(1632 S. K. m. 66) (765 S. K. m. 59) (5237 S. K. m. 62) (353 S. K. m. 220)
İzin tecavüzü suçundan sanık Lv.Er Serdar ANGAY hakkındaki 3 üncü Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27.10.2005 tarih ve 2005/733-511 sayılı mahkumiyet hükmünün sanık tarafından yasal sürede temyizi üzerine, Başsavcılığın 08 Mart 2006 tarih ve 2006/1522 sayılı hükmün bozulup, düzeltilerek onanması görüşünü içeren tebliğnamesi ekinde gelen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın 9.3.2005-5.5.2005 tarihleri arasında kendiliğinden gelmekle sona eren izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek, eylemine uyan As. C.K.nun 66/1-b, TCK. nun 59/2 nci maddeleri uyarınca sonuç olarak on ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.
Bu hüküm, yasal süresi içinde, sanık tarafından sebep gösterilmeksizin temyiz edilmiştir.
Tebliğnamede ise, hükmün düzeltilerek onanması yönünde görüş bildirilmiştir.
Yapılan incelemede;
Dosya içeriğine, delillere, iddia ve kabule göre; İstanbul 66.Zh.Tug.2.Mknz.P.Tb.K.lığı emrinde askerlik hizmetini yapmakta iken; 23.2.2005 tarihinde, 10 (on) gün süreyle memleketi olan Erzuruma izinli gönderilen sanık; tanınması gereken dört günlük yol süresi de dikkate alındığında en geç izninin sona erdiği 9.3.2005 tarihinde birliğine katılması gerekirken katılmayarak izin tecavüzü durumuna düşmüş ve iznini bir süre geçirdikten sonra 5.5.2005 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katılmıştır (Dz.3,4).
Sanık sorgu ve savunmalarında; iznini geçirmesine neden olarak eşi ile aralarında doğan sorunlar nedeniyle gecikmesini göstermiştir (Dz.36).
Askeri Yargıtayın Yerleşik İçtihatlarına göre; sanığın iznini tecavüz etmesine neden olarak gösterdiği ailevi ve kişisel sorunlarının mazeret olarak kabulü mümkün değildir.
Bu nedenle; Askeri Mahkemece; karar yerinde gösterilen yasal, haklı ve inandırıcı gerekçelerle sanığın yazılı olduğu şekilde mahkumiyetine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.
Ancak karar tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCKnın 62 nci maddesinde yer olan 1/6 oranında takdiri ceza indirimi yerine; 765 Sayılı TCK. nın 59/2 nci maddesinde takdiri indirim oranı uygulamasındaki hatadan dolayı meydana gelen yasaya aykırılık nedeniyle hükmün bozulması gerekmiş, ancak yasaya aykırılık oluşturan bu hata yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 353 Sayılı Kanunun 220/2-H maddesi gereğince bozulan hüküm düzeltilerek onanmıştır.
SONUÇ VE KARAR: Açıklanan nedenlerle;
Mahkumiyet hükmünün sanığın temyizine atfen ve resen 353 Sayılı Kanunun 221 nci maddesi uyarınca uygulamadaki hata nedeniyle BOZULMASINA;
Bozma nedeni yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 353 sayılı Kanunun 220-2-H maddesi gereğince mahkumiyet hükmünün diğer bölümlerinin aynen muhafazası ile 765 sayılı TCKnın 59/1 nci maddesi uyarınca ifadesi yerine 5237 sayılı TCKnın 62nci maddesi uyarınca ifadesinin yazılarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA;
Tebliğnamedeki görüş doğrultusunda 22.03.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy