(AİHS m. 3, 4, 35, 37) (2709 S. K. m. 104) (1412 S. K. m. 399) (MOUISEL - FRANSA DAVASI) (PRETTY - BİRLEŞİK KRALLIK DAVASI) (İRLANDA - BİRLEŞİK KRALLIK DAVASI) (YAŞA - TÜRKİYE DAVASI) (BALYEMEZ - TÜRKİYE DAVASI) (EREN - TÜRKİYE DAVASI)
(Başvuru no: 10057/04)
1 ARALIK 2005
OLAYLAR
1974 doğumlu Aslıhan Gençay Türk vatandaşı olup, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) önünde İstanbul Barosu avukatlarından G. Tuncer tarafından temsil edilmektedir.
Tarafların sunduğu üzere dava koşulları aşağıdaki gibi özetlenebilir.
Başvuran, 10 Aralık 1996 tarihinde, İzmir Devlet Güvenlik Mahkemesi (DGM) tarafından terör örgütüne mensup olma ve bombalı saldırı gerekçesiyle otuz yıl ağır hapis cezasına çarptırılmıştır.
Başvuran, İzmir Cezaevinde ve daha sonra Uşak Cezaevinde cezasını çekmeye devam ettiği 2000 ve 2001 yıllarında yatakhane yerine üç kişilik yaşam ünitelerini öngören F Tipi Cezaevlerinin kurulmasını protesto etmek amacıyla uzun süreli açlık grevi başlatmıştır.
Başvuran 12 Şubat 2002 tarihinde Uşak Devlet Hastanesine kaldırılmıştır.
22 Mart 2002 tarihinde, Uşak Cumhuriyet Başsavcısının talebi üzerine, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu, başvuranı muayene etmek ve özgürlükten yoksun bırakan bir cezayı çekme elverişliliğini rapor etmek için hastaneye gelmiştir.
İhtisas Kurulu 25 Mart 2002 tarihli raporuyla başvurana Wernicke-Korsakoff Sendromu (WK-S) teşhisi koymuş ve cezasının infazının altı ay ertelenmesini salık vermiştir. Aynı gün Cumhuriyet Başsavcısı, Ceza Muhakemeleri Kanununun (CMUK) 399. maddesi uygulanarak erteleme talebini kabul etmiş ve başvuranın serbest bırakılmasına karar vermiştir.
Bilirkişi Kurulu 25 Eylül 2002 tarihli raporla daha önce verilen ertelemenin altı ay daha uzatılmasını salık vermiştir. Cumhuriyet Başsavcısı bu öneriyi haklı bulmuştur.
Başvuran, 16 Aralık 2002 tarihinde, İstanbul Üniversitesi Hastanesi göz hastalıkları servisinde muayene edilmiştir.
21 Nisan 2003 tarihli raporla, İhtisas Kurulu WK-S teşhisini onamış ve hastalığın devam ettiği gözönüne alınırsa herhangi bir sürenin belirlenmesinin imkansız olacağını belirterek cezanın infazının ertelenmesini salık vermiştir.
Cumhuriyet Başsavcısı Anayasanın 104. maddesinin öngördüğü Cumhurbaşkanı affını gözönüne alarak yargılamayı başlatma kararı almış ve erteleme kararını yargılama sonuçlanana kadar uzatmıştır.
İhtisas Kurulu 12 Aralık 2003 tarihli raporla, başvuranın sağlık durumunun ne Cumhurbaşkanı affını ne de cezanın infazının ertelenmesine devam edilmesini gerektirdiğini belirtmektedir.
26 Aralık 2003 tarihinde Uşak Cumhuriyet Başsavcısı başvuran aleyhinde mahkumlara mahsus yakalama müzekkeresi çıkarmıştır. Başvuran firar etmiştir.
30 Aralık 2003 başvuranın babası, Adli Tıp Kurumunun söz konusu son raporunun düzeltilmesi amacıyla Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığına başvurmuştur. Başvuranın babası 9 Ocak 2004 tarihinde kızıyla ilgili yakalama müzekkeresine kaşı itirazda bulunmuştur.
Başvuranın babası 19 Şubat 2004 tarihinde, daha önce elde edilen bulguların doğruluğunun kontrol edilmesi için İstanbul Tabipler Odasına başvurmuştur.
23 Şubat 2004 tarihinde Adli Tıp Kurumu Cumhuriyet Başsavcılığından başvuranın bazı muayenelerinin yapılması amacıyla İstanbul Üniversitesi Hastanesi nöroloji servisine nakledilmesini ve elde edilen sonuçları kendisine iletmesini istemiştir. Cumhuriyet Başsavcısı bu talebe olumlu cevap verememiştir. Zira başvuran Başsavcılığa gelmemiş ve yapılan polis araması sonuçsuz kalmıştır.
AİHM, 19 Mart 2004 tarihinde İçtüzüğünün 39. maddesini uygulayarak, Hükümeti başvuranı 8 Nisan 2004 tarihine kadar cezaevine koymamaya davet etmiştir. Bu tedbir daha sonra yeni bir karara kadar uzatılmıştır. Bunun akabinde, Cumhuriyet Başsavcısı AİHMnin aldığı tedbire uygun olarak dava konusu yakalama müzekkeresini kaldırmıştır.
Başvuran 29 Mart 2004 tarihinde, İstanbul Üniversitesi Hastanesine gelmiştir. Nöroloji servisinde bulunan doktorlar, başvuranda Korsakoff sendromuna benzer bazı semptomların varlığını tespit etmişlerdir. 4 Haziran 2004 tarihli raporla, aynı doktorlar hafıza kaybını ortaya koymuşlardır.
AİHM ÖNÜNDEKİ USUL İŞLEMLERİ
Bu davalar 53 başvurudan oluşmaktadır ( Bkz. sözüedilen Tekin Yıldız). AİHM, 1 Temmuz 2004 tarihinde, içtüzüğüne 7 Temmuz 2003 tarihinde dahil edilen ekle kendisine tanınan görevlerin yerine getirilmesi çerçevesinde, 6 ve 13 Eylül 2004 tarihlerinde Türkiyede soruşturma yapılmasına karar vermiştir.
Bu nedenle AİHM, ceza infaz kurumlarını ziyaret etmek üzere üç hakimden oluşan bir Kurul (AİHM Kurulu) ve Gençayın da aralarında bulunduğu elli üç başvuranın özgürlükten yoksun bırakan bir cezayı çekmeye elverişli olup olmadıklarını tespit edecek bir Bilirkişi Kurulu tayin etmiştir.
AİHM Kurulu, hakim, I. Cabral Barreto, M. Tsatsa-Nikolovska ve K. Traja, zabıt katibi V. Berger, Sayıştay denetçisi C. Turmangil, S.Erel, O. Andreotti ve H. Mutaf ve mahkeme katibi G.Güllüden oluşmaktadır.
Bilirkişi Kurulu, Pitié- Salpetriere Tıp Fakültesi, Paris Üniversitesi VI (Paris, Fransa) da görevli Nörolog ve Profesör Christian Derouesné, Pitié-Salpetriere Hastanesinde (Paris, Fransa) görevli nöropsikolog Francis Bolgert, Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde ( İstanbul,Türkiye) görevli psikiatr ve başkan yardımcısı olarak görev yapan Doğan Yeşilbursadan oluşmaktadır.
23 Ağustos 2004 tarihinde, bu soruşturma görevinin iyi neticelenmesi amacıyla, AİHM Hükümetten içtüzüğünün 39. maddesi uyarınca, yukarıda belirtilen incelemelerin yapılacağı 6-13 Eylül 2004 tarihleri arasında, firarda olan başvuranları tutuklamamasını istemiştir. Buna paralel olarak, AİHM serbest olan başvuranlara (firari olanlar ya da CMUKun 399. maddesi uyarınca ceza infazının ertelenmesine karar verilenler) İstanbul Çapa Tıp Fakültesine gelmeleri çağrısında bulunmuştur. Başvuranlar burada muayene edilecektir. Bu çağrı yapılırken, geçerli bir mazeret bildirmeyerek bu çağrıya uymayanların, AİHSnin 37 § 1. maddesinin c) bendi uyarınca davalarının zabıtlardan düşürüleceğine dikkatleri çekilmiştir. Hükümet ise, sağlık muayenelerinin yapılması için başvuranların hazır bulunmasını sağlamaya davet edilmiştir.
A. Ceza İnfaz Kurumlarına Yapılan Ziyaretler
AİHM heyeti, Türkiyede bulunan farklı tiplerdeki ceza infaz kurumlarında hüküm süren fiziksel koşullar hakkında fikir edinmek maksadı ile başvuranların avukatlarının ve Hükümet temsilcilerinin eşliğinde, iki F tipi cezaevini (Tekirdağ ve Kocaeli), iki H tipi cezaevini (Bayrampaşa-İstanbul) ziyaret etmiştir. Bu ziyaretler sırasında heyet ayrıca, cezaevi personeli ile savcı ve doktorlarla görüşmüştür.
Heyetin Bayrampaşa Cezaevi ve bu cezaevinin sağlık birimini ziyareti sırasında kendisine Bilirkişi Kurulu da eşlik etmiştir.
B. Bilirkişi Kurulu Tarafından Yürütülen Sağlık Muayeneleri
AİHM, başvuranlarda nörolojik veya psikiyatrik sorunlar bulunup bulunmadığını, şayet bulunuyorsa bunların ne ölçüde cezaevi yaşamına uyum sağlayabileceklerini belirlemek amacıyla Bilirkişi Kurulunu görevlendirmiştir. Sözkonusu kurul ayrıca, gerektiğinde, Türk adli tıp organları tarafından oluşturulduğu haliyle başvuranın sağlık dosyasını incelemekle görevlendirilmiştir.
Bu bağlamda Bilirkişi Kurulu öncelikle, bu gruptaki tüm vakalarda, ilgililerin nöropsikiyatrik rahatsızlıklarını açlık grevleri ile açıkladıklarını ve Adli Tıp Kurumunun tanısına uygun olarak bunların Wernicke Korsakoff Sendromunda görülenlerle aynı olduğunu belirttiklerini ortaya koymaktadır.
Buradan hareketle Bilirkişi Kurulu, mahkumlarda olası aşırı yükleme öğelerini ve nörolojik ve nöropsikolojik bakımdan ileri sürülen Wernicke Korsakoff Sendromunun gerçek özelliklerini ortaya çıkarmak amacı ile standart sağlık muayenelerine başvurmaya karar vermiştir.
Muayeneler, Hükümet tarafından sözkonusu amaçla İstanbul Çapa Üniversitesi Hastanesinde 8- 11 Eylül 2004 tarihleri arasında ve tıbbi gizlilik esasına riayet edilerek gerçekleştirilmiştir.
Başvuran 11 Eylül 2004 tarihinde muayene edilmiştir.
8 Haziran 2005 tarihinde, AİHM Bilirkişi Kurulunun sözkonusu davaların tümü hakkındaki sağlık raporu Taraflara tebliğ edilmiştir.
ŞİKAYETLER
Başvuran cezasının infazının ertelenmesi kararının hiçbir bilimsel değeri bulunmayan sağlık raporuna dayanılarak kaldırılmasını dile getirerek, taşıdığı Wernicke-Korsakoff Sendromu hastalığını ileri sürmekte ve insanlık dışı ve aşağılayıcı muamele teşkil eden yeniden cezaevine konulmasının AİHSnin 3. maddesinin ihlalini getirdiğini savunmaktadır.
HUKUK AÇISINDAN
A. Tarafların Savları
1. Hükümet
Hükümet öncelikle, cezaevi koşullarının uygun olduğunu ileri sürmekte ve daha sonra bütün tutuklulara gerekli tıbbi bakımın yapıldığını belirtmektedir. İhtiyaç görüldüğü takdirde, tutuklular hastaneye kaldırılmakta, aksi takdirde CMUKun 399. maddesi uygulanarak, başvuranın durumunda olduğu gibi geçici olarak serbest bırakılmaktadırlar.
Hükümet, AİHM Bilirkişi Kurulu sonuçları konusunda, Bilirkişi Kurulunun başvuranın özgürlükten yoksun bırakan bir cezayı çekmeye elverişli olduğu sonucuna vardığı gözönünde bulundurulursa, başvuranın mağdur sıfatının bulunmadığı kanaatindedir. Hükümet, salık verilen psikolojik tedavi konusunda, bütün ceza infaz kurumlarının psikologlarının bulunduğuna dikkati çekerek, başvurunun kabul edilemez bulunmasını istemiştir.
2. Başvuran
Başvuran şikayetlerini yinelemiştir. Başvuranlara göre WK-Snin iyileşilmesi mümkün olmayan bir hastalıktır ve AİHM Bilirkişi Kurulu raporu bilimsel araştırmalarla bağdaşmamaktadır.
B. AİHMnin Takdiri
Aşağıda belirtilen nedenlerden dolayı AİHM, Hükümetin başvuranın mağdur sıfatının bulunmamasına yönelik argümanı üzerinde durmayacaktır (Bkz. Amour-Fransa, 25 Haziran 1996 tarihli karar, 1996-III, s. 846, § 36, Dalban-Romanya, no: 28114/95, § 44, AİHM 1999-VI ve mutatis mutandis S.T.-Türkiye (karar), no: 32431/96, 6 Mayıs 2003).
1. Genel İlkeler
AİHSnin özgürlükten yoksun bırakılan ya da a fortiori hasta kimselerin durumuna ilişkin özel bir hüküm içermediği doğrudur. Ancak, Devletin, gerekli tıbbi tedavinin sağlanmasıyla, tutukluların fiziksel bütünlüğünü koruma yükümlülüğünden bağımsız olarak, doğal yollardan ortaya çıkan gerek bedensel gerekse ruhsal bir hastalıktan kaynaklanan ıstırap, yetkili mercilerin sorumlu tutulabileceği tutukluluk koşulları nedeniyle daha da şiddetlenir veya şiddetlenme riski taşırsa, tek başına AİHSnin 3. maddesi kapsamına girebileceğini hatırlatmak gerekir (Mouisel-Fransa, no: 67263/01, §§ 37, 38 ve 40 ve Pretty-Birleşik Krallık, no: 2346/02, § 52, AİHM 2002-III).
Her tutuklu, alınan tedbirlerin infaz edilme usul ve yöntemlerinin kendisini, tutukluluğun doğasında varolan kaçınılmaz ıstırap düzeyini aşacak şiddette bir sıkıntı veya zorluğa maruz bırakmamasını temin edecek şekilde, insan onuruyla bağdaşır tutukluluk koşullarına tabi olma hakkına sahip olduğundan, hapsetmenin uygulamaya ilişkin gereklilikleri gözönünde bulundurulduğunda, tutuklunun sağlığının yanı sıra esenliği de yeterli bir şekilde sağlanmalıdır (Kudla-Polonya [GC], no: 30210/96, § 94, AİHM 2000-XI).
AİHSde, sağlık gerekçesiyle bir tutuklunun serbest bırakılmasına ilişkin herhangi bir genel yükümlülük belirtilmemişse de, bir tutuklunun klinik tablosu, Avrupa Konseyine Üye Devletler nezdinde AİHSnin 3. maddesi bakımından bugün, tutukluluğa elverişlilik sorusunun ortaya çıktığı durumlardan birini teşkil etmektedir (Bkz., Mouisel, ibidem, ve Price-Birleşik Krallık, no: 33394/96, §30, CEDH 2001-VII). Bu unsur özgürlükten yoksun bırakan cezanın infaz edilme koşulları arasında gözönünde bulundurulması gereken unsurlardan birini oluşturmaktadır.
Özetle görülen bir davada, sağlık durumu cezaevi yaşamına uygun olmayan ya da hayati tehlikesi bulunduğu tanısı konulan bir hastalığa yakalanan kimsenin tutuklu bulundurulması, AİHSnin 3. maddesi açısından sorunlara neden olabilir.
2. Özel bağlam
AİHM, davayı incelemeye başlamadan önce, ciddi hastalıkları bulunan hükümlülerin cezalarının infazı konusunda, Türkiyede yürürlükte olan yasaları incelemiştir. AİHM, Türk yasalarının ulusal mercilere, tutukluların ciddi hastalıklara yakalandığı durumda müdahale etme olanağı sunduğunu not etmektedir. Sağlık durumu serbest bırakılma veya cezanın ertelenmesi kararlarının verilmesini gerektirebilecek unsurlardan biridir. Bu tedbirler, sağlık gerekçesiyle Cumhurbaşkanından af talebinde bulunma yolunun yerini tutmaktadır. AİHM bu işlemlerin, ilk bakışta, tutukluların fiziksel bütünlüğü ve esenliklerinin korunması için Devletlerin özgürlüğü kısıtlayıcı cezaların meşru gereklilikleriyle bağdaştırmaları gereken uygun güvenceler oluşturduğuna kanaat getirmektedir.
Yukarıda belirtilen soruşturma görevi konusu teşkil eden elli üç davanın özel bağlamında, geçmişte Türkiyenin, 1996 ve 2000 yıllarında koğuş yerine bir ila üç kişilik yaşam birimleri öngören F tipi cezaevlerinin kurulmasını protesto etmek amacıyla başlatılan açlık grevleri karşısında, beslenme bozukluğuna bağlı zihinsel ve fiziksel rahatsızlıkları olan ve aralarından bir kısmının WK-S olduğu düşünülen kişilerin tutuklu bulundurulmaları sorunuyla karşı karşıya kaldığını hatırlatmak uygun olacaktır. Hiç kuşkusuz yetkili mercilerin, bu durumun toplumun korunması açısından haklı gösterilemeyeceğine kanaat getirmesi üzerine, hasta olan tutuklulardan birçoğu sağlık gerekçesiyle geçici olarak serbest bırakılmıştır.
3. İlkelerin mevcut davaya uygulanması
Mevcut davada yukarıda belirtilen harekete katıldığı anlaşılan başvuran, Türk hukukunun tanımış olduğu olanaklara ulaşabilmiş ve 26 Aralık 2003 tarihinde hakkında yakalama müzekkeresi çıkarılana kadar bu olanaklardan faydalanmıştır.
AİHM, sözkonusu yakalama müzekkeresinin kaynağını oluşturan Adli Tıp Kurumunun 12 Aralık 2003 tarihli dava konusu raporu konusunda, delillerin oluşturulması konusunda, ne AİHSnin ne ulusal mahkemelere uygulanan genel ilkelerin katı kurallar gerektirmediğini hatırlatmaktadır. Böylece düşüncesini oluşturmak amacıyla AİHM, uygun olduğuna karar verdiği sürece her türlü veriye dayanabilir. Bunun yanı sıra AİHM, dosyadaki her unsurun kabul edilebilirliği ve uygunluğu dışında ispat gücünü özgürce değerlendirmektedir ( İrlanda-Birleşik Krallık, 18 Ocak 1978 tarihli karar, A serisi no: 25, S. 79, 80, § 209 ve 210).
AİHM, Savunmacı Devletin AİHSden doğan yükümlülüklerini yerine getirmediğini düşündürecek ciddi ve kesin gerekçelerin bulunup bulunmadığını tespit etmek amacıyla, sanıkların kendisine sunduğu ve gerektiğinde resen elde ettiği unsurlar ışığında, huzurunda ortaya konulan sorunları incelemelidir (Yaşa-Türkiye, 2 Eylül 1998 tarihli karar, 1998-VI, s. 2437, § 94).
AİHMyi yukarıda sözüedilen soruşturma görevini düzenlemeye iten neden, inceleme için gerekli unsurları resen elde etme ihtiyacıdır. Sonuç olarak sözkonusu elli üç dava çerçevesinde, aralarında Gençayın da bulunduğu bazı başvuranlar, dava konusu raporların bilimsel inandırıcılığını ciddi şekilde tartışma konusu yapan Tabibler Odasının verdiği görüşleri sunmuşlardır (Bkz. özellikle Balyemez-Türkiye (başvuru no: 32495/03), 1 Nisan 2004 tarihli kabul edilebilirlik kararı ve Eren-Türkiye (başvuru no: 8062/04), 2 Eylül 2004 tarihli kabul edilebilirlik kararı).
Kendisine, ne başvuranların mektuplarının ne Hükümet görüşlerinin yeterince ulaşmadığı AİHM, takdir unsurlarının azlığı karşısında, sözkonusu davaların esası hakkında karar vermeden önce, gerçek koşulları oluşturma durumunda değildi. Dolayısıyla AİHM, içtüzüğüne 7 Temmuz 2003 tarihinde dahil edilen ekle kendisine tanınan görevlerin yerine getirilmesi çerçevesinde ve yukarıda sözüedilen içtihadına uygun olarak soruşturma yapmaya ve takdir edeceği unsurları resen elde etmeye karar vermiştir.
Gençay konusunda AİHM Bilirkişi Kurulu, 11 Eylül 2004 tarihinde muayene ettikten sonra, başvuranın cezaevi koşullarında yaşamasını elverişsiz kılan nörolojik ve nöropsikolojik bozukluklarının bulunmadığına oybirliğiyle karar vermiştir. Ancak Kurul başvuranın psikolojik tedavisinin devam etmesini salık vermiştir.
AİHM bu koşullarda, Adli Tıp Kurumu İhtisas Kurulunun dava konusu raporunu tartışmaya açabilecek nitelikte hiçbir unsur görmemektedir. Sonuç itibariyle AİHM, dosya unsurlarına dayanarak uygun olayların genel değerlendirmesini yaptıktan sonra ve uzman görüşleri üzerine ne başvuranın yeniden cezaevine konulmasının ne tutukluluğunun olası koşullarının kendi başına AİHSnin 3. maddesi anlamında insanlık dışı ya da aşağılayıcı bir muamele teşkil ettiğinin ortaya konulmadığı kanaatindedir ( Sakkopoulos-Yunanistan, no: 61828/00, § 45, 15 Ocak 2004).
AİHM, WK-S teşhisi koyan Adli Tıp Kurumunun ilk tıbbi raporları ve başvuranın serbest bırakılma nedeni konusunda, elinde bulunan unsurların tümünü gözönüne alarak, Adli Tıp Kurumunun -büyük olasılıkla insancıl nedenlerden ya da AİHMnin dışında kalan nedenlerden dolayı- çok güvenilir olmayan ya da hafif semptomlar üzerine başvuranın serbest bırakılmasını salık vermeyi tercih ettiği kanaatindedir. Bu tutum, başvuranın yanlış umutlara kapılmasına neden olduğu gerekçesiyle eleştirilebilir (Bkz. sözüedilen Tekin Yıldız kararındaki AİHM Bilirkişi Kurulu raporunun genel tespitleri). Hal böyleyken başvuran için olumlu olan benzeri tedbirlerin uygulanması konusunda tıbbi ve adli makamların değerlendirmesini tartışma konusu yapacak hiçbir unsur görmediğinden (Klaas-Almanya, 22 Eylül 1993 tarihli karar, A serisi no: 269, s. 17, § 29-30) AİHM, başvuranın yeniden cezaevine konulması ya da tutukluluğunun devam etmesiyle ilgili olmayan, ikilem karşısında aldığı pozisyona ilişkin sözkonusu durum üzerinde durmayacaktır.
AİHM, başvuranın psikolojik tedavisinin devamı konusunda uzmanların yaptığı tavsiyelerle ilgili olarak, Hükümetin uygulamada verdiği teminatı (Bkz. Balyemez-Türkiye, no: 32495/03, § 81 ve 82, 22 Aralık 2005) ve ceza infaz kurumlarını ziyaret eden heyetin tespitlerini dikkate almakta ve başvuranın yeniden cezaevine konulduğu takdirde AİHSnin 3. maddesi konusunda içtihadı tarafından belirlenen asgari seviyeyi aşan bir ceza ya da muameleye maruz kalma gerçek riskiyle karşı karşıya kalacağına inandıracak ciddi ve güvenilir gerekçelerin bulunmadığı sonucuna varmaktadır (Bkz. mutatis mutandis, Müslim-Türkiye, no: 53566/99, § 75, 76, 26 Nisan 2005).
Hal böyleyken AİHM, bu durumdakine benzer durumlarda, ceza alanındaki adaletin iyi işlemesi için, sözkonusu durumu telafi edecek insancıl nitelikli tedbirlerin alınmasını gerektirdiği durumlarla karşı karşıya kalınabileceğini gözardı edemez. Sonuç itibariyle AİHM, başvuranın tutukluğunun psikolojik etkilerini azaltmak ya da koşulların gerektirdiği durumda tutukluluğuna son vermek amacıyla, Türk makamlarının başvuran hakkında alabileceği her türlü tedbire karşı duyarlı olacaktır (Bkz. mutatis mutandis Chartier-İtalya, no: 9044/80, 8 Aralık 1982 tarihli Komisyon raporu, DR 33, s. 47-49). Zira, sözkonusu tedbir başvuranın ihtiyaç olduğu takdirde AİHMye başvurmasını engellememektedir (Bkz. bu bağlamda, Keenan-Birleşik Krallık, no: 27229/95, § 109-116, AİHM 2001-III).
Dolayısıyla, başvuru AİHSnin 35§ 3 ve 4 maddesi anlamında açıkça dayanaktan yoksun olduğu gerekçesiyle reddedilmelidir.
Bu gerekçelere dayalı olarak AİHM, oybirliğiyle,
Başvurunun kabul edilemez olduğuna karar vermiştir. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy