(1632 S. K. m. 87) (353 S. K. m. 217)
Sanık hakkında, 17.11.2013 tarihinde emre itaatsizlikte ısrar suçunu işlediği iddiasıyla, ASCK'nın 87/1'inci maddesinin 2'nci cümlesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, Askeri Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; sanığa yüklenen suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiği; bu hükmün, Askeri Savcı tarafından, sanığın yüklenen suçu işlediğinin sabit olduğu ileri sürülerek, sanık aleyhine temyiz edildiği görülmektedir.
İncelenen dosya içeriğinden; olay tarihinde …. Komutanlığında Destek Grup ve Güvenlik Nöbetçi subayı olan Hv.P.Yzb. E.Ç.’nin, Destek Grup er ve erbaş koğuşlarını kontrol ettiği sırada, sanığın cep telefonu ile konuştuğunu gördüğü ve cep telefonunu ilgili yerlere teslim edilmek üzere kendisine vermesini söylediği, emrini birkaç kez tekrarlamasına rağmen sanığın cep telefonunu vermediği anlaşılmaktadır.
Sanığa yüklenen suçun oluşabilmesi için, askeri hizmete ilişkin bir emrin yerine getirilmesinin söz veya fiil ile açıkça reddedilmesi veya emir tekrar edildiği halde emrin yerine getirilmemesi gerekmektedir. Arama, el koyma ve muhafaza altına alma gibi işlemler amirin adli görevlerindendir. Somut olayda; nöbetçi subay olan amirin sanığın cep telefonunu adli veya idari işlem başlatmak amacıyla muhafaza altına almak istediği görülmektedir. Dolayısıyla, sanığa verilen emir askeri hizmete ilişkin olmadığından, bu emre riayet edilmemesi tipiklik açısından emre itaatsizlikte ısrar suçunu oluşturmayacaktır. Bu itibarla, Askeri Savcının temyiz sebeplerinin reddiyle, yerinde görülen beraat hükmünün onanmasına karar verilmiştir.
Sonuç Ve Karar: Yukarıda açıklanan nedenlerle;
Askeri Savcının kabule değer görülmeyen temyiz sebeplerinin, 353 sayılı Kanun’un 217/2’nci maddesi uyarınca REDDİNE;
Usul ve esas yönlerinden hukuka uygun bulunan beraat hükmünün ONANMASINA;
16.2.2016 tarihinde, tebliğnameye uygun olarak ve oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy