(1632 S. K. m. 47, 66, Ek m. 8) (765 S. K. m. 46, 48, 59) (647 S. K. m. 4)
İzin tecavüzü suçundan sanık Ter. P.Er Muhammet YILMAZ hakkında 7 nci Kor. K.lığı Askeri Mahkemesinin 25.4.2005 gün ve 2005/547-234 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanık tarafından yasal süresinde temyiz edilmesi üzerine, Başsavcılığın 08 Mart 2006 tarih ve 2006/1521 sayılı hükmün onanması görüşünü içeren tebliğnamesi ekinde Dairemize gelen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın, 9.4.2003-11.2.2004 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCKnın 66/1-b ve TCKnın 59/2 nci maddeleri uyarınca neticeten on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
Bu hüküm sanık tarafından özetle; suç kastı ile hareket etmediği, sağlık problemleri nedeniyle izinden geç döndüğü, verilen cezanın ağır olduğu gibi paraya çevrilip, ertelenmesi gerektiği ileri sürülerek temyiz edilmiştir.
Dosyanın incelenmesinde; 5.P.Er Eğt.Tug.K.lığı emrinde askerlik görevini yaparken, 18.3.2003 tarihinde yirmi gün süreyle Aydın iline sıhhi izine gönderilen sanığın, izin süresi bitiminde tanınacak iki günlük yol süresi sonunda en geç 8.4.2003 günü saat 24.00a kadar birliğine katılması gerekirken katılmadığı ve izin süresini geçirerek 11.2.2004 tarihinde güvenlik kuvvetlerince yakalandığı, bu suretle 9.4.2003-11.2.2004 tarihleri arasında izin tecavüzünde bulunduğu anlaşılmıştır.
Sanığın, ailevi ve maddi sorunları nedeniyle gittiği izninden zamanında dönüp birliğine katılamadığı şeklindeki mazeretinin askerlik hizmetine tercih edilebilecek geçerli bir mazeret olarak kabulünün mümkün olmaması, izin tecavüzü suçunun sırf askeri suç vasfında olması nedeniyle 647 sayılı Kanunun 4 ve ASCKnın Ek-8 inci maddeleri uyarınca paraya çevrilememesi ve ASCKnın 47/A maddesine göre ertelenmemesi nedenleriyle temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Bu nedenle, Askeri Mahkemece, sanığa psikiyatrik yönden askeri hastanede müşahede altına aldırılıp sağlık kurulu raporu ve adli rapora göre, suç tarihlerinde ve halen askerliğe elverişli olduğu, TCK.46-48 inci maddelerinden yararlanamayacağı anlaşıldığından, dosyada mevcut delillerin tartışılıp değerlendirilmesinden sonra edinilen vicdani kanaate göre, cezanın alt sınırından tayini ve takdiri indirim maddesinin de uygulanması suretiyle mahkûmiyetine hükmolunmasında bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle usul, sübut, vasıf, takdir ve uygulama yönlerinden kanuna uygun bulunan hükmün onanmasına karar verilmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin 353 sayılı Kanunun 217/2 nci maddesi gereğince REDDİNE;
Usul ve yasaya uygun bulunan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA;
Tebliğnameye uygun olarak, 22.03.2006 tarihinde, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy