(AİHS m. 6, 43)
Başvuru No: 61351/00
OLAYLAR
Başvuru sahibi 1942 yılında doğmuş ve Atina'da yaşamaktadır. 1 Şubat 1961 ile 31 Mayıs 1981 tarihleri arasında başvuru sahibi, 4.246 iş günü için Basım ve Grafik Sanatları Çalışanları Fonuna katkı payı ödemiştir. 1 Mayıs 1979 ile 20 Haziran 1981 tarihleri arasında, çalıştığı 20 ay ve altı gün için Atina Gazetesi Teknik Personel Sosyal Güvenlik Fonuna da katkı payı ödemiştir. Ayrıca 1 Ağustos 1981 ile 9 Mayıs tarihleri arasında aynı fona altı yıl sekiz ay ve üç gün katkı payı ödemiştir. Daha sonra başvuru sahibi 1186/81 sayılı kanununun 18/2 ve 10/1 maddeleri gereğince emekliye ayrılma talebinde bulunmuştur. Bu kanuna göre, birisi kendisinden kaynaklanan her hangi bir hatası olmaksızın, personel fazlası olarak ya da yeni teknoloji kullanımı sebebiyle işten çıkarılırsa, en az beş yıl Atina Gazetesi Teknik Personel Sosyal Güvenlik Fonuna ödemede bulunan kişi emekli maaşına hak kazanmaktadır. Beş yıl ila on yıl arası ödemede bulunanlar aylık 10.000 Yunan Drahmisi emekli maaşı alırlar. On yıldan fazla ödemede bulunanlar için daha yüksek bir meblağ kararlaştırılır.
5 Ağustos 1988 tarihinde Atina Gazetesi Teknik Personel Sosyal Güvenlik Fonu yöneticisi başvuru sahibinin beş ila on yıl arası çalışanlar için ödenen emekli maaşına hak kazandığına karar vermiştir. 24 Eylül 1988 tarihinde başvuru sahibi ilgili mevzuat hükümleri doğrultusunda verilen bu karara karşı, Fonun, çalışılan günlerde Basım ve Grafik Sanatları Çalışanları Fonuna ödenen katkı paylarının da göz önüne alması gerektiği iddiası ile bir üst makama başvurmuştur. Atina Gazetesi Teknik Personel Sosyal Güvenlik Fonu Kurulu 1988 tarihinde başvuru sahibinin başvurusunu reddetmiştir.
12 Kasım 1988 tarihinde başvuru sahibi bu kararı Atina İlk Derece İdare Mahkemesi nezdinde itirazda bulunmuştur. 15 Kasım 1989 tarihinde Mahkeme, 1186/81 sayılı kanununun 18/2 ve 10/1 maddeleri hükümlerinin istisnai durumunun olduğuna karar vermiştir. Sonuç olarak, diğer fonlara yapılan ödemeler hususunda çalışılan günlerin göz önüne alınması ile ilgili mevzuatın uygulanması mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.
18 Haziran 1990 tarihinde başvuru sahibi karara karşı temyize gitmiştir. 30 Temmuz 1992 tarihinde Atina İdari Temyiz Mahkemesi başvuru sahibinin başvurusunu kabul etmiştir. 8 Haziran 1993 tarihinde Sosyal Güvenlik Fonu kararın bozulması için itiraz etmiştir. 5 Mayıs 1997'de Devlet Danışma Kurulu daha önce alınan kararı iptal etmiştir ve Temyiz Mahkemesine geri göndermiştir. 10 Aralık 1999'da Atina İdari Temyiz Mahkemesi başvuru sahibinin temyiz talebini reddetmiştir. Bu karar, 19 Mayıs 2000'de başvuru sahibine bildirilmiştir.
KARAR
Bunun üzerine başvuru sahibi 13 Eylül 1998'de Yunanistan aleyhine, idari soruşturmanın uzun sürmesi sebebiyle, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin diğerleri ile birlikte 6/1. Maddesine aykırı olduğu iddiasıyla Komisyona başvurmuştur.
21 Kasım 2002 tarihinde Mahkeme, sorumlu Devlet'ten aldığı açıklamada Yunanistan Hükümeti karşılık beklemeksizin başvuru sahibine yukarıda bahsedilen davaya istinaden dostane çözüm kuralları çerçevesinde toplam 6.000 Euro ödemeyi önermiştir. Tüm muhtemel vergilerden arındırılmış bu rakam, davadan kaynaklanan tüm harcamaları kapsayacak şekilde, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 39. Maddesi kapsamında, Mahkemenin kararından itibaren 3 ay içerisinde, başvuru sahibinin ya da kanuni temsilcisinin bildireceği bir banka hesabına ödeneceği belirtilmiştir. Bu ödeme davanın nihayete ermesini de gerektirecektir. Bununla birlikte, Hükümet, davayı Sözleşmenin 43/1. Maddesi gereğince, Mahkeme kararının kesinleşmesinden sonra, Büyük Daireye götürmeyeceğini taahhüt etmiştir. Başvuru sahibi de bu öneriyi kabul ettiğini bildirir yazıyı Mahkemeye göndermiştir.
Sonuç olarak Mahkeme, 20 Şubat 2002 tarihinde sorumlu Hükümetin başvuru sahibine dostane çözüm çerçevesinde 6.000 Euro ödemesine ve başvurunun listeden çıkartılmasına karar vermiştir.
Full & Egal Universal Law Academy