(2709 S. K. m. 141) (1632 S. K. m. 91) (5237 S. K. m. 29, 61, 62) (5271 S. K. m. 34, 193, 196, 215, 230) (353 S. K. m. 207, 221, 222) (YCGK 21.02.1994 T. 1994/5-40 E. 1994/62 K.)

Askeri Mahkemece, sanık hakkında daha önce verilen mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinden sonra, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi nedeniyle duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda, sanığın, 31.1.2013 tarihinde, üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek, ASCK'nın 91/1 ile TCK'nın 29 ve 62'nci maddeleri gereğince, iki ay on beş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş,

Bu hüküm, sanık tarafından, esasa yönelik sebepler ileri sürülerek, yasal süresi içinde temyiz edilmiştir.

Her ne kadar, daha önce, dosya hakkında Dairemizin 21.2.2017 tarihli, 2017/68-20 E.K. sayılı ara kararıyla bekletici mesele yapılması kararı verilmişse de, başka bir olaya ilişkin olarak Daireler Kurulunca 16.2.2017 tarihli, 2016/91 E., 2017/11 K. sayılı dosyada bekletici mesele yapılmaması kararı verildiği dikkate alınarak, dosyanın incelenmesine, .'nın karşı oyu nedeniyle, oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Yapılan incelemede:

Sanığın, 31.1.2013 tarihinde, mağdur sanık Onb.O.M.Ç. (hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiştir) ile sabah sporu sırasında tartışmaya başladığı, tartışmanın spordan sonra soyunma odalarının bulunduğu yerde de devam ettiği, tartışma sırasında önce itişme yaşandığı, daha sonra, mağdur sanık Onb. O.M.Ç.'nun sanığın burnuna bir defa yumruk vurduğu, olay yerinde bulunan Çvş. M.B.'ın araya girdiği, olay sonrasında mağdur sanık Onb. O.M.Ç.'nun yapılan muayenesinde sağ el işaret parmağında hassasiyet olduğunun tespit edildiği, sanık hakkında düzenlenen raporda ise burnunda kemik kırığı olduğu tespitine yer verilerek, yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde olmadığı, vücuttaki kemik kırığının yaşam fonksiyonlarını hafif derecede etkileyecek nitelikte olduğunun belirtildiği, bu şekilde sanığın üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine dair hüküm kurulmuş ise de,

1-) CMKnın Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar başlıklı 230uncu maddesinde, hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi yanında delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, iddia ve savunmanın delillere göre irdelenmesi neticesinde ulaşılan kanaatin açıklanarak sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin ortaya konulması ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması, TCKnın 61 ve 62nci maddelerinde belirtilen sıra ve esaslara göre cezanın belirlenmesi gerektiği hususları düzenlenmiş bulunmaktadır. Ayrıca, Anayasanın 141/3 ve CMKnın 34/1inci maddeleri, mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı hükmünü haiz bulunmaktadır.

Bu düzenlemelere göre, hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi yanında, iddia ve savunma bu delillere göre irdelenmeli, gerek sanığın ortaya koyduğu savunmaların, gerekse iddia makamının istemlerinin ne ölçüde ve hangi sebeplerle kabule değer bulunup bulunmadığı hususu temyiz incelemesine imkan verecek yeterlilikte açıklanarak sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ortaya konulmalı ve bu fiilin nitelendirilmesi yapılmalıdır. Başka bir anlatımla, yukarıda belirtilen hususlar ile ilgili sonuç çıkarma işleminin ve bu sırada yapılan muhakemenin gerekçede gösterilmesi, denetimin gereği gibi ve usulüne uygun olarak yapılabilmesi bakımından zorunludur. Bu nitelikteki bir gerekçeli hükmün, kamunun bilgilenmesine, tarafların ikna olmalarına, yargılama makamının güvenilirliğine ve özellikle adil yargılanma ilkesine hizmet edeceği aşikardır. Öte yandan, gerekçenin usule uygun ve yeterli olmamasının, gerekçe yokluğu ile aynı sonuçları doğurduğunda kuşku olmayıp, bu nedenle, uygulamada gerekçesizlik kadar, yetersiz gerekçe de mutlak bozma nedeni sayılmaktadır.

Doktrinde, Erem de, Sadece vakıaların (şahadetin), dosya münderacatının hükümde nakledilmesi veya bunlar arasında bir tercih yapılarak kısmen zikredilmiş olmaları gerekçe değildir. Gerekçe, unsurların karşılaştırılmasını, bunların hangilerinin diğerlerine ne sebeple tercih edildiklerinin sebeplerinin gösterilmesini icap ettirir. Gerekçe hâkimi muayyen bir hükmü vermeye sevk eden mantık yolunu, aralıksız ve boşluksuz olarak gösterebilmelidir. Eğer itham veya savunmanın bir görüşü varsa bu iddiaların gerekçede mutlaka cevaplandırılması icap eder. şeklindeki görüşü ile gerekçe zorunluluğunun delillerin hükme nakledilmesinden ibaret olmadığını ifade etmiştir (Prof.Dr. Faruk EREM, Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (Şerh), Ankara 1996, sayfa 601).

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ise 21.2.1994 tarihli, 5-40/62 E.K. ile 27.3.1995 tarihli, 8-53/82 E.K. sayılı kararlarında Karar, sorun, gerekçe ve sonuç bölümlerinden oluşur. Sorun bölümünde maddi olay açıklanmalı, gerekçe kısmında delillerle sonuç arasındaki bağ yani neden bu sonucu varıldığı anlatılmalı ve hukuki nitelendirme yer almalıdır. Sonuç yani hüküm bölümünde ise, ...., verilen kararın ne olduğu, uygulanan yasa maddeleri, verilen ceza miktarı, yasa yollarına başvurmanın olanaklı bulunup bulunmadığı duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmelidir şeklindeki görüşü benimseyerek deliller ile sonuç arasındaki bağın gerekçeli hükümde mutlaka gösterilmesi gerektiğini kabul etmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığı altında temyiz konusu hükmün gerekçesi incelendiğinde,

Hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler belirtilmekle birlikte, sanığın fiilinin sübut şeklinin ortaya konulmadığı, başka bir deyişle, maddi olayın açıklanmad