(1632 S. K. m. 47, 66, Ek m. 8) (765 S. K. m. 59) (5237 S. K. m. 62) (353 S. K. m. 220)
İzin tecavüzü suçundan sanık P. Er Mevlüt SÜMER hakkında 5inci Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesince verilen 22.12.2005 gün ve 2005/430-1154 sayılı mahkûmiyete ilişkin hükmün sanık tarafından yasal süresi içinde sebep gösterilmeksizin temyiz edilmesi üzerine dava dosyası Askeri Yargıtay Başsavcılığının 09.02.2006 gün ve 2006/807 sayılı tebliğnamesi ekinde hükmün onanması görüşü ile Dairemize gönderilmekle incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Askeri Mahkemece; sanığın, 09.03.2004-25.07.2004 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediğinin kabulüyle eylemine uyan ASCKnın 66/1-b ve TCKnın 59/2nci maddeleri gereğince neticeten on ay hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.
Bu hüküm sanık tarafından, sebep gösterilmeksizin süresinde temyiz edilmiştir.
Tebliğnamede, hükmün onanması yönünde görüş ve düşünce bildirilmiştir.
Yapılan incelemede, sanığa 18.02.2004 tarihinde dört gün yol süresi tanınmak suretiyle toplam on dokuz gün süreyle izin verildiği ve sanığın izin süresi bitiminde geçerli bir özrü bulunmaksızın birliğine katılmadığı, müteakiben 25.07.2004 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katıldığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.
Sanığın 09.03.2004-25.07.2004 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediğini kabul eden Askeri Mahkemece, karar yerinde gösterilen haklı ve inandırıcı gerekçelerle yazılı olduğu şekilde sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edilip, takdiri hafifletici neden gözönünde bulundurularak cezasında gerekli indirim yapılmak suretiyle neticeten on ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesinde, ASCK'nın 47/A maddesi gereğince cezanın ertelenmesinin ve keza ASCK'nın EK-8 inci maddesi gereğince paraya çevrilmesinin yasal olarak mümkün olmaması nedeniyle kurulan hükümde; usul, sübut, vasıf ve takdir açısından yasaya aykırı bir durum bulunmadığı tespit edilmiş ise de, karar tarihi itibariyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu yürürlükte olmasına rağmen, takdiri hafifletici sebebe dayalı indirimin 5237 sayılı TCKnın 62/1inci maddesi yerine, mülga 765 sayılı TCK'nın 59/2nci maddesi uyarınca yapılması kanuna aykırı olduğundan mahkumiyet hükmü uygulama yönünden bozulmuştur.
Ancak, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 353 sayılı Kanunun 220/2-H maddesi uyarınca, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Açıklanan nedenlerle;
Sanığın yerinde görülmeyen temyizinin 353 sayılı Kanunun 217/2nci maddesi uyarınca REDDİNE,
Uygulama yönünden yasaya aykırı görülen mahkûmiyet hükmünün, 353 sayılı Kanunun 221/1inci maddesi uyarınca, sanığın temyizine atfen ve resen, kanunun ve madde numarasının yanlış yazılması noktasından BOZULMASINA;
Bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 353 sayılı Kanunun 220/2-H maddesi uyarınca hükümdeki T.C.K.nun 59/2 nci maddesi şeklindeki kısmın 5237 sayılı TCKnın 62/1inci maddesi şeklinde DÜZELTİLEREK ONANMASINA;
Sonuçta tebliğnameye uygun olarak, 22.02.2006 tarihinde, oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy