T.C. ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 23. HUKUK DAİRESİ Esas-Karar No: 2020/2026 - 2024/1505
T.C.
A N K A R A
B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ
23. H U K U K D A İ R E S İ
(İ S T İ N A F B A Ş V U R U S U N U N
E S A S T A N R E D D İ)
ESAS NO : 2020/2026
KARAR NO : 2024/1505
T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A
B Ö L G E A D L İ Y E M A H K E M E S İ K A R A R I
İNCELENEN KARARIN:
MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi
TARİHİ : 30.09.2020
ESAS-KARAR NUMARASI : 2019/513 E., 2020/556 K.
DAVACI :
VEKİLİ :
Davalı vekili tarafından, yukarıda belirtilen karara karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK m.) 352. maddesi uyarınca, yapılan ön inceleme sonucu, eksiklik bulunmadığı anlaşıldığından inceleme aşamasına geçildi. İncelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :
Davacı vekili, DHMİ Genel Müdürlüğü'nün 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi olarak kurulmuş tüzel kişiliğe sahip bir kamu iktisadi kuruluşu olduğunu, DHMI Genel Müdürlüğü'nün hizmet binası ile işletmekte olduğu hava limanlarındaki güvenlik hizmetlerinin ihale yoluyla yaptırıldığını, İstanbul Atatürk Havalimanının güvenlik hizmetlerinin de 01/01/2011-21/12/2012 tarihleri arasında davalı ... Özel Güv. Hiz. Ltd. ŞTi. Tarafından yürütüldüğünü, davalı bünyesinde İstanbul Atatürk Havalimanında çalışmakta olan işçiler tarafından ücret kesintisi, fark ücret alacağı ile eksik ödenen ücret alacaklarının tahsili istemiyle açılan davalar sonucunda verilen kararların kesinleşmesi neticesinde İstanbul 33. İcra Müdürlüğü'nün 2018/43585 Esas sayılı dosyasına (...) 25/12/2018 tarihinde 6.967.95,-TL, 2018/19876 sayılı dosyasına (...) ise 29/06/2018 tarihinde 6.784,32-TL ödeme yapıldığını, davalı ile davacı arasında imzalanan güvenlik hizmetleri sözleşmesi hükümleri ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı gereğince, müvekkillerince ödenen miktarın rücuen tahsilini talep etme zorunluluğu doğduğunu beyanla, şimdilik 13.752,27-TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davaya ilişkin alacakların zamanaşımına uğradığını, dava dışı işçilere ödenen işçilik alacaklarından davacı kurumun sorumlu olduğunu, taraflar arasında düzenlenmiş ihale sözleşmesi hükümleri ile kurumun kuruduğu komisyonun onay vermesi üzerine müvekkili şirket tarafından personel alımı yapılabileceği ve yine kurum tarafından talimat verilmesi üzerine personellerin işten çıkarılacağının kararlaştırıldığını ve işten çıkarıldığını, işçilerin müvekkili şirket sigortalısı olmalarına rağmen işçi alma ve çıkarma yetkesinin davacı kuruma ait olduğunu, işçi ücretlerinin de davacı kurum tarafından belirlendiğini, Kamu İhale Genel Tebliği'nin 78.maddesi kapsamında çalışanların tüm mali hak ve alacakları ile tazminat taleplerinin yüklenici kârı da dahil olmak üzere isteklilerin teklif fiyat bedelleri arasında sayıldığını, gerek Kamu İhale Genel Tebliği gerekse de ihale dokümanı kapsamında alt işverenlerin sorumlu tutabileceği tüm bedellerin teklif fiyat bedelleri kapsamında ödendiğinden bunlar haricinde taşeronlarının çalışanlarına karşı herhangi bir mali sorumluluğunun bulunmadığını, ihale kapsamında alt taşeron firma olan müvekkilin sözleşme hükümleri gereğince asıl işveren DHMİ Genel Müdürlüğü'nün kendilerine yaptığı ödemeler miktarınca çalışanlarına ödeme yaptığını, müvekkili firma tarafından dava dışı çalışanların tüm işçilik alacaklarının sözleşme hükümleri gereğince, zamanında ve eksiksiz olarak ödendiğini, dava dışı işçilere ödenen işçilik alacaklarından asıl işveren olan da acı idarenin sorumlu olduğunu, dava dışı işçilerin dava açmasının bu davalara ilişkin kararların icra takibine konu edilmesinin davacının kusurundan kaynaklandığını, işçilik alacaklarına ilişkin ödenen vekalet ücretleri ile yargılama giderleri ve icra masraflarının davacı kurumun sorumluluğunda olduğunu, müvekkilinden istenmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
İlk derece mahkemesince "...taraflar arasında 13/12/2010 tarihinde Atatürk Hava Limanı Baş Müdürlüğü'ne Özel Güvenlik Hizmeti alındığına dair sözleşme imzalandığı, söz konusu sözleşme kapsamında davalının davacıya söz konusu hizmeti vermesi esnasında çalıştırdığı işçiler ..., ...'un fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi sebebiyle iş bu dava taraflarına karşı Bakırköy 16. İş Mahkemesinin 2013/76 Esas ve 2016/249 karar sayılı ilamı ve Bakırköy 32. İş Mahkemesinde 2013/580 esas 2016//91 karar sayılı ilamı ile yapılan yargılamada işbu davanın tarafları aleyhine müştereken ve müteselsilen alacak hükmü kurulmuş olduğu, söz konusu hükme istinaden dava dışı işçilerin başlatmış olduğu takipler dolayısıyla davacının söz konusu borçları ödediği, taraflar arasındaki sözleşmenin 7.maddesi ile 7-12.maddelerinde söz konusu alacaklardan davalının açıkça sorumlu olduğunun düzenlendiği anlaşılmakla dava konusu alacaktan davalının sorumlu olması sebebiyle davanın kabulüne..." karar verilmiştir.
İstinaf yasa yoluna başvuran davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle:
Dava dışı işçilere ödenen işçilik alacaklarına ilişkin müvekkili şirketin herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, yerel mahkemenin aksi yöndeki kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu; işbu davanın nitelik itibari ile bir rücu davası olduğunu, rücu davaları için zamanaşımı süresinin 6098 sayılı TBK md. 73 uyarınca ''Rücu istemi, tazminatın tamamının ödendiği ve birlikte sorumlu kişinin öğrenildiği tarihten başlayarak iki yılın ve her hâlde tazminatın tamamının ödendiği tarihten başlayarak on yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar'' şeklinde olduğunu, süresinde açılmayarak zamanaşımına uğrayan işbu dava yönünden davanın esasına girilmeden usulden ret kararı verilmesi gerekirken esasa girilerek hüküm kurulmasının hukuki dayanağının bulunmadığını; dava dışı işçilerin davacı kuruma ait komisyonun talimatı ile işe başlatıldığını, davacının belirlediği şartlarda, onun emir ve talimatı ile çalıştırıldığını, davacı kurumun özel güvenlik hizmeti alım ihalesini alan müvekkilinin, davacının belirlediği işçileri davacının belirlediği şartlarda çalıştırdığını ve davacının talimatı ile işten çıkardığını, bu işçilerin her ne kadar müvekkili şirket sigortalısı olsa da işçi alma ve çıkarma yetkisinin davacı kuruma ait olduğunu, işçilerin ücretlerinin de davacı kurum tarafından belirlendiğini, müvekkili şirket tarafından da belirlenen ücretlerin eksiksiz olarak ödendiğini, bu nedenlerle müvekkiline işbu rücu davasının yöneltilmesinin hakkaniyete aykırılık teşkil ettiğini, kesinlikle kabul anlamına gelmemekle birlikte müvekkili şirketin, dava dışı işçilerin işçilik alacaklarından sorumlu olduğu kabul edilse dahi, sözleşmede aksi kararlaştırılmış olsa bile, asıl işveren ve alt işverenin müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulduğu düşünüldüğünde, müvekkili şirketin davacı kurumun dava dışı işçilere yaptığı ödemelerin yarısından sorumlu tutulabileceğini, ancak yerel mahkemece aksi yönde karar verilerek ödenen tüm işçilik alacaklarından müvekkili şirketin sorumlu olduğuna ilişkin hatalı bir hüküm kurulduğunu, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin eşitler arası yapılmış bir sözleşme olmadığını, bu sözleşme hükümlerine göre karar vermenin hakkaniyet kurallarına aykırı olduğunu, işçilik alacaklarına ilişkin ödenen vekalet ücretleri ve yargılama giderleri ve icra masraflarının davacı kurumun sorumluluğunda olduğunu beyan ederek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.
Dava, dava dışı işçilere ödenen işçilik alacaklarının taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmelerine dayalı olarak rücuen tahsili istemine ilişkindir.
Dosya kapsamındaki yazı, belge ve bilgilere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, HMK m. 355/1 gereği incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, re'sen gözetilmesi gereken, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın da bulunmamasına, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre davalı vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmediğinden HMK m. 353/1,b,1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiştir.
HÜKÜM :
Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere:
1-Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2019/513 E., 2020/556 K. sayılı dava dosyasında verdiği 30.09.2020 tarihli kararına yönelik davalı vekilinin İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE.
2-Harçlar Kanunu gereğince alınması gereken 939,42 TL nispi istinaf karar harcından peşin olarak alınan 54,40 TL'nin mahsubu ile kalan 885,02 TL'nin davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına.
3-Davalı tarafından istinaf aşamasında yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına, kullanılmayan avansın karar kesinleştiğinde gideri içerisinden karşılanarak iadesine.
4-HMK m. 359/4 gereğince kararın tebliği, harç tahsil müzekkeresi yazılması ve gider avansı iadesi işlemleri ile m. 302/5 gereğince kesinleşme kaydı ve kesinleşme kaydı yapılan kararların yerine getirilmesi için gerekli bildirimlerin ilk derece mahkemesi tarafından yapılmasına.
06.11.2024 tarihinde, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda, HMK m. 362/1,a gereğince miktar veya değeri üç yüz yetmiş sekiz bin iki yüz doksan (378.290,-) Türk Lirası'nı geçmeyen davalara ilişkin kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağından miktar itibari ile KESİN olmak üzere, OYBİRLİĞİYLE karar verildi.
GEREKÇELİ KARAR YAZIM TARİHİ : 08.11.2024
Başkan Üye Üye Katip