İSTEMİN ÖZETİ: Davacı lisenin mülkiyetinde olan Şişli İlçesi, …… Mahallesi'nde bulunan, 619 ada 12 sayılı parselde yer alan bina ile ilgili olarak davalı idarece, taşınmazın Tapu kütüğünde “korunması gerekli taşınmaz kültür varlığıdır” şerhi bulunmasına karşın binada özel okul faaliyeti dolayısıyla ticari faaliyette bulunulduğundan bahisle 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 21. Maddesine dayanılarak 2016 yılı 1 ve 2. taksit dönem için yapılan bina vergisi ve buna bağlı olarak tabiat varlıklarını koruma payı ve gecikme zammına ilişkin toplam 195.535,23-TL tutarındaki tahakkukun, bina vergisi ve buna bağlı olarak tabiat varlıklarını koruma katkı payına ilişkin olan toplam 187.073,30-TL'lık kısmının iptali istemiyle açılan davada, İstanbul 4. Vergi Mahkemesince özetle; uyuşmazlıkta, belirtilen 12 sayılı parsel üzerinde mevcut binanın "korunması gereken taşınmaz kültür varlığı" olduğu ancak bu binada özel okul işletmeciliği yapıldığının anlaşıldığı,2863 sayılı Tabiat ve Kültür Varlıklarını Koruma Kanunu'nun (10.09.2014-6552s.K./98. Maddesi) ile değişik 21. Maddesinin 1. ve 2. fıkralarında taşınmaz kültür varlığı olarak tescilli olmakla birlikte konut veya işyeri olarak kullanılmakta olan bu yapılar için büyükşehir belediye sınırlarında olanların emlak vergisinin yarısına, çevre temizlik vergisinin tamamına muafiyet uygulanmaz hükmü karısında davacı adına yarı oranında emlak vergisi ve buna bağlı olarak tabiat varlıklarını koruma payı tahakkuku yapılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle verilen "davanın reddine" ilişkin28/12/2016 gün ve E:2016/1611; K:2016/2628 sayılı kararın, davacı tarafından; müvekkilinin Lozan Antlaşmasına dayanan ve 5580 sayılı Özel Eğitim Kurumları Kanunu kapsamında "özel okul" statüsünde bir eğitim kurumu olduğunu ve dava konusu taşınmazın tapu kaydında "korunması gereken taşınmaz kültür varlığı" kaydı bulunduğu, davacının kurumlar vergisi mükellefi olmakla birlikte dava konusu taşınmazda ticari faaliyette değil, eğitim öğretim faaliyetinde bulunduğunu, bu nitelikteki taşınmazların 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca her türlü vergi, resim ve harçtan muaf olduğunu, buna rağmen bu taşınmaz için emlak vergisi tahakkuklarının yapıldığı iddialarıyla 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun (18.06.2014-6545 s.K./19. md.) ile değişik 45. maddesi uyarınca istinaf yoluyla kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesi isteminden ibarettir.
DAVALI SAVUNMASININ ÖZETİ: Savunma verilmemiştir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren İstanbul BEŞİNCİ Vergi Dava Dairesince, dava dosyasındaki tüm bilgi ve belgeler ile davacının istinaf başvuru dilekçesi, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun (18.06.2014-6545 s.K./19. md.) ile değişik 45. maddesi uyarınca birlikte incelenerek, işin gereği görüşüldü:
İstinaf Başvurusu; Davacı lisenin mülkiyetinde olan Şişli İlçesi, ….. Mahallesi'nde bulunan, 619 ada 12 sayılı parselde yer alan bina ile ilgili olarak davalı idarece, taşınmazın Tapu kütüğünde “korunması gerekli taşınmaz kültür varlığıdır” şerhi bulunmasına karşın binada özel okul faaliyeti dolayısıyla ticari faaliyette bulunulduğundan bahisle 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 21. Maddesine dayanılarak 2016 yılı 1 ve 2. taksit dönem için yapılan bina vergisi ve buna bağlı olarak tabiat varlıklarını koruma payı ve gecikme zammına ilişkin toplam 195.535,23-TL tutarındaki tahakkukun, bina vergisi ve buna bağlı tahakkuk eden tabiat varlıklarını koruma katkı payına ilişkin ve toplam 187.073,30-TL'lık kısmının iptali istemiyle açılan davada, İstanbul 4. Vergi Mahkemesince verilen "davanın reddine" ilişkin 28/12/2016 gün ve E:2016/1611, K:2016/2628 sayılı kararın, davacı tarafından, istemin özetinde yazılı iddialarla kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemine ilişkindir.
2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 21'inci maddesinin birinci fıkrasına göre; "(Değişik fıkra: 10/09/2014-6552 S.K./98. md) Tapu kütüğüne “korunması gerekli taşınmaz kültür varlığıdır” kaydı konulmuş olan taşınmaz kültür varlıkları ile arkeolojik sit alanı ve doğal sit alanı olmaları nedeniyle üzerlerinde kesin yapılanma yasağı getirilmiş taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları olan parseller her türlü vergi, resim ve harçtan muaftır. Ancak, büyükşehir belediyesi sınırları içinde yer alan ve yukarıda nitelikleri belirtilen taşınmazlardan basit usulde vergilendirilenlerin dışında ticari faaliyetlerde kullanılanlar hakkında emlak vergisinin yarısı ve çevre temizlik vergisinin tamamına ilişkin bu muafiyet hükmü uygulanmaz. (Ek fıkra: 10/09/2014-6552 S.K./98. Md)sinde ise getirilen kesi yapılanma yasağına aykırı olarak tesis edilen yapılar, bu yapıların yapıldığı parseller ve kanunlara aykırı eklentileri bulunan taşınmaz kültür varlıkları hakkında bu yapılan yıkılıncaya kadar veya aykırılık giderilinceye kadar yukarıdaki fıkradaki muafiyet hükmü uygulanmaz. 18.11.1983 tarih ve 2960 sayılı Boğaziçi Kanununa göre Boğaziçi sahil şeridi öngörünüm bölgesinde konut veya işyeri olarak kullanılan taşınmaz kültür varlıkları yukarıdaki fıkradaki muafiyetten yararlanmazlar. Hükmü yer almaktadır.
5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 12 maddesinin birinci fıkrasına göre ise; "Kurumlar, faaliyetlerini sadece kazanç sağlamak için düzenleyemezler. Ancak, Türk Millî Eğitiminin amaçları doğrultusunda eğitimin kalitesini yükseltmek, gelişmelerine fırsat ve imkân verecek yatırımlar ve hizmetler yapmak üzere gelir sağlayabilirler." hükmüne yer verilmiştir.
Bilindiği üzere ticari faaliyetin temel amacı, faaliyetten gelir-kazanç-kar elde etmektir. Faaliyetin öncelikle hedefinin kazanç elde etme dışında sosyal ve kültürel amaçlar taşıması durumunda başlı başına ticari faaliyetten söz edilemeyecektir. Nitekim özel eğitim-öğretim kurumu faaliyetleri de bu kapsamda olup yukarıda anılan 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 12 maddesinin birinci fıkrasında geçen "Kurumlar, faaliyetlerini sadece kazanç sağlamak için düzenleyemezler." hükmü de bu tür kurumların esas olarak yürüttükleri faaliyetin ticari faaliyet olarak değerlendirilmesine engel teşkil etmektedir.
Bu durumda, bakılan olayda davacı lisenin mülkiyetinde bulunan ve tapu kütüğüne “korunması gerekli taşınmaz kültür varlığıdır” kaydı konulmuş olan davacıya ait ve 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununa tabi olarak özel okul statüsünde faaliyet gösterilmekte olan okul binasında yürütülen faaliyetin ticari faaliyet olarak değerlendirilmesi mümkün bulunmadığından, söz konusu taşınmaz için 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'nun 21. maddesine dayanılarak yapılan bina vergisi ile taşınaz kültür varlığı koruma payı tahakkuku işleminde hukuka uygunluk bulunmadığından davacının istinaf başvurusunun kabulü gerekmiştir.
Açıklanan nedenlerle; davacının İSTİNAF BAŞVURUSUNUN KABULÜNE, İstanbul 4.Vergi Mahkemesi'nin verdiği, "davanın reddine" ilişkin 28/12/2016 gün ve E:2016/1611; K:2016/2628 sayılı KARARIN KALDIRILMASINA, DAVANIN KABULÜNE,, dava konusu 2016/1. dönem bina vergileri ile taşınmaz kültür varlığı koruma payı tahakkukunun iptaline, aşağıda dökümü gösterilen dava ve istinaf aşamasına ait toplam 309,35 TL yargılama gideri ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, kararın taraflara tebliği için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, artan posta ücretinin kararın kesinleşmesinden sora taraflara ilgilisine iadesine, kararın taraflara tebliği için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, 2577 sayıl Yasanın 46/b maddesi uyarınca dava değeri (2017 yılı için hesaplanan) 103.000,00-TL'yi aşmakta olduğundan, kararın tebliğini takip eden günden itibaren 30 gün içinde Danıştay nezdinde temyizi kabil olmak üzere 09/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)