(1632 S. K. m. 66, 73) (5237 S. K. m. 62)
İzin tecavüzü suçundan sanık P.Er Adem ŞAHBAZ hakkında 2 nci Kor.K.lığı Askeri Mahkemesinin 17.11.2005 gün ve 2005/1632-873 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanık tarafından yasal süresinde sebep belirtilmeksizin temyiz edilmesi üzerine, Başsavcılığın 10 Nisan 2006 tarih ve 2006/2272 sayılı hükmün onanması görüşünü içeren tebliğnamesi ekinde Dairemize gelen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın, 10.08.2005-18.08.2005 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCKnın 66/1-b,73, TCKnın 62 nci maddeleri uyarınca sonuç olarak beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
Dosya içeriğinden;
04.08.2005 tarihinde yol dahil altı gün süreyle Kocaeli Gölcük ilçesine kanuni izine gönderilen sanığın, 18.01.2005 tarihinde gönderilmiş olduğu izninde Tekirdağ/Malkara-Kocaeli/Gölcük arası 2 gün yol süresi verilmiş olduğundan (Dz.13) bu izninde yol süresi hakkı bulunmadığı; 04.08.2005 günü saat 09.11de birliğinden ayrılan (Dz.12) sanığın, en geç 10 .08.2005 günü saat 09.11de birliğine katılması gerekirken katılmadığı ve izin süresini geçirerek 18.08.2005 tarihinde Gölcük Belediye Parkında meydana gelen bıçakla yaralamalı olayına karıştığı, sanığın Özgür YILDIRIM adlı arkadaşıyla birlikte tedavi için Gölcük Devlet Hst. Acil Polikliniğine gittiği, daha sonra ifadesinin tespiti için getirildiği polis merkezinde, asker olduğunu söylemesi üzerine polis tarafından yakalandığı, bilahare Gölcük Merkez K.lığına buradan da birliğine teslim edildiği (Dz.49, 51), bu suretle 10.08.2005-18.08.2005 tarihleri arasında izin tecavüzünde bulunduğu anlaşılmıştır.
Bu itibarla, Askeri Mahkemece, dosyada mevcut delillerin tartışılıp değerlendirilmesinden sonra edinilen vicdani kanaate göre, sanığın, ailevi ve maddi sorunları nedeniyle gittiği izninden zamanında dönüp birliğine katılamadığı şeklindeki mazeretinin askerlik hizmetine tercih edilebilecek geçerli bir mazeret olarak kabul edilmeyerek, Kanunun öngördüğü cezanın alt sınırından ceza tayini ile kanuni ve takdiri indirim maddesinin de uygulanması suretiyle mahkûmiyetine hükmolunmasında bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle usûl, sübût, vasıf, takdir ve uygulama yönlerinden kanuna uygun bulunan hükmün onanmasına karar verilmiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın yerinde görülmeyen sebepsiz temyizinin 353 sayılı Kanunun 217/2 nci maddesi gereğince REDDİNE;
Usûl ve yasaya uygun bulunan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA;
Tebliğnameye uygun olarak, 19.04.2006 tarihinde, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy