Askeri Yargıtay 4. Daire 2017/66 Esas 2017/70 Karar

(1632 S. K. m. 66, 73) (5237 S. K. m. 51, 62) (2803 S. K. m. 15)

Askeri Mahkemece; sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün, Dairemizin 22.3.2016 tarihli, 2016/164-181 E.K. sayılı kararı ile noksan soruşturma yönünden bozulması üzerine, Askeri Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; sanığın, 2.9.2015-13.9.2015 tarihleri arasında kendiliğinden dönmekle son bulan izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK’nın 66/1-b, 73 ve TCK’nın 62’nci maddeleri gereğince, beş ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının TCK’nın 51’inci maddesi gereğince ertelenmesine, TCK’nın 51/3’üncü maddesi gereğince bir yıl denetim süresine tabi tutulmasına, karar verilmiş;

Bu hüküm; Adli Müşavir tarafından uygulamaya yönelik sebeplerle; sanık tarafından ise esasa yönelik sebeplerle, yasal süresi içinde temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede;

Askeri Mahkemece; 21.8.2015 tarihinde iki günü yol süresi olmak üzere toplam on iki gün süreyle kanuni izne gönderilen sanığın, en geç 2.9.2015 tarihine kadar Birliğine katılması gerekirken katılmadığı, bilahare 13.9.2015 tarihinden kendiliğinden Birliğine katılış yaptığı, böylece 2.9.2015-13.9.2015 tarihleri arasında kendiliğinden dönmekle son bulan izin tecavüzü suçunu işlediği kabul edilerek mahkumiyeti yoluna gidilmiş ise de;

Mahkemelerin görev durumları kamu düzenini ilgilendirmekte olup, “Tabii hâkim” ilkesi ile de doğrudan bağlantılı bulunmakta, adil yargılamaya ilişkin temel bir hak olarak karşımıza çıkmaktadır. Yargılamanın her aşamasında “Görev” durumunun dikkate alınması gerekmektedir.

Yasa Koyucu, 25.7.2016 tarihli ve 668 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile Jandarma teşkilatını Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesi dışında, genel kolluk statüsünde yapılandırmak yoluna gitmiş ve 2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Kanunu’nun, “Disiplin ve soruşturma usulleri” başlıklı 15’inci maddesinin (d) bendinde değişiklik yaparak, Jandarma personeline askeri görev verildiği takdirde bu görevlerden doğan suçların muhakemesinin, Jandarma personelinin emrine verildiği askeri birlik personelini muhakeme etmekle görevli ve yetkili olan askeri mahkemede görüleceğini öngörmüş, jandarma personelinin askeri görev verilmesi hali dışında işlediği tüm suçlar yönünden, askeri mahkemelerde yargılanmalarına son verilmiştir.

Sanığa atılı “izin tecavüzü” suçu askeri suçlardan olmakla birlikte, kanuna uygun olarak verilmiş bir askeri görev bulunmadığı ve bu görevden dolayı suç işlenmesinin söz konusu olmadığı, bu nedenle sanığın askeri mahkemede yargılanmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından, mahkumiyet hükmünün, görev yönünden hukuka aykırılık nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Başkan ….; suç tarihinde asker kişi olan sanığın, 668 sayılı KHK'nın yürürlüğe girdiği 25.7.2016 tarihinden önce atılı suçu işlemiş olduğu ve 353 sayılı Kanun'un 17'nci maddesi uyarınca askeri yargıda yargılanmasını gerektiren ilginin de kesilmediği dikkate alındığında, askeri mahkemenin görevli olduğu ve temyiz incelemesine devam edilmesi gerektiği kanaatinde olduğundan;

Üye …., 31.7.2016 tarihli ve 669 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 111’inci maddesi ile 2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Kanunu’na ilave edilen Geçici 5’inci maddede; “Jandarma Genel Komutanlığının er ve erbaş ile askerlik yükümlüsü ihtiyacı, 21/6/1927 tarihli ve 1111 sayılı Askerlik Kanunu hükümleri çerçevesinde Milli Savunma Bakanlığı tarafından üç yıl süreyle karşılanır. Ancak İçişleri Bakanlığının göstereceği lüzum üzerine ve Bakanlar Kurulu kararıyla; bu süre uzatılabilir. Bu suretle Jandarma Genel Komutanlığı emrine verilen er ve erbaşlar ile askerlik yükümlüleri hakkında, diğer er ve erbaşlar ile askerlik yükümlülerinin tabi olduğu hükümler uygulanır. Bunların giderleri Jandarma Genel Komutanlığı bütçesinden karşılanır.” hükmünün öngörülmesi karşısında bu düzenlemenin 1111 sayılı Askerlik Kanunu yanı sıra askeri yargılama usulü ve askeri ceza hukuku yönünden de bir atıf niteliğinde olduğu, dolayısıyla, askeri yargının görevinin devam ettiği görüşüyle;

Çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılmamışlardır.

SONUÇ VE KARAR: Açıklanan nedenlerle;

Adli Müşavirin ve sanığın temyizlerine atfen ve resen; sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün, 353 sayılı Kanun’un 221/1’inci maddesi gereğince görev yönünden BOZULMASINA;

21.2.2017 tarihinde, tebliğnamedeki görüşe uygun olarak, Başkan …. ve Üye …..'in karşı oyları nedeniyle ve oyçokluğuyla karar verildi. (¤¤)

Full & Egal Universal Law Academy