(5237 S. K. m. 53, 89) (5271 S. K. m. 280, 286)
Yerel Mahkemece verilen mahkumiyet hükmüne karşı sanık R. Y. tarafından istinaf yoluna başvurulmakla, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
İstinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre ters yönden ilerleyerek, karşıdan karşıya geçmeye çalışan katılanlar Ü. S. ve F. S.'a çarpması sonucunda yaralanmalarına neden olan sanık R. Y. hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmaması ile TCK.nun 89/4 maddesi gereğince hapis cezası yerine doğrudan adli para cezası tayin edilmiş ise de aleyhe başvuru olmadığından istinaf nedeni yapılmamıştır.
TCK.nun 53/1 maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden hükmün (9) numaralı bendinde "sanığa verilen cezanın adli para cezası olması nedeniyle sanık hakkında TCK.nun 53/1 maddesi hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklinde, sanki hapis cezasına hükmedilmiş olması halinde uygulanabileceği sonucunun çıktığı ve dosya ile uyumlu olmayan gerekçe ile TCK.nun 53/1 maddesi hükmünün uygulanmamasına karar verilmesi kanuna aykırı ise de; yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun CMK.nun 280/1-(a) maddesinin Dairemize verdiği yetkiye dayanarak, hükmün (9) numaralı bendinde bulunan "sanığa verilen cezanın adli para cezası olması nedeniyle sanık hakkında TCK.nun 53/1 maddesi hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına" ibaresinin hükümden çıkartılmak suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve BAŞKACA YÖNLERİ KANUNA UYGUN BULUNAN HÜKME YÖNELİK SANIK R. Y.'IN İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE, dosyanın hükmü veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, CMK.nun 286/2-(a) maddesi uyarınca kesin olmak üzere 12.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)