(1632 S. K. m. 87) (765 S. K. m. 59)
Emre itaatsizlikte ısrar suçundan sanık Ter. P. Çvş. Erdal ORAK hakkında 2 nci Kor.K.lığı Askeri Mahkemesince verilen 23.08.2005 gün ve 2005/776-621 sayılı mahkûmiyet hükmünün sanık tarafından süresinde temyizi nedeniyle, dava dosyası Başsavcılığın onama görüşünü içeren 08.05.2006 tarih ve 2006/2964 sayılı Tebliğnamesi ekinde Dairemize gelmekle incelendi;
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Askeri Mahkemece; sanığın, emre itaatsizlikte ısrar suçundan dolayı ASCK'nın 87/1, TCK'nın 59/2 nci maddeleri uyarınca sonuç olarak 25 gün hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.
Anılan karar sanık tarafından cep telefonunu konuşmak için arkadaşından aldığını, terhisine 1 gün kala 21 gün oda hapsi cezası aldığını, bunu cep telefonundan olduğunu zannettiğini ileri sürerek hükmü temyiz etmiştir.
Tebliğnamede, hükmün onanması yönünde görüş bildirilmiştir.
Dosyanın incelenmesinden; sanığa, birliğe cep telefonu getirmenin yasak olduğuna ilişkin emrin tebliğ edilmesine rağmen, 24.12.2004 tarihinde birlik içerisinde cep telefonu bulundurduğu tespit edilmiştir.
Sanığın kendisine tebliğ olunarak malûm ve muayyen hale getirilmiş hizmet emrini hiç yapmayarak 4551 sayılı Kanunla değişik ASCKnın 87nci maddesinin 1inci fıkrasının birinci cümlesinde yazılı tanıma uygun fiili suç kastıyla hareket ederek yapmak suretiyle emre itaatsizlikte ısrar suçunu işlediği sabit olup, Askeri Mahkemenin yerinde ve uygun gerekçelerle suçun sübutunu kabulde, suç vasfını tayinde, asgari hadden tayin edilen hapis cezasının takdiri tahfif sebebiyle indirilmesinde, usûl ve uygulamada kanuna aykırılık görülmediğinden hükmün onanmasına karar verilmiştir.
Üye Dz. Hâkim Albay Ramazan ŞAFAK sanığın eyleminin disiplin tecavüzü teşkil ettiği, yaptırımının disiplin cezası olduğu, emrin askeri hizmete ilişkin olmaması nedeniyle Emre itaatsizlikte ısrar suçunun oluşmadığı görüşü ile çoğunluk görüşüne katılmamıştır.
Sanığın terhisinden önce infaz edildiğini ileri sürdüğü 21 günlük oda hapsi cezasının dava konusu suç ile ilgili olması halinde infaz sırasında mahkemeden alınacak müteferrik bir kararla mahsubu mümkün olduğundan, sanığın bu yöndeki temyiz nedeni kabule değer görülmemiştir.
SONUÇ VE KARAR: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın yerinde görülmeyen temyiz isteminin, 353 sayılı Kanunun 217/2 nci maddesi uyarınca REDDİNE;
Usûl ve kanuna uygun bulunan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA;
Tebliğnameye uygun olarak, Üye Dz. Hâkim Albay Ramazan ŞAFAKın karşı oyu ile ve oyçokluğu ile 17.05.2006 tarihinde karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy