(1632 S. K. m. 66) (5237 S. K. m. 62)
İzin tecavüzü suçundan sanık P.Er Aziz SEVİNÇTEKİN hakkındaki 9 uncu Mot. P.Tug. K.lığı Askeri Mahkemesinin 18.08.2005 tarih ve 2005/956-500 sayılı mahkumiyet hükmünün sanık tarafından yasal sürede temyizi üzerine Başsavcılığın 22 Aralık 2005 tarih ve 2005/5528 sayılı hükmün onanması görüşünü içeren tebliğnamesi ekinde gelen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın, 22.7.1998-29.4.2005 tarihleri arasında kendiliğinden gelmekle sona eren izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek, eylemine uyan ASCKnın 66/1-b ve TCK'nın 62/1 inci maddeleri uyarınca sonuç olarak on ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.
Bu hüküm, yasal süresi içinde sanık tarafından sebep gösterilmeksizin temyiz edilmiştir.
Tebliğnamede ise, yasaya uygun olan mahkumiyet hükmünün onanması yönünde görüş bildirilmiştir.
Yapılan incelemede;
Dosya içeriğine, delillere, iddia ve kabule göre; Kars 14. Mknz. P.Tugay 6.Hd.Tb.K.lığı emrinde askerlik hizmetini yapmakta iken; 7.7.1998 tarihinde iki günde yol süresi verilerek 10 (on) gün süreyle memleketi olan İstanbula izinli gönderilen sanığa, Kars-İstanbul arası yol süresi 4 gün olduğu nazara alındığında 2 gün yol süresinin ilavesiyle en geç izninin sona erdiği 21.7.1998 günü saat 24.00a kadar birliğine katılması gerekirken katılmayarak izin tecavüzü durumuna düşmüş ve iznini uzunca bir süre geçirdikten sonra 29.4.2005 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katılmıştır.
Sanık sorgu ve savunmalarında; iznini geçirmesine neden olarak ailevi ve maddi problemleri olmasını göstermiştir (Dz.33).
Askeri Yargıtayın Yerleşik İçtihatlarına göre; sanığın iznini tecavüz etmesine neden olarak gösterdiği ailevi ve kişisel sorunların mazeret olarak kabulü mümkün değildir.
Bu nedenle Askeri Mahkemece; karar yerinde gösterilen yasal, haklı ve inandırıcı gerekçelerle sanığın yazılı olduğu şekilde mahkumiyetine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Ancak sanığın 7 yıla yakın bir süre izin tecavüzünde bulunmasına rağmen cezanın asgari hadden tayin edilmiş olması, aleyhe temyiz olmaması sebebiyle tenkidi gerektirmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın kabule değer görülmeyen temyiz sebeplerinin 353 sayılı Kanunun 217/2nci maddesi uyarınca REDDİNE;
Usul ve esas yönlerinden yasaya uygun bulunan mahkumiyet hükmünün ONANMASINA;
Tebliğnamedeki görüş doğrultusunda, 18.01.2006 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy