(1632 S. K. m. 66) (765 S. K. m. 59) (353 S. K. m. 217)
Firar suçundan sanık Ter. Top.Er Atıf KARAOĞLAN hakkında 7 nci Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesince verilen 21.04.2005 gün ve 2005/300-218 esas ve karar sayılı mahkumiyete ilişkin hükmün, sanık tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine, Askeri Yargıtay Başsavcılığının 03.02.2006 gün ve 2006/661 sayılı tebliğnamesi ekinde hükmün onanması gerektiği görüşü ile Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın, 19.12.2002-18.04.2003 tarihleri arasında kendiliğinden dönmekle sona eren firar suçunu işlediği kabul edilerek ASCK'nın 66/1-a ve TCK'nın 59/2 nci maddeleri gereğince on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş; hüküm, sanık tarafından özetle; askere gelmeden önce evlenmiş olması nedeniyle 2 çocuğunun bulunduğu, onlara bakacak kimse olmadığı, zor durumda olduklarını öğrenince firar etmek zorunda kaldığını, daha sonra kendiliğinden birliğine katıldığını, kararın kesinleşmesi durumunda hem kendisinin hem ailesinin cezalandırılmış olacağını belirten sebeplerle temyiz edilmiş, tebliğnamede hükmün onanması yönünde görüş ve düşünce bildirilmiştir.
Dosyanın incelenmesinden; sanığın rahatsızlığı nedeniyle 19.12.2002 tarihinde sevk edildiği Diyarbakır Asker Hastanesinden aynı gün birliğine dönmediği gibi 7 nci Kor. Kabul ve Toplanma Merkezine de katılmayarak firar ettiği, bir süre firar halini sürdüren sanığın 18.04.2004 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katıldığı anlaşılmakla, belirtilen tarihler arasında hiçbir özre yer vermeyen firar suçunu işlediğini kabul eden Askeri Mahkemece sanığın savunmalarına itibar edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Ceza sorumluluğunu etkileyen bir akıl hastalığının bulunmadığı, gerek birliği komutanlığının sanığın dosyasında tedavi ile ilgili herhangi bir belge bulunmadığını bildiren yazısından ve gerekse istinabe mahkemesinde duruşmada dinlenen uzman bilirkişinin mütalaasıyla belirlenen sanığın, mazeret kabul etmeyen suçlardan olan firar suçunu işlediği tüm dosya kapsamı elverişli delillerle sabit olup; mahkemenin elverişli kanıtlar ve yeterli gerekçe ile alt sınırdan ceza uygulaması yaparak ve takdiri indirim hükmünü de uygulayarak yazılı olduğu şekilde kurduğu mahkumiyet hükmünde, usul ve esas itibarıyla herhangi bir aykırılık görülmediğinden, sanığın kabule değer bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün onanmasına karar verilmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle,
Sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin 353 sayılı Kanunun 217/2 nci maddesi uyarınca REDDİNE,
Usul ve esas yönlerinden kanuna uygun mahkumiyet hükmünün ONANMASINA,
Tebliğnameye uygun olarak, 15.02.2006 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy