(1632 S. K. m. 47, 85, 91, Ek. m. 8) (765 S. K. m. 59) (353 S. K. m. 217)
Üste hakaret ve üste fiilen taarruz suçlarından sanık Ter. Mu.Er Sezgin MERCAN hakkında 7 nci Kor.Komutanlığı Askeri Mahkemesince verilen 16.12.2004 gün ve 2004/917-1294 sayılı mahkumiyete ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından yasal süresi içinde sebep gösterilerek temyiz edilmesi üzerine dava dosyası Askeri Yargıtay Başsavcılığının 28.02.2006 gün ve 2006/1285 sayılı tebliğnamesi ekinde hükmün onanması görüşü ile Dairemize gönderilmekle incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece, sanığın,
1. Üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek ASCK'nın 91/1 inci maddesinin az vahim haller cümlesi, TCK'nın 59/2 nci maddesi uyarınca beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,
2. Üste hakaret suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK'nın 85/1, TCK'nın 59/2 nci maddeleri uyarınca iki ay onbeş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,
Sanığa verilen aynı neviden hürriyeti bağlayıcı cezaların içtima ettirilerek yedi ay onbeş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
Sanık müdafii, anılan hükmü sanığın psikolojik durumu ile ilgili hastaneden rapor alınmadan hüküm kurulduğu, cezanın paraya çevrilmediği ve tecil edilmediği ileri sürerek temyiz etmiştir.
Tebliğnamede hükümlerin onanması yönünde görüş bildirilmiştir.
Dosyada mevcut delil durumuna göre, sanığın 11.6.2003 günü yat yoklamasına izinsiz katılmaması nedeniyle kendisini uyaran Uz. Çvş. Mahmut DEMİRELe Allahını, şerefini si...m diyerek küfür etmek suretiyle üste hakaret ve tekme ile vurmaya çalışmak suretiyle üste fiilen taarruz suçlarını işlediği konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır.
Sanığın askerliğe elverişlilik halinin ve cezai ehliyetinin mahkemece tespit ettirilmiş olması nedeniyle, sanık müdafiinin sanığın psikolojik durumu konusunda hastaneden rapor alınmadığına ilişkin temyiz nedeni kabule değer bulunmadığı gibi, ASCK'nın Ek-8 ve 47/1-A maddelerinin açık hükümleri karşısında söz konusu suçlar nedeniyle verilen hürriyeti bağlayıcı cezaların para cezasına çevrilmesine ve teciline yasal imkan olmadığından, sanık müdafiinin bu hususa ilişkin temyiz nedenlerinin de kabule değer görülmeyerek; usul, sübut, vasıf, takdir ve uygulama yönlerinden kanuna uygun mahkumiyet hükümlerinin onanmasına karar verilmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanık müdafiinin kabule değer bulunmayan temyiz nedenlerinin 353 sayılı Kanunun 217/2 nci maddesi uyarınca REDDİNE;
Usul ve esas yönlerinden kanuna uygun bulunan mahkumiyet hükümlerinin ayrı ayrı ONANMASINA;
Tebliğnameye uygun olarak, 15.03.2006 tarihinde oy birliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy