Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 2. Daire 2006/28495 Esas 2011/ Karar

(AİHS. m. 6, 10, 11, 34, 35, 41, 44) (2911 S. K. m. 32) (ERSOY - TÜRKİYE DAVASI) (OYA ATAMAN - TÜRKİYE DAVASI) (SAMÜT KARABULUT - TÜRKİYE DAVASI)

(Başvuru no. 28495/06 ve 28516/06)

KARARIN ÖZET ÇEVİRİSİ

STRAZBURG

17 Mayıs 2011

İşbu karar AİHS’nin 44/2 maddesinde belirtilen koşullar çerçevesinde kesinleşecektir. Şekli düzeltmelere tabi olabilir.

USUL

Türkiye Cumhuriyeti aleyhine yapılan 28495/06 ve 28516/06 no’lu başvuruların nedeni, Ali Akgöl ve Hakan Göl adlı iki Türk vatandaşının (“başvuranlar”), Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne 30 Kasım 2005 tarihinde, İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına ilişkin Sözleşme’nin (“Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin - AİHS”) 34. maddesi uyarınca yapmış oldukları başvurudur.

Başvuranlar AİHM’de Ankara Barosu avukatlarından Aydın Erdoğan tarafından temsil edilmişlerdir.

OLAYLAR

DAVANIN OLAYLARI

1980 ve 1979 doğumlu başvuranlar sırasıyla Hatay ve Urfa’da ikamet etmektedirler.

Bolu, Abant İzzet Baysal Üniversitesi (“üniversite”) öğrencisi Kenan Mak 3 Mayıs 1998 tarihinde bir saldırıda hayatını kaybetmiştir. Bu olaydan sonra öğrenciler her yıl 3 Mayıs’ta üniversitede anma toplantısı düzenlemeye başlamışlardır.

İki başvuran 3 Mayıs 2002 tarihinde anma toplantısına katıldıklarında üniversitede öğrenci idiler. Toplantıdan önceki gün, üniversitenin rektörü, üniversitenin kantininde yapılacak toplantıya izin vermiştir.

Üniversitenin güvenliğinden sorumlu jandarmanın düzenlediği rapora göre, Kenan Mak’ın fotoğraflarını taşıyan “sol görüşlü” 70-80 öğrenci, 3 Mayıs 2002 tarihinde üniversitenin kantininde toplanmışlardır. Öğrenciler kantinden üniversitenin bahçesine ilerlemişler, burada Jandarma subayı F.Y. tarafından karşılanmışlardır. Jandarma subayı Y. öğrencilere, toplantıları, kendilerine gösterilen yer olan kantinde yapılmadığı için 2911 Sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu’nu ihlal ettiklerini söylemiştir. Öğrencilere dağılmalarını söylemiş, “dağılmamaları halinde zor kullanılacağını” ifade etmiştir. Öğrenciler dağılmak yerine “kahrolsun faşizm, Kenan Mak ölümsüzdür” yazılı pankart açıp, “faşizme karşı omuz omuza” benzeri sloganlar atmışlardır. Bunun peşinden öğrenciler rektörlük binasına yürümeye başlamışlardır. Alanda hazır bulunan jandarmalar zor kullanarak öğrencileri dağıtmıştır. Jandarma başvuranlar ile beraber diğer 7 öğrenciyi gözaltına almıştır. İtiş kakış sırasında öğrenciler, jandarma subayı Y.’nin serçe parmağını, bir jandarma erinin ise bacağını yaralamışlardır.

Başvuranlar aynı gün jandarma tarafından sorgulanmıştır. Başvuranlar toplantı için izin istediklerini ve izni aldıklarını ifade etmişlerdir.

Başvuranlar aynı gün muayeneden geçirilmiştir. Başvuranlar herhangi bir kötü muamele şikayetinde bulunmamışlar, doktor da vücutlarında herhangi bir yaralanma tespit etmemiştir. Öğrenciler Cumhuriyet Savcılığı’na gönderilmiş, burada serbest bırakılmışlardır.

Olay esnasında bacağı yaralanan jandarma 28 Mayıs 2002 tarihinde, Cumhuriyet Savcısı’na, kendini yaralayan öğrencinin C.G. olduğu bilgisini vermiştir.

Bolu Cumhuriyet Savcısı 5 Temmuz 2002 tarihinde Bolu İlk Derece Mahkemesi’ne (“ilk derece mahkemesi”) bir iddianame sunmuş, başvuranlar ile diğer 7 öğrenciyi “2911 Sayılı Kanun’u ihlal etmekle” suçlamıştır. Cumhuriyet Savcısı iddianamesinde, başvuranlar ile C.G.’nin jandarma subayı ile jandarma erini yumruklayıp tekmelediğini ifade etmiştir.

Cezai soruşturma sırasında, başvuranlar, zor kullandıkları iddialarını reddetmiş ancak gösteride yer aldıklarını doğrulamıştır. İlk derece mahkemesi jandarma subayı Y.’yi dinlememiş, Y., ilk derece mahkemesinin talimatıyla başka bir şehirdeki mahkeme tarafından sorgulanmıştır.

İlk derece mahkemesi 6 Mayıs 2003 tarihinde, görgü tanıklarının ve jandarmanın ifadeleri ile “olayın video görüntülerine” dayanarak, başvuranları, 2911 Sayılı Kanun’un 32/3 maddesini ihlal ederek yasadışı gösteriye katılmak ve jandarmalar kalabalığı dağıtırken zor kullanmak suçundan mahkum etmiştir. Karara göre, jandarma subayı Y. ile yukarıda bahsedilen jandarma erine ek olarak, diğer 4 jandarmanın da başvuranlar ile öğrenci arkadaşları C.G. tarafından yaralandığı ortaya çıkmıştır. Başvuranlar iki yıl altı ay hapis cezasına çarptırılmışlardır.

Başvuranlar karara itiraz etmişler, mahkumiyetlerini haklı çıkaracak yeterli delil bulunmadığını ve kendilerine video görüntüsünü inceleme fırsatı verilmediğini savunmuşlardır. Başvuranlar, itirazlarında, barışçı toplantılara katılma yönündeki anayasal özgürlüklerine atıfta bulunmuştur. Son olarak, başvuranlar Yargıtay’ın dikkatini geçmişte Kenan Mak’ın ölümünü anmak için benzer toplantılar yapıldığına ve bu toplantıların hiçbir zaman sorun teşkil etmediğine çekmiştir.

Yargıtay 9 Mart 2006 tarihinde ilk derece mahkemesinin başvuranlarla ilgili kararını onamıştır.

Başvuranlar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı’ndan 9 Mart 2006 tarihli kararın düzeltilmesini talep etmiştir. Başvuranlar, Savcıya yazdıkları mektupta, yaralanan hiçbir jandarmanın kendilerini buna yol açmakla suçlamadığına işaret etmişlerdir.

Savcı, başvuranların talebini kabul etmiş, kararın düzeltilmesi için 31 Temmuz 2006 tarihinde Yargıtay Başkanına başvurmuştur. Savcı başvurusunda, yaralı hiçbir jandarmanın başvuranlara yaralanmalarından sorumlu kimseler olarak göndermede bulunmadığını kaydetmiştir. Savcı AİHS’nin 11. maddesine atıfta bulunmuş, üniversitenin 2911 Sayılı Kanun çerçevesinde umuma açık yer olarak değerlendirilemeyeceğini, bu nedenle öğrencilerin eylemlerinin bu kanunun ihlalini teşkil ettiği biçiminde değerlendirilemeyeceğini savunmuştur. Öğrencilerin izin aldıkları yerden başka bir yerde toplantı yapmaları yalnızca disiplin suçu kategorisinde değerlendirilebilir, mahkemelerce değil üniversite yönetimi tarafından ele alınabilir.

Savcı gösterideki karmaşaya jandarmanın müdahalesinin neden olduğunu kaydetmiştir. Ayrıca operasyonda yer alan jandarmanın hazırladığı raporlar, öğrencilerin fiziksel direniş gösterdiğinden hiç bahsetmemektedir. İlk derece mahkemesi, video görüntüsünü incelememiş, yaralı jandarmadan yaralanmalarından sorumlu kişileri teşhis etmesini istememiştir. Buna göre, ilk derece mahkemesinin başvuranları 2911 Sayılı Kanun’un 32/3 maddesi uyarınca mahkum etme kararı, kanun ve usullere uygun değildir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 10 Ekim 2006 tarihli kararında, duruşmalardan birinin deşifre metinlerinin, zabıt katibinin imzasını taşımadığını gözlemlemiş, başvuranları mahkum eden kararı bozmuştur. Savcının ortaya sürdüğü noktaları incelemenin gerekmediği kanısına varmıştır.

Başvuranların davası, 24 Ekim 2007 tarihinde kararını veren ilk derece mahkemesinde yeniden görülmeye başlanmıştır. İlk derece mahkemesi, video görüntülerini inceledikten sonra, kalabalığın toplanmasıyla jandarmalar tarafından dağıtılması arasında 11 dakika 30 saniye geçtiğini gözlemlemiştir. Ne başvuranların ne de gösteriye katılan diğer katılımcıların jandarmaya karşı zor kullandığını kaydetmiştir. Ne var ki, ilk derece mahkemesi başvuranlar ile diğer öğrencilerin izinsiz bir toplantıya katıldıkları ve böylelikle 2911 Sayılı Kanun’un 32/3 maddesini ihlal ettikleri sonucuna varmıştır. İlk derece mahkemesine göre toplantı, kantin yerine dışarıda yapıldığı için yasadışı idi. Başvuranlar bir yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılmış ancak cezaları ertelenmiştir.

Başvuranlar karara itiraz etmiştir. Temyiz davası halen Yargıtay’da derdest haldedir.

Bu esnada, gösteride yer alması nedeniyle, üniversite, 9 Aralık 2002 tarihinde başvuran Ali Akgöl’ü okuldan 2 sömestr uzaklaştırarak disiplin cezası vermiştir. Üniversitenin kararı idare mahkemesi tarafından 2004 yılına kadar bozulmadığı için, karar uygulanmış, dolayısıyla başvuranın mezuniyeti bir yıl gecikmiştir.

Bu sırada, başvuran Ali Akgöl okulundan mezun olup öğretmen olarak çalışmaya başlamıştır. Bununla beraber, Milli Eğitim Bakanlığı 22 Ağustos 2006 tarihinde, başvuranı gösteriye katıldığı gerekçesiyle görevinden almıştır. Başvuran, Yargıtay’ın mahkumiyet kararını bozmasının ardından, 2007 yılının Temmuz ayında eski görevine getirilmiştir.

HUKUK

AİHM başvuruların benzerliğini göz önünde bulundurarak, başvuruları birleştirmeye karar vermiştir.

I. AİHS’NİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİA EDİLEN 10 VE 11. MADDELERİ

Başvuranlar, AİHS’nin 10 ve 11. maddeleri çerçevesinde, jandarmanın gösteriye müdahalesinin düşünce ve ifade özgürlüklerini ihlal ettiğini ileri sürmüştür.

AİHM, başvuranların şikayetlerinin yalnızca AİHS’nin 11. maddesi kapsamında incelenmesi gerektiği kanısındadır.

Hükümet bu argümana itiraz etmiştir.

A. Kabuledilebilirliğe ilişkin

Hükümet, davanın ulusal mahkemelerde derdest halde olması nedeniyle başvuranların iç hukuk yollarının tüketilmesi koşuluna uymadıklarını savunmuştur.

AİHM, Hükümet’in atıfta bulunduğu, Cumhuriyet Savcısı’nın başvuranlar hakkında, Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu’nun hükümlerini ihlal ettikleri iddialarına karşılık açtığı davaların 8 yıldan fazla süredir derdest halde olduğunu gözlemler. AİHM ayrıca, altı aylık sürenin

başlamasını durduran bu davalar esnasında (bkz. Ersoy - Türkiye, 43279/04 ve Aşıcı ve diğerleri - Türkiye, 17561/04), başvuranların, barışçı toplantılara katılma yönündeki anayasal haklarına göndermede bulunarak AİHS’nin 11. maddesi kapsamındaki haklarının içeriğine atıfta bulunduğunu gözlemler. Yukarıdakiler ışığında, AİHM, ulusal mahkemelerin davayı çok uzun sürede sonuçlandırdıklarını özellikle göz önünde bulundurarak, başvuranların davanın sonucunu beklemelerine gerek bulunmadığı kanısına varır. Buna göre Hükümet’in bu bağlamdaki itirazı reddedilmelidir.

AİHM bu şikayetin AİHS’nin 35/3 maddesi çerçevesinde açıkça dayanaktan yoksun olmadığı sonucuna varır. Ayrıca diğer bakımlardan da kabuledilmez olmadığını kaydeder. Bu nedenle şikayetin kabuledilebilir olduğunu belirtir.

B. Esaslar

Hükümet, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi kapsamındaki haklarından mahrum edilmediklerini ileri sürmüştür.

AİHM, jandarmanın müdahalesinin, ardından başvuranların gösteriye katıldıkları için gözaltına alınmalarının ve başvuranlar hakkında açılan davanın uzamasının, başvuranların AİHS’nin 11. maddesi kapsamındaki haklarına müdahale teşkil ettiği kanısına varır.

Yukarıda işaret edildiği üzere, Türkiye’de başvuranlar hakkında açılan dava halen derdest haldedir. Ne var ki bu davaların bu kadar uzun sürmesi karşısında AİHM, başvuranların AİHS’nin 1. maddesi çerçevesinde yaptıkları şikayetlerin esasını incelemeden önce davanın sonucunu beklemenin gerekli olmadığı kanısına varmıştır. Bu nedenle AİHM, öncelikle, başvuranlar dava sonunca beraat etseler bile, beraat kararının, jandarmanın müdahale etmesi ve peşinden başvuranların gözaltına alınmaları nedeniyle başvuranların AİHS’nin 11. maddesi kapsamındaki haklarının ihlal edildiği gerçeğini değiştirmeyeceğini kaydeder.

Hükümet’in müdahalenin hukuki bir dayanağı olduğunu ve meşru bir amaç güttüğünü savunmamasına karşılık, AİHM, müdahaleye hukuki dayanağın, Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu’nun 32. maddesi olduğunu ve müdahalenin AİHS’nin 11/2 maddesi çerçevesinde “yasalarca öngörülmüş” olduğunu kaydeder. Meşru amaç hususunda ise AİHM müdahalenin karmaşayı önleme ve kamu güvenliğini sağlama yönünde meşru amaçlar güttüğünü kabul etmeye hazır olduğunu kaydeder.

Müdahalenin “demokratik bir toplumda gerekli” olup olmadığına geldiğimizde, AİHM AİHS’nin 11. maddesiyle ilişkili kararına taban teşkil eden temel ilkelere göndermede bulunur (özellikle bkz. Oya Ataman -Türkiye, 74552/01).

AİHM’nin incelemesinde önemli olan bir nokta ulusal makamlar tarafından tespit edilmiştir; gösterinin video görüntülerine dayanarak, ulusal mahkemeler, toplantının barışçı olduğunu ve gösteri sırasında ne başvuranların ne de öğrencilerin herhangi bir şiddet eylemine başvurduklarını tespit etmiştir.

Halen derdest haldeki davalar, yalnızca başvuranların yasadışı bir gösteriye katılıp katılmadıklarına ilişkindir. AİHM, 2911 Sayılı Kanun’a göre, ilgili makamlara önceden haber vermeksizin toplantı yapılmasının yasalara aykırı olduğunu kaydeder. Bu bağlamda, AİHM, kamuya açık bir alanda yapılacak bir gösterinin günlük hayatın akışını belirli bir ölçüde durdurabileceğini ve husumetle karşılanabileceğini yineler. Bu nedenle, ulusal makamların gerekli koruyucu güvenlik önlemlerini almaları için, demokratik sürecin unsurları olarak toplanma ve diğer örgütleyici gösterilerin, bu sürece yürürlükteki düzenlemelere uyarak hükmeden kurallara saygı göstermesi gerekmektedir. Ne var ki, kanunsuz bir durumun, dernek kurma hakkına müdahale edilmesini haklı çıkarmadığına da ve bu nitelikteki düzenlemelerin AİHS tarafından korunan barışçı toplantı düzenleme hakkına gizli biçimde engel teşkil etmemesi gerektiğine işaret etmektedir (Samüt Karabulut - Türkiye, 16999/04).

Mevcut davada AİHM, sözkonusu grubun 70-80 kişiden oluştuğunu gözlemler. Topluluğun, öğrenci arkadaşlarının ölümünü protesto etmek için pankartlar taşıyıp sloganlar attıkları anlaşılmaktadır. Bu bağlamda AİHM, bu grubun kamu düzeni ile kamu güvenliğine tehdit oluşturduğunu göstermek için, gösterinin yerinin özgüllüğü gibi özel nedenler belirtmemiştir. Toplantının üniversitede gerçekleştiği göz önünde bulundurulduğunda, AİHM, 2911 Sayılı Kanun’un üniversite binaları içinde uygulanması konusunda taraf olmaksızın, resen delil görmemektedir.

Ayrıca AİHM, mevcut başvuruda olduğu gibi göstericilerin şiddet eylemlerine karışmadıkları durumlarda, kamu makamlarının, AİHS’nin 11. maddesinin teminatını verdiği dernek kurma özgürlüğü özünden mahrum edilmedikçe, barışçı toplantılara belirli bir ölçüye kadar müsamaha göstermelerinin önemli olduğunu yineler (bkz. Nurettin Aldemir ve Diğerleri - Türkiye, 32124/02, 32126/02, 32129/02, 32132/02, 32133/02, 32137/02 ve 32138/02). AİHM, başvuranlar hakkında sırf izinsiz ama barışçıl bir gösteriye katılmalarından ötürü dava açılmasından - ve ilk derece mahkemesinde mahkum edilmelerinden - endişe duymaktadır. Barışçı bir gösterinin, ilke olarak, cezai yaptırım tehdidine maruz bırakılmaması gerekir.

AİHM ayrıca, kalabalığın hızlı biçimde dağıldığını gözlemler. Video görüntülerine göre, gösteri yalnızca 11 dakikadan biraz fazla sürmüştür. Sonuç olarak, başvuranların - diğer göstericilerle beraber - görüşlerini açıklamak için yeterli zamanları olduğu iddiasını inandırıcı bulamamaktadır.

Buna göre AİHM, mevcut davada, başvuranın AİHS’nin 11. maddesi kapsamındaki haklarına yapılan müdahalenin orantısız olduğu ve bu hükmün ikinci fıkrası kapsamında kamu düzeni sağlanması için gerekli olmadığı kanısındadır.

Buna göre AİHS’nin 11. maddesi ihlal edilmiştir.

II. AİHS’NİN İHLAL EDİLDİĞİ İDDİA EDİLEN 6. MADDESİ

Başvuranlar, AİHS’nin 6. maddesi çerçevesinde, adil yargılamadan mahrum edildiklerinden şikayetçi olmuştur. Bu bağlamda, ulusal mahkemelerin lehlerinde olan delilleri göz önünde bulundurmadıklarını, yalnızca olaya ilişkin rapora dayandıklarını iddia etmişlerdir. Ayrıca jandarma subayı Y.’ye soru sorma fırsatı verilmemesini eleştirmişlerdir. Jandarma subayı Y. talimatla başka bir mahkemenin hakimi tarafından dinlenmiştir.

Hükümet bu argümana itiraz etmiştir.

AİHM, başvuranlar hakkında açılan cezai soruşturmanın halen Yargıtay’da derdest halde olduğunu kaydeder. Bu nedenle AİHS’nin 6. maddesinin koşullarıyla uyumlu olup olmadığı yönünde görüş vermek için cezai soruşturmanın tamamını incelemek olanaksızdır. Buna göre, yukarıdaki şikayetlerin, davanın mevcut durumu göz önüne alındığında erken sunulduğu anlaşılmaktadır /(bkz. İzmirli - Türkiye, 30316/02).

Buna göre başvurunun bu kısmı, AİHS’nin 35/1 ve 2. maddesi çerçevesinde iç hukuk yollarının tüketilmediği gerekçesiyle kabuledilmez ilan edilmelidir.

III. AİHS’NİN 41. MADDESİNİN UYGULANMASI

AİHS’nin 41. maddesine göre:

“Mahkeme işbu Sözleşme ve Protokollerinin ihlal edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci Tarafın iç hukuku bu ihlali ancak kısmen telafi edebiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, hakkaniyete uygun bir surette, zarar gören tarafın tatminine hükmeder.“

A. Tazminat

Başvuran Ali Akgöl 9.450 Euro maddi, 15.000 Euro manevi tazminat talep etmiştir. Taleplerini desteklemek için üniversiteden geç mezun oluşu ile öğretmenlikten dokuz aylığına uzaklaştırılmasına göndermede bulunmuştur.

Başvuran Hakan Göl 10.000 Euro manevi tazminat talep etmiştir.

Hükümet başvuranların meydana geldiğini iddia ettikleri kayıplar ile AİHS’nin ihlal edilme ihtimali arasında illiyet bağı görememektedir. Ayrıca taleplerin farazi ve aşırı olduğunu, hiçbir belgeye dayanmadığını savunmuştur.

Başvuran Ali Akgöl’ün maddi tazminatla ilgili iddialarına ilişkin olarak AİHM, Ali Akgöl’ün talebini uygun bilgi ve belgelerle desteklemediğini kaydeder. Bu nedenle talebi reddeder. Öte yandan, AİHM, başvuran hakkında açılan, üniversiteden 1 yıl geç mezun olmasına ve öğretmenlikten dokuz ay uzaklaştırılmasına sebebiyet veren iki disiplin soruşturmasının başvuranın üzerindeki baskı ve hayal kırıklığını artırdığı kanısındadır. Buna göre AİHM, hakkaniyete uygun surette, başvuran Ali Akgöl’e 12.000 Euro manevi tazminat ödenmesinin uygun olacağı sonucuna varmıştır.

Ayrıca AİHM hakkaniyete uygun surette, başvuran Hakan Göl’e 9.000 Euro manevi tazminat ödenmesinin uygun olacağı kanısındadır.

B. Yargılama giderleri

Başvuranlardan her biri AİHM’de meydana gelen yargılama giderleri için 5.000’er Euro talep etmişlerdir.

Hükümet AİHM’den başvuranların yargılama gideri taleplerini reddetmesini talep etmiştir.

AİHM’nin içtihadına göre, yargılama giderleri, ancak gerçekliği ve gerekliliği kanıtlandığı ve makul bir meblağ olduğu takdirde başvurana geri ödenir. Bu davada başvuranlar talep ettikleri mahkeme masraflarının gerçekten meydana geldiğini ispatlamamışlardır. Özellikle, sözleşme, ücret anlaşması ya da avukatların dava üzerinde harcadığı mesai saatlerinin dökümü gibi belgeye dayalı hiçbir kanıt sunmamışlardır. Buna göre AİHM avukatlık masrafına ilişkin tazminata hükmetmez.

C. Gecikme faizi

AİHM, gecikme faizinin, Avrupa Merkez Bankası’nın marjinal kredi faiz oranına üç puanlık bir artış eklenerek belirlenmesini uygun görmektedir.

AİHM YUKARIDAKİ GEREKÇELERE DAYANARAK, OYBİRLİĞİYLE

1. Başvuruların birleştirilmesine;

2. Başvuranların dernek kurma özgürlüğü hakkına ilişkin özgürlükleriyle ilgili şikayetlerin kabuledilebilir, başvuruların geri kalanının kabuledilmez olduğuna;

3. AİHS’nin 11. maddesinin ihlal edildiğine;

4. (a) Savunmacı Devlet’in, başvuranlara, AİHS’nin 44. maddesinin 2. fıkrası uyarınca kararın kesinleştiği tarihten itibaren üç ay içinde, her türlü vergi ve kesintiden muaf tutularak, ödeme gününde geçerli olan kur üzerinden Türk Lirasına çevrilmek üzere, manevi tazminat olarak izleyen meblağları ödemesine;

(i) Başvuran Ali Akgöl’e 12.000 (on iki bin) Euro;

(ii) Başvuran Hakan Göl’e 9.000 (dokuz bin) Euro;

(b) Yukarıda belirtilen üç aylık sürenin sona erdiği tarihten ödemenin yapılmasına kadar geçen süre için, sözkonusu meblağlara, Avrupa Merkez Bankası’nın anılan dönem için geçerli olan marjinal kredi faiz oranına üç puanlık bir artış eklemek suretiyle belirlenecek basit faiz uygulanmasına;

5. Başvuranların adil tazmin taleplerinin kalan kısmının reddine,

KARAR VERMİŞTİR.

İşbu karar İngilizce hazırlanmış, AİHM İç Tüzüğü’nün 77. maddesinin 2. ve 3. fıkraları uyarınca 17 Mayıs 2011 tarihinde yazılı olarak tebliğ edilmiştir. (¤¤)

Full & Egal Universal Law Academy