(1632 S. K. m. 66, 73) (5237 S. K. m. 50, 52, 62) (353 S. K. m. 209)
Askeri Mahkemece, sanığın, 12.04.2015-19.04.2015 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCKnın 66/1-b, 73, TCKnın 62, 50/a ve 52nci maddeleri gereğince neticeten üç bin TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezasının aylık taksitler halinde yirmi dört eşit taksitte tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine, karar verilmiştir.
Bu hüküm sanık tarafından, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek temyiz edilmiştir.
Tebliğnamede, temyiz isteminin süre yönünden reddi görüşü bildirilmiştir.
Yapılan incelemede;
19.08.2015 tarihinde yapılan duruşmada verilen hükmün, sanığın yokluğunda verilmesi sebebiyle, kanun yolu, süresi ve mercii ile ilgili yeterli açıklamayı da içeren gerekçeli karar 22.09.2015 tarihinde, sanığın işte olması nedeniyle sanıkla aynı çatı altında ikamet eden annesi M.K.ye usulüne uygun şekilde tebliğ edilmiştir (Dz.38). Sanığın, bu hükmü, 353 sayılı Kanunun 209uncu maddesinde öngörülen bir haftalık süre içerisinde temyiz etmesi gerekirken, bu süreyi geçirdikten sonra 01.10.2015 tarihinde temyiz ettiği (Dz.36) ve temyiz başvurusunu engelleyen zorunlu nedenlerin de bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiştir.
Sonuç Ve Karar: Açıklanan nedenlerle;
Sanığın, 353 sayılı Kanunun 209uncu maddesinde düzenlenen yasal süre geçtikten sonra yaptığı temyiz isteminin, 353 sayılı Kanunun 217/1inci maddesi gereğince süre yönünden REDDİNE,
Tebliğnameye uygun olarak, 30.03.2016 tarihinde, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy