(1632 S. K. m. 66) (5237 S. K. m. 50, 52, 62)

. Askeri Mahkemesinin 29.5.2015 tarihli ve 2015/487-478 E.K. sayılı mahkûmiyet hükmü ile, hükümlü Ö.K.nın 12.1.2015-22.3.2015 tarihleri arasında firar suçunu işlediği kabul edilerek, ASCKnın 66/1-a, TCKnın 62, 50/1-a ve 52/2nci maddeleri gereğince, 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmolunan adli para cezasının TCKnın 52/4üncü maddesi gereğince 24 eşit aylık taksitler halinde tahsil edilmesine karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen bu hükmün, taraflarca süresinde temyiz edilmediğinden bahisle 26.6.2015 tarihinde kesinleştirildiği,

İnfaz aşamasında, hükümlünün 12.12.2016 tarihli dilekçesi ile bulunmuş olduğu adrese temyiz kâğıdının ulaşmadığını, bu yüzden itiraz etme hakkında gecikme yaşadığını belirterek mahkûmiyet hükmüne karşı temyiz talebinde bulunması üzerine, Askeri Mahkemenin itiraza konu duruşmasız işlere ait kararıyla, hükümlünün/sanığın duruşmada hazır bulunması nedeniyle temyiz süresinin kararın yüzüne karşı okunduğu tarihten itibaren başlayacağı, bu sürenin sona erme tarihinin 5.6.2015 olduğu, hükümlünün/sanığın ise temyiz dilekçesini 12.12.2016 tarihinde verdiği belirtilerek kanunda belirtilen süre geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verildiği, bu duruşmasız işlere ait karara hükümlü tarafından süresinde itiraz edildiği anlaşılmaktadır.

İtiraz yönünden yapılan incelemede,

Askeri Mahkemece, mahkûmiyet kararının hükümlünün/sanığın yüzüne karşı yapılan duruşmada tefhim edilirken, kanun yolu ile ilgili bildirimin, temyiz isteminin karar veya hükmün sanığa tebliğinden itibaren bir hafta içerisinde olacağı şeklinde belirtildiği, ancak yüze karşı yapılan duruşmada verilen karara karşı temyiz isteminin, askeri mahkeme veya askeri savcılık tutanak kâtibine bu hususta bir tutanak düzenlenmesi için yapılacak bir beyan ile de olabileceğinin belirtilmediği gibi, hükmün tefhiminden itibaren temyiz süresinin başlayacağının belirtilmesi gerekirken hükmün sanığa tebliğinden itibaren başlayacağının belirtildiği, buna rağmen gerekçeli hükmün hükümlüye/sanığa tebliğinin yapılmadığı görülmektedir.

Kan