(353 S. K. m. 209)
Askeri Mahkemece; sanığın,
1) 15.11.2013-05.12.2013 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK’nın 66/1-a, 73 ve TCK’nın 62’nci maddeleri gereğince beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına;
2) 13.12.2013-09.01.2014 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK’nın 66/1-b ve TCK’nın 62’nci maddeleri gereğince on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına;
Karar verildiği;
Hükümlerin; sanık tarafından, sübuta ilişkin sebepler ileri sürülerek temyiz edildiği;
Tebliğnamede; sanığın süresinde yapılmayan temyiz isteminin reddine karar verilmesi yönünde görüş bildirildiği;
Anlaşılmaktadır.
Yapılan incelemede;
Temyiz isteminin süresinde olup olmadığı yönünde yapılan değerlendirmede;
Sanığın yokluğunda tefhim edilen ve son kısmında, Anayasa’nın 40/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 34/1’inci maddelerine uygun olarak, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilmiş olan gerekçeli hükmün, başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu …Ceza İnfaz Kurumunda 28.01.2015 tarihinde bizzat kendisine tebliğ edildiği ve yapılan tebligatın hukuken geçerli olduğu anlaşılmaktadır (Dz.319).
Buna göre, 353 sayılı Kanun’un 209/1’inci maddesinde öngörülen ve 29.01.2015 tarihinde işlemeye başlayan bir haftalık temyiz süresinin, 04.02.2015 tarihinde (Çarşamba günü) mesai saati bitiminde sona erdiği, son günün resmi tatile rastlamadığı, sanığın ise bu süreyi geçirdikten sonra 06.02.2015 tarihinde verdiği dilekçeyle temyiz kanun yoluna başvurduğu anlaşıldığından, süresi içinde yapılmamış olan temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.
Sonuç Ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın, süresi içinde yapılmamış olan temyiz isteminin, 353 sayılı Kanun’un 217/1’inci maddesi gereğince REDDİNE;
17.02.2016 tarihinde, tebliğnameye uygun olarak, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy