : 2022/1570
KARAR NO : 2024/1741
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
K A R A R
BAŞKAN : ... ...
ÜYE : ... ...
ÜYE : ... ...
KATİP : ... ...
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ : ANKARA 3. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 21/04/2022
NUMARASI : 2021/252 E. - 2022/122 K.
DAVACI :
VEKİLİ
DAVALI :
DAVANIN KONUSU : Marka İle İlgili Kurum Kararlarının İptali ve Hükümsüzlük
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21/04/2022 tarih ve 2021/252 E. - 2022/122 K. sayılı kararın Dairemizce incelenmesi davacı ... tarafından istenmiş ve istinaf dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARININ ÖZETİ : Davacı vekili, Müvekkili şirketin 2020/35696 sayılı ve "...!" ibareli tanınmış markalarının sahibi olduğunu, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “...” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere 2020/55395 sayılı başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin bu başvuruya itirazının nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, ...’nin 2013 yılından bu yana İstanbul başta olmak üzere tüm Türkiye’den ve hatta yurt dışından gelen misafirlerine hizmet veren bir kültür ve ... mekânı olduğunu, müvekkilinin bütçe sıkıntısı nedeni ile kültür-... etkinliği biletlerini/koltuklarını satın alamayan öğrenciler için, "..." kampanyasını başlattığını, "..." projesinin ... ve ... iş birliği ile gerçekleştirilen, ...'de yapılan oturma düzenli etkinliklerde, son dakikada katılım sağlanmayan ve kullanılmayan koltukların 1 TL bağış karşılığında öğrencilerin kullanımına açıldığı bir proje olduğunu, 25.03.2020 tarihinde başvurusu yapılarak 25.09.2020 tarihinde tescil edildiğini, markanın 2020/35696 tescil numarası ile 35., 38., 41. ve 43.sınıflarda tescilli olduğunu, dava konusu markanın da 38 ve 41. sınıflarda tescil edilmek istendiğini, marka işaretleri arasında benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkilinin “...” ibaresi üzerinde tescil başvurusundan önce hak sahibi olduğunu, 2019 yılından bu yana gerçekleştirilen yoğun kullanımlar nedeni ile tanınmış marka haline geldiğini ileri sürerek, TÜRKPATENT YİDK'nun 2021-M-5130 sayılı kararın iptali ile dava konusu 2020/55395 başvuru numaralı “...” ibareli markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... vekili, somut olayda markaların ortak unsuru “...” ibaresinin “son anda” anlamında herkes tarafından yaygın olarak kullanılan, ayırt ediciliği düşük bir ibare olduğunu, "..." ve "..." ibarelerinin ise farklı sektörlerde kullanılan, birbirinden tamamen farklı anlamlar taşıyan ve farklı çağrışımlar oluşturan ibareler olduğunu, bütüncül değerlendirme sonucu taraf markalarının iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik arz etmediğini, davacı tarafça müvekkili Kurum nezdinde yapılan itirazında SMK 6/3. maddeye dayanılmadığını, YİDK kararlarının alındığı tarihteki koşullara ve ileri sürülen iddia ve delillere göre verildiğini, yine de davacının iddialarını ispatlayacak ve kendisinin eskiye dayalı gerçek hak sahibi olduğunu ve ibareyi Türkiye’de markasal anlamda bilinir hale getirdiğini, uzun yıllardır kullandığını ve bu ibare üzerinde bir hak elde ettiğini ispatlayacak mahiyette yeterli delil sunulmadığını, SMK 6/5 kapsamında davacı vekilinin hukuki dayanaktan yoksun taleplerinin kabulünün mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı şahıs vekili, karşılaştırılan markalardaki “...” ibaresinin zayıf bir ibare olduğunu, herhangi bir ayırt ediciliği haiz olmadığını, sair unsurların markaları farklılaştırdığını, davacının “...!” markasının tanınmışlığına dair herhangi bir delil de sunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ ÖZETİ: Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, dava konusu yapılan markadaki “...” ibaresi ile davacı markasında bulunan “koltuk” ibaresinin karşılaştırılan markaların ayırt edilmesini sağlamaya elverişli olduğu, davacının genel olarak kültür ve eğlence sektöründe faaliyette bulunduğu, dikkat düzeyi yüksek olan ortalama tüketicilerin farklı markalar ile karşı karşıya olduklarını düşünebilecekleri, bundan dolayı da karşılaştırılan işaretlerin aynı ve/veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığı, hükümsüzlük yönünden öne sürülen gerçek hak sahipliğini ispata yarayan bir delilinin bulunmadığı, dolayısıyla davalıdan daha önceki tarihlerde üstün hak sahibi olduğunun ispatlanamadığı, davalının başvurusunun, davacı markaları açısından tanınmışlık düzeyi nedeniyle haksız bir yararın sağlanabileceği, markanın itibarına zarar verebileceği kanaatine varılamadığından, dosya içeriği itibari ile 6769 sayılı SMK’nın 6/5 maddesinde yer alan koşulların oluşmadığı gibi taraf markaları arasında 6769 sayılı SMK’nın 6/1 maddesi anlamında karıştırılma tehlikesi olmadığı ve dolayısıyla tanınmışlığın bu duruma bir etkisinin olmayacağı, davalı şahıs tarafından yapılan marka başvurusunun kötü niyetli olduğuna ilişkin somut veriler dosya kapsamında bulunmamakla ve markanın kullanılış amacı ve fonksiyonlarına aykırı bir şekilde, davacı veya iyiniyetli üçüncü kişileri baskı altında tutma, onlara şantaj yapma veya engelleme amacına ilişkin herhangi bir olgu ve olay söz konusu olmadığından, davalı şahıs kötü niyetli olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ : Davacı ... Yapı Yatırım A.Ş vekili istinaf dilekçesinde, karşılaştırılan markaların "..." ibaresini ortak olarak ihtiva ettiğini, aralarında görsel, işitsel, kavramsal benzerlik bulunduğunu, ortalama tüketici nezdinde dava konusu marka ile davacı markasının aynı işletmeye ait seri markalar olduğunun düşünülmesinin kaçınılmaz olduğunu, dava konusu edilen "..." unsurlarından oluşan marka başvurusunun, itiraza mesnet markaları ile aynı sınıflarda tescilline karar verilmesi halinde, müvekkili şirkete ait tanınmış markanın itibarına zarar vereceğini, ayırt edici karakterini zedeleyeceğini ve markadan haksız bir yarar sağlayacağını, müvekkilinin "..." ibaresini 2019 yılından bu yana yoğun olarak kullandığını ileri sürerek, yerel mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.
GEREKÇE : Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.
İnceleme, 6100 sayılı HMK'nın 355. madde hükmü uyarınca istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak ve kamu düzenine aykırı hususların olup olmadığı gözetilerek yapılmıştır.
Dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, tescilli bir marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik olup olmadığının, her ikisinin ayırt edici ve baskın unsurları gözetilerek münferit unsurlardan ziyade bütünü itibariyle bıraktığı izlenim dikkate alınarak belirleneceği, buna göre 2020/55395 sayılı "..." ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet 2020/35696 sayılı "...!" ibareli markası arasında, uyuşmazlık konusu 38 ve 41.sınıf hizmetler yönünden, 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı, karşılaştırılan markalar arasında "..." kelimeleri ortak olarak bulunuyor ise de, başvurudaki "..." ibaresinin vurgu yaptığı "..." kelimesinin, itiraza mesnet markadaki "..." ibaresinin vurgu yaptığı "..." kelimesinden tamamen farklı bir anlam taşıdığı, bir bütün olarak dava konusu başvurunun davacı markasından yeterince farklılaştığı, SMK'nın 6/5.maddesindeki tanınmışlık şartlarının gerçekleştiği ispat olunamadığı gibi marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından, davacı markasının tanınmışlığının tescil engeli oluşturmayacağı, davacının başvuru konusu işaret üzerinde SMK'nın 6/3.maddesi anlamında önceye dayalı üstün hak sahipliğini kanıtlayamadığı anlaşılmakla, davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine dair hüküm kurmak gerekmiştir.
HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda belirtildiği üzere;
1-Davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ESASTAN REDDİNE,
2-Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 427,60-TL maktu istinaf karar ve ilam harcından, davacı tarafından istinaf başvurusunda yatırılan 80,70-TL istinaf karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye 346,90-TL'nin davacıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına,
3-İstinaf aşamasında davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı uhdesinde bırakılmasına,
4-İstinaf aşamasında duruşma açılmadığından taraflar lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,
Dair, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda oybirliği ile 01/11/2024 tarihinde HMK 361. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren iki hafta içerisinde Yargıtay temyiz yolu açık olmak üzere karar verildi.
GEREKÇELİ KARARIN YAZILDIĞI TARİH : 07/11/2024
Başkan
...
Üye
...
Üye
...
Katip
...