(193 S. K. m. 40) (2577 S. K. m. 45)
İSTEMİN ÖZETİ: Davacının ihracattan elde ettiği hasılatın binde 5'ini, 193 Sayılı Gelir Vergisi Kanununun 40/1 maddesi uyarınca, götürü gider indirimi olarak beyan etmeksizin ihtirazı kayıtla verdiği, 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine gerçekleşen kurumlar vergisi tahakkukunun 14.262,63 TL'lik kısmının kaldırılması ve fazladan tahakkuk ederek ödenen 14.262,63 TL'nin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi istemiyle açılan davayı; "...dosyanın incelenmesinden; davacı tarafından, yurtdışına yapmış olduğu ihracat sebebiyle elde edilen yurt dışı satış hasılatının binde beşine tekabül eden kısmının götürü gider olarak indirmek istediği ancak inceleme elemanlarınca getirilen eleştirilerde ve 194 Sayılı Gelir Vergisi Genel Tebliği'nde yer alan "götürü giderin tek düzen muhasebe sistemindeki hesaplara kaydedilmesi ve dönem sonunda kar-zarar hesabına aktarılması" yönündeki şartlar nedeniyle, 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesini söz konusu götürü gideri indirim konusu yapmaksızın ihtirazi kayıtla verdiği, ihracattan elde ettiği hasılatın binde 5'ine tekabül eden 71.313,14TL'nin 2015 yılı kurumlar vergisi beyanında kurum kazancına dahil edilmesi sebebiyle, 111.687,62TL kurumlar vergisi tahakkuk ettiği, bu tutarın içinde yer alan ancak götürü gider olarak indirimi kabul edilmesi gereken 14.262,63TL(71.313.14TL*%20)'nin fazladan tahakkuk ettirildiği iddia edilerek, ihtirazi kayıtla verilen 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesi üzerine 111.687,62TL olarak gerçekleşen tahakkukun, 14.262,63TL'lik kısmının iptali ve fazladan tahsil edilen 14.262,63TL'nin ödeme gününden itibaren hesaplanacak yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmesi istemiyle bakılmakta olan davanın açıldığı, yukarda belirtilen tebliğde mükelleflerin yurt dışındaki işlerle ilgili belgesiz giderlerinin muhasebe kayıtlarına intikal ettirilmesi, bu giderlerden hasılatın binde beşine tekabül eden kısmının kanunen kabul edilen gider olarak gösterilmesi gerektiği belirtilerek götürü gider uygulamasına yönelik bir açıklama getirilmiş ise de; 193 Sayılı Kanun'un 40/1. maddesinde ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için yapılan ve Vergi Usul Kanunu uyarınca belgelendirilmesi gereken genel giderlere ilaveten yurt dışındaki işlerle ilgili giderlere karşılık olmak üzere, hasılatın binde beşini aşmamak şartıyla götürü giderin kazançtan indirilebileceği herhangi bir şarta bağlı kalmaksızın kabul edildiğinden, götürü gider indirimi için belgesi temin edilemeyen bir harcamanın olduğunun ve bu harcamanın muhasebe kayıtlarına intikal ettirildiğinin ispatına gerek bulunmadığından, davacı şirketin 2015 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde 193 Sayılı Kanun'un 40/1. maddesine göre yurtdışı hasılatının binde beşine tekabül eden kısmı gider olarak gösterilebilecek iken idarenin genel tebliği uygulaması sebebiyle bu tutar gider olarak indirilmeksizin, ihtirazi kayıtla verilen 2015 yılı Kurumlar Vergisi Beyannamesi üzerine gerçekleşen tahakkukun, götürü gider tutarı olan 71.313.14TL'ye tekabül eden 14.262,63TL'lik kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı bu durumda, fazladan tahakkuk eden ve davacı tarafından ödenen davaya konu kurumlar vergisi kısmının, ödeme tarihinden itibaren, Danıştay'ın yerleşik hale gelen içtihatlarıyla kabul edilen ve bu husustaki genel hükümleri içeren 3095 Sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine dair Kanun'da öngörülen oranda faiz uygulanarak davacıya iadesi gerektiği..." gerekçesiyle davanın kabulüne karar veren Denizli Vergi Mahkemesi'nin 05/01/2017 tarih ve E:2016/558, K:2017/13 Sayılı kararının, yasal dayanaktan yoksun olduğu ileri sürülerek kaldırılması ve davanın reddine karar verilmesi istenilmektedir.
SAVUNMANIN ÖZETİ: İstinaf başvurusuna ait dilekçede ileri sürülen nedenlerin, dayandığı gerekçeler karşısında kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte olmadığı, bu sebeple istinaf başvurusunun reddi gerektiği savunulmaktadır.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren İzmir Bölge İdare Mahkemesi 1. Vergi Dava Dairesi'nce işin gereği görüşüldü;
KARAR: Dava dosyası kapsamında yer alan bilgi ve belgeler dahilinde yapılan inceleme neticesinde, istinaf başvurusuna konu edilen, Denizli Vergi Mahkemesi'nce verilen 05/01/2017 gün ve E:2016/558, K:2017/13 Sayılı kararın, usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu sonucuna varılmıştır.
SONUÇ: Açıklanan nedenle, 2577 Sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 6545 Sayılı Kanunla değişik 45/3. maddesine istinaden istinaf başvurusunun reddine, aşağıda dökümü yapılan 57,30-TL yargılama giderinin istinaf başvurusunu yapan taraf üzerinde bırakılmasına, yatırılan posta gideri avansından artan tutarın Mahkemesi'nce H.M.K'nun 333. maddesi uyarınca yatırana iadesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olmak üzere karar verildi. (¤¤)