(1632 S. K. m. 47, 66, Ek. m. 8, 10) (5237 S. K. m. 7, 62) (5271 S. K. m. 219, 222) (353 S. K. m. 217, 221) (Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri İle Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliği m. 7)

Askeri Mahkemenin 30.9.2009 tarihli, 2009/265-950 Esas ve Karar sayılı hükmü ile, hükümlünün, 23.3.2008-23.5.2008 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK&rsquo,nın 66/1-a ve TCK&rsquo,nın 62&rsquo,nci maddeleri uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm, Dairemizin 11.4.2012 tarihli, 2012/529-517 Esas ve Karar sayılı ilamıyla onanmak suretiyle kesinleşmiştir.

İnfaz aşamasında, Anayasa Mahkemesinin 17.1.2013 tarihli, 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararıyla, ASCK&rsquo,nın 47&rsquo,nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin birinci ve ikinci cümlelerinin, ASCK&rsquo,nın Ek 8&rsquo,inci maddesinin ve ASCK&rsquo,nın Ek 10&rsquo,uncu maddesinin ikinci fıkrasının, Anayasa&rsquo,ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması karşısında, öncelikle infazın durdurulmasına verilmiş,

Daha sonra duruşma açılıp, taraf teşkili sağlanmak suretiyle yeniden yapılan uyarlama yargılaması sonunda Askeri Mahkemenin temyize konu uyarlama hükmü ile, hükümlünün, 23.3.2008-23.5.2008 tarihleri arasındaki firar suçundan dolayı, ASCK',nın 66/1-a, TCK&rsquo,nın 62, 50 ve 52',nci maddeleri uyarınca 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Uyarlama hükmü, hükümlü tarafından sebepsiz olarak, müdafi tarafından ise, esasa ve uygulamaya yönelik nedenler ileri sürülerek temyiz edilmiştir.

Müdafiin temyiz hakkının bulunup bulunmadığı yönünden yapılan incelemede: Av. &hellip,&rsquo,nin, CMK&rsquo,nın 74/2&rsquo,nci maddesi kapsamında sanık (hükümlü) hakkında adli gözlem kararı alınması üzerine zorunlu müdafi olarak görevlendirilmiş olduğu (Dz.337), hükmün kesinleşmesinden sonra hükümlüyle Av. &hellip, arasında müdafilik veya vekâ,let ilişkisini ortaya koyan bir sözleşmenin bulunmadığı, yapılan uyarlama yargılamasında ise, Askeri Mahkemenin tensip kararı ile müdafi olarak çağrılan, ancak duruşmalara katılmayan Av. &hellip,',ın uyarlama hükmünü temyiz ettiği anlaşılmaktadır.

Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri İle Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 7&rsquo,nci maddesinde, kovuşturma evresinde görevlendirilen zorunlu müdafiin görevinin, hükmün kesinleşmesi ile sona erdiği belirtilmektedir.

Uyarlama yargılaması sırasında hükümlünün müdafi istemediğini beyan etmesi nedeniyle zorunlu müdafi görevlendirilmemiş olduğu ve hükümlü ile müdafi olarak kabul edilen avukat arasında hükmün kesinleşmesinden sonra müdafilik veya vekâ,let ilişkisi olduğunu ortaya koyan bir sözleşmenin bulunmadığı dikkate alındığında, Av. &hellip,',nin müdafilik görevinin hükmün kesinleştiği 11.4.2012 tarihinde sona erdiğinin kabul edilmesi gerekmektedir. Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 24.12.2009 tarihli 2009/126-130 sayılı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 6.3.2007 tarihli, 2007/6-13-54 sayılı kararlarında da aynı görüş benimsenmiştir.

Buna göre, Av. &hellip,',nin hükmün kesinleşmesinden sonra müdafi olarak kabul edilmesi mümkün olmadığından, temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Üye &hellip,, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri İle Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 7',nci maddesi gereğince, müdafiin görevi hükmün kesinleşmesi ile sona ermekte ve hükümlü uyarlama yargılaması sırasında müdafi talep etmediğini beyan etmiş ise de, hükümlünün bu talebinin, varlığından haberdar olduğu müdafiin azline yönelik olmadığını, kovuşturmanın aşamalarında, müdafii yardımından faydalandırıldığını bilen ve açıkça müdafiini azletmeyen hükümlünün yararına olarak, savunma hakkının temini açısından, müdafiin temyiz isteminin kabulü gerektiğini belirterek, çoğunluk kararına katılmamıştır.

Esas yönünden incelemede:

1) Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 18.12.2008 tarihli, 2008/208-202 Esas ve Karar sayılı kararı kararında ayrıntıları ile izah edildiği üzere,

Uyum ve kararlılık gösteren Askeri Yargıtay ve Yargıtay kararlarında benimsenip, vurgulandığı gibi, kesinleşmiş mahkû,miyet hükmünde değişiklik (Uyarlama) yargılaması, asıl ceza yargılamasının bütünüyle sonuçlanıp, hükmün kesinleşm