(1632 S. K. m. 131) (AYDK. 27.5.2004 T. 2004/87 E. 2004/82 K.) (AYDK. 04.11.2004 T. 2004/159 E. 2004/145 K.) (AYDK. 09.12.1999 T. 1999/233 E. 1999/223 K.) (AYDK. 30.10.2003 T. 2003/82 E. 2003/87 K.)

Daire ile Başsavcılık arasında ortaya çıkan ve Daireler Kurulunda çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanığa yüklenen suçun unsurları itibariyle oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir. Daire sanığa yüklenen askeri eşyayı gizlemek suçunun bütün unsurları yönünden oluştuğunu kabul ederken, Askeri Yargıtay Başsavcılığı suçun oluşmadığı görüş ve düşüncesindedir.

Daire, Sanığın, kendilerinde, 18 kişilik kumanya olduğunun Tim Komutanı Astsb. M.Ö.'ye söylenilmesini engellediği ve J.Komd. Er G.Ç. vasıtasıyla araçta 9 kişilik kumanya olduğunu bildirdiği, daha sonra bir kısım kumanyayı yine kendilerine ait olduğunu söyleyerek Astsb. M.Ö.'ye gönderdiği, bunların, diğer unsurun kumanyası olduğu düşüncesiyle Astsb. M.Ö. tarafından kabul edilmediği, bu kumanyanın bir kısmının kendi unsurları tarafından tüketildiği, bir kısmının da sanığın emriyle Er G.Ç. tarafından, araçları dinlendirmek için verilen mola sırasında dere kenarına atıldığı yolundaki tanık anlatımları karşısında, sanığın üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve eyleminin askeri eşyayı gizlemek suçunu oluşturduğunu kabul ederek mahkumiyet hükmünün onanmasına karar vermiş,

Başsavcılık ise, sanığın, araçta 9 kişilik kumanya olduğunu zannettiğine ilişkin beyanının aksinin ortaya konamaması, diğer timin kumanya almadığını öğrenince, neden almadıkları hususunda tepki göstermesi, gerçek kumanya miktarını öğrenmeden önce diğer unsura 4-5 kişilik kumanya göndermesi, gerçek kumanya miktarını öğrendikten sonra da, kumanyaların yarısını göndermesi, J.Komd. Er G.Ç.'nin, araçta 9 kişilik kumanya olduğunu belirtmesi üzerine süründürürüm sözünü sarf etmesinin, gerçeği ortaya koymaya yönelik bir davranış olması, sanığın, araca konulan kumanyaları görmemesi, savunmasının, araçta bulunan diğer rütbeli personeller, Uzm. J.IV. Kad. Çvş. İ.G. ve Uzm. J.I.Kad. Çvş. E.A. tarafından doğrulanması karşısında, isnat olunan eylemin sübutu ve sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi için yeterli delil olmadığı görüş ve düşüncesini öne sürmüştür.

Askeri Ceza Kanununun 131'inci maddesi, Askeri bir hizmet yaparken veya vazifeyi suiistimal ederek bir hizmet veya vazifeden ötürü tevdi veya emanet edilmiş olan para veya kıymeti ne olursa olsun bir eşyayı yahut kendisine tevdi veya emanet edilmiş olmasa bile her türlü askeri erzak, eşya ve hayvanları... zimmetine geçirenler... düzenlemesini içermektedir.

Gerek doktrinde ve gerekse uygulamada zimmet, memurun kendisine tevdi olunan veya vazife dolayısıyla muhafaza, murakabe ve mesuliyeti altında bulunan paraları veya menkul malları kendisi ya da başkası lehine mal edinmesi olarak tanımlanmaktadır. Zimmet bir değerin failin mal varlığına girmesi veya tahsis gayesi dışına çıkmasıyla tamam olur. Failin mal üzerindeki göreve dayalı hukuki zilyetliği zimmet suçunun ön koşuludur. Bu konu, Askeri