(1632 S. K. m. 91) (5237 S. K. m. 50, 52, 62) (353 S. K. m. 217)
Askeri Mahkemece; sanığın, 19.3.2015 tarihinde üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek, eylemine uyan ASCK’nın 91/1'inci maddesi (“az vahim hâl” cümlesi), TCK’nın 62, 50 ve 52’nci maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın yirmi dört eşit aylık taksitler hâlinde tahsiline, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelenmesine yer olmadığına, karar verilmiştir.
Hüküm; sanık tarafından esasa ilişkin sebepler ileri sürülerek, temyiz edilmiştir.
Tebliğnamede; hükmün onanmasına karar verilmesi gerektiği yönünde görüş bildirilmiştir.
Yapılan incelemede, 19.3.2015 tarihinde tiyatro oyunu izlemek amacıyla tabur personelinin gazinoda toplanmaya başladığı, mağdur P.Atğm. M.S. kendi getirdiği sandalyeye oturmak üzere iken, sanığın sandalyeyi almaya çalıştığı, mağdurun “Sandalyeyi kendi askerlerimize getirdik. Herkes sandalye getiriyor. Ben oturacağım.” dediği, sanığın ise “A...na koyduğumun sandalyesi, ne kıymetli sandalyeniz varmış” dediği, mağdurun aldırış etmediği, ancak sanığın bir şeyler mırıldanmaya devam ettiği, bunun üzerine mağdurun iki eli yana açık olduğu hâlde “Küfürlü konuşma” dediği sırada, sanığın sağ eli ile mağdurun sol eline vurduğu ve böylece sanığın atılı suçu işlediği, dosya kapsamındaki tüm delillerden anlaşılmaktadır.
Askeri Mahkemece; sanığın atılı suçu işlediği sabit görülerek, karar yerinde gösterilen ve dosya içeriğine de uygun düşen, yasal, haklı ve inandırıcı gerekçelerle, yazılı olduğu şekilde, fiilin az vahim hâl kapsamında kabul edilmesinde, sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edilip, takdiri hafifletici neden göz önünde bulundurularak, cezasından gerekli indirim yapılmak suretiyle cezalandırılmasında, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde, sanığın kabul etmemesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasında, herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle, mahkûmiyet hükmünün onanmasına, karar verilmiştir.
Sonuç Ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Sanığın kabule değer görülmeyen temyiz sebeplerinin, 353 sayılı Kanun’un 217/2’nci maddesi uyarınca REDDİNE;
Usul ve esas yönlerinden hukuka uygun bulunan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA;
3.2.2016 tarihinde, tebliğnamedeki görüşe uygun olarak, oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy