(1632 S. K. m. 85) (765 S. K. m. 59) (477 S. K. m. 47) (353 S. K. m. 221)
Amire hakaret suçundan sanık Svl. Memur Abidin YILDIRIM hakkında Ege Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesince verilen 18.10.1999 tarih ve 1999/1040-616 sayılı mahkumiyet hükmünün sanık ve Askeri Savcı tarafından süresinde temyiz edilmesi üzerine Başsavcılığın 27.1.2000 tarih ve 200/235 sayılı onama görüşünü içeren tebliğnamesiyle gelen dava dosyası incelendi.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
Sanığın amire hakaret suçunu işlediğinin kabulüyle eylemine uyan As.C.K.nun 85/1 ve T.C.K.nun 59/2 maddesi gereğince Beş Gün Hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.
Askeri Savcı sanığın yazılı savunmasını yaparken kullandığı sözlerin bir üst ya da amirini hedef göstererek yazılmış olmadığını, suç kastıyla hareket etmediğini belirterek; sanık ise savunma yazısında kullandığı sözlerden dolayı disiplin cezasıyla cezalandırıldığını, ayrıca aynı savunmada geçen bazı cümleler nedeniyle yargılanmasının yasaya aykırı olduğunu, üzerine atılı suçun manevi unsur yönünden de oluşmadığını ileri sürerek hükmü temyiz etmişlerdir.
Dosya içeriğine göre; emre itaatsizlikte ısrar suçundan dolayı amiri Tbp.Kd.Yzb. Bülent YÜKSEL tarafından yazılı savunması istenen sanığın 22.6.1999 tarihli yazılı savunmasını insanları tanıdıkça hayvanları ve tabiatı da çok sevmeye başladım diye bitirdiği anlaşılmış, Mahkemece sanığın bu sözlerle Yzb. Bülente açıkça hayvan kadar bile sevilemeyeceğini söyleyerek hakaret kastıyla hareket edip amire hakaret suçunu işlediği kabul edilmiştir.
Gerekçeli hükmün başlık kısmında duruşma hakiminin isminin yazılı olmadığı fakat sonunda isim ve imzasının yazılı olduğu kaldı ki hüküm duruşmasına ilişkin tutanakta da herhangi bir eksiklik bulunmadığı görülmüş bu husus bozma sebebi sayılmamış ise de; sanılın amirine verdiği yazılı savunmadaki son cümlenin insanları diye çoğul ve genelleştirilmiş bir kelimeyle başlaması, aksi kanıtlanamayan savunmalarında arkadaşlarıyla olan ilişkilerinde de haksızlığa uğradığını ifade etmesi nedeniyle bu savunmayla dilekçedeki sözler birlikte değerlendirildiğinde sanığın yazdığı bu cümleyle amiri olan Yzb. Bülent YÜKSEL'i kastettiği hususu kuşkulu görülmüş olup kuşkudan sanığın yararlanması gerektiği ilkesi uyarınca sanığa yüklenen amire hakaret suçunun oluşmadığı ancak, sanığın yazılı savunmasında kullandığı bu cümlenin askeri kural ve adaba uygun olmadığı, dolayısıyla bu sözlerin 477 sayılı yasanın 47 nci maddesinde tarif edilen amire saygısızlık suçu olarak değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu itibarla, Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken amire hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiş olması kanuna aykırı görülmüş hükmün bozulması gerekmiştir.
Sonuç ve Karar: Yukarıda açıklandığı üzere;
Sanık hakkında amire hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün, sanığın temyiz istemine atfen ve re'sen 353 sayılı kanunun 221/1 maddesi uyarınca BOZULMASINA;
09.02.2000 tarihinde tebliğnameye aykırı olmak üzere Üye Hakim Alb. İbrahim H. ALSAM'ın karşı oyu ve OYÇOKLUĞUYLA karar verildi.
AYRIK OY GEREKÇESİ
Sanığın amiri Tbp.Kd.Yzb.Bülent YÜKSEL, sanığın savunmasını istemiş, sanık yazılı biçimde verdiği savunmasının sonunda insanları tanıdıkça hayvanları ve tabiatı daha çok sevmeye başladım şeklinde bitirmiştir.
Çoğunluk görüşü; sanığın bu cümle ile amiri olan Yzb. Bülent YÜKSEL'i kastettiğinin kuşkulu olduğunu ifade etmekte ise de, kanımca dilekçedeki sözler ve kanıtlar birlikte değerlendirildiğinde, tam tersi bir değerlendirme ile, sanık sadece amirini kastetmektedir. Sözler amire hakareti içermekte bu konuda herhangi bir kuşku bulunmamaktadır. Amire hakaret suçu oluştuğu cihetle yerel mahkeme kararında yasal isabet bulunduğundan hükmün onanması gerekirdi. Bu nedenle çoğunluk görüşüne katılmak mümkün olmamıştır. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy