(AİHS m. 9, 10, 11, 14, 17, 34, 35, 44) (2911 S. K. m. 17) (3713 S. K. m. 8) (5442 S. K. m. 11) (2559 S. K. Ek m. 1)
(Başvuru no:34797/03)
KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ
STRAZBURG
3 Mayıs 2007
İşbu karar Sözleşmenin 44 § 2. maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecek olup şekli bazı düzeltmelere tabi tutulabilir.
Türkiye Cumhuriyeti aleyhine açılan ve (34797/03) başvuru nolu davanın nedeni bu ülke vatandaşları Kemal Ulusoy, Murat Batğı, Haci Tel, Ali Köroğlu, İbrahim Özgür Öztoprak, Kazım Ekinci, Feyyaz Duman, Alişan Önlü, Güllü Özalp, Birsen Elban, Samye Tunç ve Minife Yıldızhan'ın (Başvuranlar) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne 17 Eylül 2003 tarihinde Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 34. maddesi uyarınca yapmış olduğu başvurudur.
Başvuranlar, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) önünde Ankara Barosu avukatlarından L. Kanat tarafından temsil edilmektedirler.
OLAYLAR
I. DAVANIN UNSURLARI
Başvuranlar sırasıyla 1968, 1969, 1971, 1975, 1977, 1969, 1982, 1971, 1972, 1985, 1974 ve 1975 doğumlu olup İstanbul'da ikamet etmektedirler.
Başvuranlar 'Teatra Jiyana nü' (Yeni Yaşam Tiyatrosu) tiyatro topluluğunda oyunculuk yapmaktadırlar. Olayların meydana geldiği dönemde, adıgeçen tiyatro topluluğu Kürtçe bir piyes olan 'Komara Dinan Sermola' (Deliler Cumhuriyeti) adlı bir oyunu sahnelemekteydi. Başvuranlara göre hiçbir siyasi mesaj içermeyen oyun, deliler arasında geçen olayları konu etmekteydi. Ayrıca adıgeçen oyun Ankara Tiyatro Festivali'nde de sahnelenmişti.
Ankara Yenimahalle Belediyesi 29 Kasım 1999 tarihinde, Kemal Ulusoy'un talebi üzerine oyunun 4-5 Aralık 1999 tarihleri arasında belediyenin tiyatro sahnesinde oynanmasına müsaade etmişti.
Kemal Ulusoy 30 Kasım 1999 tarihinde, yürürlükteki mevzuat uyarınca Yenimahalle Belediyesi tarafından oyunun sahnelenmesine izin verildiği hususunda Ankara Valiliğini bilgilendirmiştir.
Ankara Valiliği 3 Aralık 1999 tarihli bir mektupla izin talebinin reddedildiği hususunda Kemal Ulusoy'a tebligatta bulunmuştur. Valilik talebin reddine gerekçe olarak, 2911 sayılı kanunun 17. maddesi, 3713 sayılı kanunun 8. maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve 2559 sayılı kanunun ek birinci maddesini göstermiştir.
Başvuranlar 14 Aralık 1999 tarihinde, Ankara Valiliğince verilen kararın iptali için Ankara İdare Mahkemesi'ne başvurmuştur. AİHS'nin 9, 10, 11, 14 ve 17. maddelerine atıfta bulunan başvuranlar sözkonusu kararın keyfi ve yasal temelden yoksun olduğunu iddia etmişlerdir.
Valilik 6 Ocak 2000 tarihli layihasında, oyuncuların adli sicil kayıtlarını ve PKK yanlısı faaliyetleri nedeniyle takibata uğramış olmalarını gözönünde bulundurarak sözkonusu piyesin oynanmasının kamu düzeni açısından sakıncalı olduğunu savunmuştur. Bu nedenle Valilik, oyunun sahneye konulmasından maksadın bir sanat eseri icra etmek olmayıp yasadışı PKK örgütüne sempatizan kazandırmak olduğunu belirtmiştir.
İdare mahkemesi kamu düzeni gereklerine istinaden başvuranların taleplerini 20 Eylül 2000 tarihinde reddetmiştir.
Başvuranlar bunun üzerine ilk derece mahkemesinin kararını temyize götürmüşlerdir.
Danıştay 20 Eylül 2000 tarihli kararın infazının ertelenmesi talebini reddetmiştir.
Danıştay önünde yapılan yargılamada raportör hakim, Türk Hukuku'nda bir sanat eserinin temsilini önceden yasaklanabilmesini mümkün kılan ya da tiyatro oyunlarında Türkçe'den başka bir dil kullanılmasını yasaklayan bir kural olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin kararının bozulmasını talep etmiştir.
Buna karşın Danıştay, 20 Eylül 2000 tarihli kararın, yasalara ve yargılama usullerine uygun bir biçimde alındığı gerekçesiyle sözkonusu kararı oy çokluğuyla onamıştır. Yargıçlardan ikisi, sözkonusu oyunun daha evvel 24 Kasım 1999 tarihinde oynandığını gerekçe göstererek oy çokluğuyla alınan onama kararına muhalefet etmişlerdir.
Danıştay'ın bu kararı 8 Temmuz 2003 tarihinde başvuranlara tebliğ edilmiştir.
HUKUK AÇISINDAN
I. KABULEDİLEBİLİRLİĞE DAİR
Başvuranlar AİHS'nin 9, 10, 11, 14 ve 17. maddelerinin ihlal edildiğini öne sürmektedirler.
Hükümet altı ay kuralına riayet edilmediği itirazında bulunmaktadır. Hükümet'e göre başvurunun, Danıştay'ın itirazı hükme bağladığı 14 Aralık 2000 tarihinden itibaren altı ay içinde yapılması gerekmekteydi.
Bu sava itiraz eden başvuranlar, Hükümet tarafından dile getirilen tarihte Danıştay'ın yalnızca 20 Eylül 2000 tarihli kararın infazının ertelenmesi yönündeki taleplerine ilişkin bir ret kararı verdiğini ifade etmektedirler.
AİHM, Danıştay'ın 27 Ocak 2003 tarihinde başvuranların temyiz talebini esastan inceleyerek ilk derece mahkemesinin kararını onadığı hususunda başvuranlarla hemfikirdir. Sözkonusu kararın başvuranlara 8 Temmuz 2003 tarihinde tebliğ edildiği ve başvuranların 17 Eylül 2003 tarihinde başvuruda bulundukları göz önüne alındığında başvurunun süresi içinde yapıldığı ortaya çıkmaktadır. Bu itibarla sözkonusu itirazı reddetmek yerinde olacaktır.
Tarafların argümanlarını göz önünde bulunduran AİHM, sözkonusu şikayetin hukuka ve olaylara ilişkin olarak başvurunun tetkikinin bu aşamasında çözümü mümkün olmayan ciddi sorular gündeme getirmesi cihetiyle esastan incelenmesi gerektiği kanaatine varmaktadır. Bu itibarla başvuru AİHS'nin 35 § 3 maddesi bakımından dayanaktan yoksun ilan edilemez. Başkaca herhangi bir kabuledilemezlik gerekçesi tespit edilememiştir.
II. AİHS'NİN 10. MADDESİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
Başvuranlar, belediye sahnesinde bir tiyatro eseri oynamalarına engel olunmasının AİHS'nin 10. maddesiyle güvence altına alınan haklarına yönelik bir engel teşkil ettiğini savunmaktadırlar.
A. Müdahalenin varlığı hakkında
AİHM, AİHS'nin 10. maddesinin 'herkese' ifade özgürlüğü hakkı tanıdığına dikkat çekmektedir. Bu maddede ayrıca sözkonusu hakkın kullanılması noktasında güdülen hedefin niteliğine ya da gerçek veya hükmi şahsiyetlerin oynadıkları role göre bir ayrım yapılmamaktadır (bkz., mutatis mutandis, Casado Coca - İspanya, 24 Şubat 1994 tarihli karar, § 35). İfade özgürlüğü yalnızca verilen haberlerin muhtevasına ilişkin olmayıp aynı zamanda yayım araçlarına da ilişkindir. Zira yayım araçlarına getirilebilecek her tür kısıtlama haber alma ve verme hakkını da ilgilendirir (bkz., mutatis mutandis, Autronic AG - İsviçre, 22 Mayıs 1990 tarihli karar, § 47).
AİHM, bir tiyatro topluluğunun bir piyesi oynamasına ilişkin getirilen sınırlamanın, bu topluluğun üyelerinin -hal i hazırda başvuranlar- ifade özgürlüğü haklarına yönelik bir müdahale teşkil ettiği kanaatindedir (başvuranların mağdur sıfatına ve müdahaleye ilişkin olarak bkz., mutatis mutandis, Otto-Preminger-Enstitü - Avusturya, 20 Eylül 1994 tarihli karar, § 40 ve § 43, ve Bowman - Birleşik Krallık, 19 Şubat 1998 tarihli karar, § 33). Bu hususta taraflar arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır.
B. Müdahalenin gerekçesi
Bu türden bir müdahale 'yasayla öngörülmediği', 10 § 2 maddesinde belirtilen meşru hedefleri ya da hedeflerden birini gütmediği veya 'demokratik bir toplumda zorunlu' nitelikte olmadığı takdirde AİHS'nin 10. maddesine aykırıdır.
1. 'Yasayla öngörülen'
AİHM 'yasayla öngörülen' ifadesinin AİHS'nin 10 § 2 maddesi anlamında, öncelikle suçlanan tedbirin iç hukukta bir dayanağı olmasını gerektirdiğini, ayrıca sözkonusu yasanın niteliğine de ilişkin olduğunu, ilgilinin kendisi açısından ortaya çıkabilecek sonuçlan ve hukukun üstünlüğü ilkesiyle uyumunu önceden değerlendirebilmesi için yasanın ilgili kişi açısından erişilebilir olması gerektiğini hatırlatmaktadır (Çetin ve diğerleri - Türkiye, no: 40153/98 ve 40160, §43).
Mevcut davada ilk koşulun gerçekleştiği hususunda bir ihtilaf yoktur. Netice itibariyle suçlanan kararın kanuni dayanağı, 2911 sayılı kanunun 17. maddesi, 3713 sayılı kanunun 8. maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve 2559 sayılı kanunun ek birinci maddesidir.
Bu itibarla sözkonusu normların aynı zamanda erişilebilirlik ve öngörülebilirlik şartını yerine getirip getirmediklerini tespit etmek gerekecektir. Kanunların erişilebilirliği hususunda bir sorun bulunmamaktadır.
Ancak bu normların öngörülebilirliğine ilişkin olarak taraflar ihtilaf içindedirler. Başvuranlar atıfta bulunulan hükümlerin son derece belirsiz hukuk normları olduğu ve bu nedenle sözkonusu normların sonuçlan itibarıyla öngörülebilirlik gereklerine cevap vermediği kanaatindedirler. Bu normların öngörülebilir olduğunu belirten Hükümet ise sözkonusu oyunun Kürtçe olduğu için yasaklanmadığı izahatını vermektedir. Hükümet, Türk Hukuku'nda bu türden bir yasak olmadığını ifade etmektedir.
Bununla birlikte, müdahalenin gerekliliğine ilişkin vardığı sonucu (Bkz. AİHM'nin kararı başlıklı bölümün son iki paragrafı) göz önünde bulunduran AİHM, bu soru hakkında bir hükme varmayı gereksiz bulmuştur.
2. Meşru hedef
Hükümet tartışmalı yasaklamanın, kamu düzeninin ve ulusal güvenliğin korunması ve suç işlenmesinin önlenmesi gibi başvuranların itiraz ettiği meşru hedefler güttüğünü savunmaktadır.
AİHM burada, bir tiyatro oyunun Ankara Belediyesi tiyatro sahnesinde sahnelenmesinden önce meydana gelmiş bir yasaklamanın sözkonusu olduğunu gözlemlemektedir. Terörle mücadelenin hassas niteliğini ve şiddeti artırmaya yönelik eylemler karşısında yetkili makamların dikkat göstermesi zorunluluğunu göz önünde bulunduran AİHM tartışmalı tedbirin, kamu düzeninin korunması ve suçun önlenmesi olmak üzere AİHS'nin 10 § 2 maddesiyle uyumlu iki hedefi gözettiği ilkesinden hareket edecektir.
3. 'Demokratik bir toplumda zorunlu olan'
Bundan sonra tartışmalı tedbirin sözkonusu hedeflere ulaşmak için 'demokratik bir toplumda zorunlu' olup olmadığını tespit etmek gerekecektir.
a) Tarafların savları
AİHM'nin bu yöndeki içtihadına atıfta bulunan Hükümet, Ankara Valiliği'nin kararının, güdülen meşru hedeflerle orantılı olması sebebiyle 'zorlayıcı toplumsal bir ihtiyaca' cevap verdiğini savunmaktadır. Hükümet ayrıca burada mutlak bir yasaklamanın sözkonusu olmadığını ve başvuranların gerekli işlemleri yaptıktan sonra adıgeçen piyesi oynayabileceklerini kaydetmektedir.
Hükümet'in savlarına karşı çıkan başvuranlar Ankara Valiliği'nin kararının ifade özgürlüğüne yönelik ihlalin ağırlığını meşru kılar nitelikte olmadığını ileri sürmektedirler.
b) AİHM'nin takdiri
i. Genel ilkeler
AİHM öncelikle bu alandaki içtihadından çıkan temel ilkeleri esas almaktadır (bkz., diğerleri arasında, Castells - İspanya, 23 Nisan 1992 tarihli karar, § 46, ve Müller ve diğerleri -İsviçre, 24 Mayıs 1988 tarihli karar, § 33).
Ayrıca dava bir tiyatro oyununun temsiline karşı alınmış tedbirlere ilişkin olduğundan sanatsal özgürlük bakımından da ele alınmalıdır. Bu hususta AIHM, 10. maddenin kültürel, siyasi ve sosyal olmak üzere her türlü haber ve bilgi alışverişinin açıkça yapılabilmesine imkan tanıyan sanatsal ifade özgürlüğünü de kapsadığını -özellikle haber ve fikir alıp verme özgürlüğü bakımından- hatırlatmaktadır (bkz., mutatis mutandis, Müller ve diğerleri, adıgeçen, § 27). Bir sanat eserini yaratan, yorumlayan, yayımlayan ya da sergileyenler demokratik bir toplumda vazgeçilmez olan fikir ve görüş alışverişine katkıda bulunurlar. Devlet'in bu kimselerin ifade özgürlüğüne haksız yere müdahale etmeme yükümlülüğü de buradan kaynaklanmaktadır (ibidem, § 33).
Elbette, santçı ve sanatçının eserini tanıtan kimseler AİHS'nin 10 § 2 maddesinde düzenlenen sınırlama olasılığından masun değildirler. Bu özgürlüğü kullanan her kimse aynı zamanda sözkonusu paragrafta kullanılan ifadeyle 'görev ve sorumluluklar' da yüklenir. Bu görev ve sorumlulukların kapsamı ilgilinin durumuna ve kullanılan yönteme bağlıdır (bkz., mutatis mutandis, Handyside - Birleşik Krallık, 7 Aralık 1976, § 49). AİHM, suçlanan yasağın demokratik bir toplumda zorunlu olup olmadığını incelerken bu hususu da gözönünde bulunduracaktır.
AİHM son olarak AİHS'nin 10. maddesinin her türlü sınırlamayı yasaklamadığını hatırlatmaktadır. Bununla birlikte bu türden sınırlamalar son derece titiz incele gerektiren büyük tehlikeler arz etmektedirler (Observer ve Guardian - Birleşik Krallık, 26 Kasım 1991 tarihli karar, § 60).
ii. AİHM'nin kararı
Mevcut davada AİHM, Ankara Valiliği'nin başvuranlar tarafından 'Komara Dinan Sermola' adlı piyesi Ankara Belediye sahnesinde oynayabilmek için talep edilen izni reddettiğini tespit etmektedir. Valilik sözkonusu talebin reddine ilişkin hiçbir açıklamada bulunmaksızın yasa hükümlerine atıfta bulunmakla yetinmiştir. Valilik, idare mahkemesi önünde, oyuncuların adli sicillerine ve PKK yanlısı faaliyetleri nedeniyle haklarında takibat yapılmış olmasına istinaden sözkonusu piyesin sahnelenmesinin kamu düzenini bozmaya elverişli olduğunu ileri sürmüştür.
İdare mahkemesi ise, adıgeçen oyunun halkı nefrete ve etnik ayrımcılığa sevkeder nitelikte olması sebebiyle bu reddin yasal olduğuna kanaat getirmiştir.
AİHM, ifade özgürlüğünün kullanılması noktasında getirilen sınırlamanın 'zorunluluğunun' ikna edici bir biçimde ortaya konulup konulmadığını tespit etmek için yetkili makamlar tarafından ileri sürülen ve ulusal yargıçlar tarafından kabul edilen gerekçeyi inceleyecektir.
Bu hususta 'Teatra Jiyana nü' tiyatro topluluğu üyelerinin adli sicillerinin kamu düzeni açısından bir tehdit teşkil ettiği iddiasına ilişkin olarak Hükümet, adıgeçen topluluğun 'Komara Dinan Sermola' adlı oyunu daha önce 24 Kasım 1999 tarihinde Ankara Tiyatro Festivali'nde oynadığı hususuna itiraz etmemektedir. Ayrıca Hükümet bu oyunun oynanmasının kamu düzenine zarar verdiğini de iddia etmemiştir.
Öte taraftan, şayet adıgeçen oyun kamu düzenini bozucu nitelikte idiyse Hükümet'in bu hususta -en azından- bir delil başlangıcı sunması gerekirdi. Ancak açıkça görüldüğü üzere durum böyle değildir.
Kürtçenin kullanılmasına ilişkin olarak ise AİHM, Hükümet'in oyunun Kürtçe olduğu gerekçesiyle yasaklanmadığı ve Türk Hukuku'nda böylesi bir yasak olmadığı yönündeki beyanını kaydetmektedir. Hükümet ayrıca, adıgeçen tiyatro topluluğunun sözkonusu piyesi Kürtçe oynama imkanını her zaman bulabileceğini ileri sürmektedir.
Başvuranlara göre, bir yandan sözkonusu oyunda Kürtçe kullanılmasının yasak olmadığı ileri sürülürken diğer yandan bu dilin kullanımı sonucunda kamu düzeninin görebileceği muhtemel zarar arasında bağlantı kurulması çelişki arz etmektedir.
AİHM'ye göre, ret kararının oyuncuların adli sicillerinin kamu düzeni açısından tehdit teşkil ettiği gerekçesiyle verildiği kabul edilse dahi idare mahkemesi tarafından benimsenen kararın gerekçesi, oyunda Kürtçenin kullanılmasının kamu düzeninin görebileceği muhtemel zararı artırıcı bir nitelik taşıdığı izlenimi vermektedir. AİHM bu hususta Danıştay raportör hakiminin, Türk Hukuku'nda bir sanat eserinin temsilinin önceden yasaklanmasını mümkün kılan ve tiyatro oyunlarında Türkçeden başka bir dil kullanılmasını yasaklayan bir kanun maddesinin olmadığı gerekçesiyle bu kararın bozulmasını talep ettiğine dikkat çekmektedir. Ancak bu argüman ulusal mahkemelerce benimsenmemiştir.
Sonuç olarak AİHM, mevcut davada görüleceği üzere Türk Hukuku'nun önceden konulan sınırlamalar alanında yetkili makamların takdir yetkisinin kapsamını ve uygulama biçimini yeterince açık bir şekilde tanımlamadığı ve bu türden sınırlamaların muhtemel suistimali karşısında uygun koruma sunmadığı kanaatine varmaktadır. Ayrıca başvuranlar tarafından sahneye konulan oyunun şiddet ve demokrasinin reddedilmesi gibi düşüncelere sözcülük ettiği ya da yasaklanmasını haklı kılacak nitelikte potansiyel olumsuz bir etkiye sahip olduğu tespit edilememiştir (bkz., mutatis mutandis, Stankov ve İlinden Birleşik Makedon Örgütü -Bulgaristan, no: 29221/95, § 100).
Bu değerlendirmelerin ışığında AIHM Ankara Valiliği'nin 2911 sayılı kanunun 17. maddesi, 3713 sayılı kanunun 8. maddesi, 5442 sayılı kanunun 11. maddesi ve 2559 sayılı kanunun ek 1. maddesi temelinde verdiği ret kararı neticesinde meydana gelen müdahalenin 'demokratik bir toplumda zorunlu' olarak değerlendirilemeyeceği sonucuna varmaktadır.
Bu itibarla AİHS'nin 10. maddesi ihlal edilmiştir.
III. AİHS'NİN 9, 11, 14 VE 17. MADDELERİNİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİASI HAKKINDA
Başvuranlar AİHS'nin 9, 11, 14 ve 17. maddelerinin ihlal edildiğinden şikayet etmektedirler.
Hükümet bu sava itiraz etmektedir.
AİHM bu şikayetlerin yukarıda incelenen şikayetlerle ilgili olduğunu, dolayısıyla aynı şekilde kabuledilebilir ilan edilmeleri gerektiğini tespit etmektedir.
Ancak AİHS'nin 10. maddesi yönünden yapılan tespiti göz önünde bulunduran AİHM mevcut davada bu hükümlerin ihlal edilip edilmediğini ayrıca incelemeye yer olmadığı kanaatindedir.
IV. AİHS'NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI HAKKINDA
A. Tazminat
Başvuranların her biri maddi tazminat olarak 2.500 Euro talep etmektedir. Manevi tazminat olarak ise başvuranların her biri 3.000 Euro talep etmektedir.
Hükümet bu miktarlara itiraz etmektedir.
Tespit edilen ihlal ile talep edilen maddi tazminat arasında bir illiyet bağı kuramayan AİHM bu talebi reddetmektedir. Buna karşın AİHM hakkaniyete uygun olarak başvuranların her birine manevi tazminat başlığı altında 1.000 Euro ödenmesinin yerinde olacağına kanaat getirmektedir.
B. Masraf ve harcamalar
Başvuranlar masraf ve harcamalar için 5.655 Euro talep etmektedirler. Başvuranlar bu miktarın 155 Euro tutarındaki kısmını ulusal mahkemeler ve AİHM önünde yaptıkları masraf ve harcamalar için, geriye kalan 5.500 Euro'yu ise ulusal mahkemeler ve AİHM önünde yapılan yargılamada görev yapan avukatlarının ücreti için talep etmektedirler.
Bu miktarı aşırı bulan Hükümet, başvuranların bu konuda herhangi bir belge sunmadıklarına dikkat çekmektedir.
AİHM'nin içtihadına göre bir başvuran, yaptığı masraf ve harcamaların iadesini, ancak sözkonusu masraf ve harcamaların gerçekliğini, gerekliliğini ve makul oranda olduğunu ispatladığı sürece elde edebilir. Mevcut davada ilgililer ulusal mahkemeler ve AIHM önünde yaptıkları masraf ve harcamalarla ilgili olarak herhangi bir belge sunmamışlardır. Bununla birlikte AİHM bir avukat tarafından temsil edilen başvuranların mutlaka belli harcamalar yapmış olmaları gerektiği kanaatindedir. Dava koşullarını göz önünde bulunduran AİHM başvuranlara ortaklaşa 2.000 Euro ödenmesinin yerinde olacağına hükmetmektedir.
C. Gecikme faizi
Gecikme faizi olarak Avrupa Merkez Bankası'nın marjinal kredi kolaylıklarına uyguladığı faiz oranına üç puan eklenecektir.
BU GEREKÇELERE DAYALI OLARAK, AİHM OYBİRLİĞİYLE,
1. Başvurunun kabuledilebilir olduğuna;
2. AİHS'nin 10. maddesinin ihlal edildiğine;
3. Diğer şikayetlerin ayrıca incelenmesine yer olmadığına;
4. a) AİHS'nin 44 § 2 maddesi gereğince kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde,
döviz kuru üzerinden Y.T.L.'ye çevrilmek üzere Savunmacı Hükümet tarafından
i. manevi tazminat olarak başvuranların her birine 1.000 Euro (bin) ödenmesine;
ii. masraf ve harcamalar için ise başvuranlara ortaklaşa 2.000 Euro (iki bin)
ödenmesine;
iii. bu miktarın yansıtılabilecek her türlü vergiden muaf tutulmasına;
b) sözkonusu sürenin bittiği tarihten itibaren ödemenin yapılmasına kadar Hükümet tarafından, Avrupa Merkez Bankası'nın o dönem için geçerli olan faiz oranının üç puan fazlasına eşit oranda faiz uygulanmasına;
5. Adil tazmine ilişkin diğer taleplerin reddine;
Karar vermiştir.
İşbu karar Fransızca olarak hazırlanmış ve AİHM'nin iç tüzüğünün 77 §§ 2 ve 3. maddesine uygun olarak 3 Mayıs 2007 tarihinde yazıyla bildirilmiştir. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy