(2577 S. K. m. 45, 49)
İSTEMİN ÖZETİ: Davacı tarafça, muhtelif firmalardan 2016/03 döneminde yapmış olduğu alışlardan dolayı elektronik fatura alması gerekirken kağıt fatura aldığından bahisle 213 Sayılı Kanunun 353/1. maddesine istinaden 2016110213501...2,3,4 sayılı ihbarnameler ile 02.11.2016 tarih, 25258 sayılı tutanağa dayanılarak kesilen özel usulsüzlük cezalarının iptali istemiyle açılan davanın kabulüne karar veren İstanbul 1. Vergi Mahkemesi'nin 28/04/2017 tarih ve E:2016/2885, K:2017/1102 sayılı kararının hukuka uygun olmadığı ileri sürülerek kaldırılması istenilmektedir.
SAVUNMANIN ÖZETİ: Savunma verilmemiştir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Hüküm veren İstanbul Üçüncü Vergi Dava Dairesince işin gereği görüşüldü:
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. ve 49. maddelerinde; “Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması, hukuka aykırı karar verilmesi ve usul hükümlerine uyulmamış olması” kararın kaldırılma nedenleri olarak belirlenmiştir.
Dosyadaki belgelerin incelenmesinden; istinafa konu kararda 2577 sayılı Yasa’nın 45. ve 49.maddelerinde sayılan kararın kaldırılmasını gerektiren nedenlerin bulunmadığı ve istinaf dilekçesinde ileri sürülen iddiaların da kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte olmadığı sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, istinaf başvurusunun reddine, istinaf aşamasında yapılan 40,50-TL tutarındaki yargılama giderinin istemde bulunanın üzerinde bırakılmasına, artan posta ücretinin iadesine, kararın taraflara tebliği için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, 28/12/2017 tarihinde oyçokluğuyla kesin olarak karar verildi.
AZLIK OYU:
213 sayılı Vergi Usul Yasası'nın mükerrer 242. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendinde elektronik defter tanımlanmış olup, 2. Bendinde de; elektronik belge, şekil hükümlerinden bağımsız olarak bu Kanuna göre düzenlenmesi zorunlu olan belgelerde yer alan bilgileri içeren elektronik kayıtlar bütünü olarak tanımlanmış, 3. Bendinde elektronik kayıt tanımlanmış, 4. Bendinde de; bu Kanunda ve diğer vergi kanunlarında defter, kayıt ve belgelere ilişkin olarak yer alan hükümlerin, elektronik defter, kayıt ve belgeler için de geçerli olduğu, Maliye Bakanlığının, elektronik defter, belge ve kayıtlar için diğer defter, belge ve kayıtlara ilişkin usul ve esaslardan farklı usul ve esaslar belirlemeye yetkili olduğu, 5. Bendinde de; Maliye Bakanlığının, elektronik defter, belge ve kayıtların oluşturulması, kaydedilmesi, iletilmesi, muhafaza ve ibrazı ile defter ve belgelerin elektronik ortamda iletilmesi ve düzenlenmesi uygulamasına ilişkin usul ve esasları belirlemeye, bu Kanun kapsamına giren işlemlerde elektronik imza kullanım usul ve esaslarını düzenlemeye ve denetlemeye yetkili olduğu hükümlerine yer verilmiştir.
Anılan yetkiye dayanılarak çıkarılan VUK.397 ve 416 sayılı Genel Tebliğlerle fatura düzenlemek zorunda olan mükelleflere elektronik fatura uygulamasından yararlanma olanağı getirilmiş olup, 421.no'lu Genel Tebliğin 3.1.3. Bölümünde, bu tebliğ veya 397 sıra numaralı VUK. Genel Tebliği kapsamında elektronik fatura uygulamasından yararlanan mükelleflerin birbirlerine yapmış oldukları mal teslimi ve hizmet ifaları için elektronik fatura düzenlemelerinin zorunlu olduğu, 4.1. kısmında da, elektronik fatura uygulamasına kayıtlı olan mükelleflerin birbirlerinden aldıkları mallar ve sağladıkları hizmetler için 1.9.2013 tarihinden itibaren elektronik fatura göndermeleri ve almalarının zorunlu olduğu belirtilmiştir.
Sözü edilen düzenlemeler uyarınca, elektronik fatura uygulamasından yararlanan yükümlülerin birbirlerine yapmış oldukları mal teslim ve hizmet ifaları için 1.9.2013 tarihinden itibaren kağıt fatura yerine elektronik fatura düzenlemeleri ve kullanmaları gerekmekte, buna aykırı davranışlara ise faturaya ilişkin hükümlerin sadece şekle ve usule ilişkin hükümleri değil, Vergi Usul Kanunu'nda yer alan ceza hükümlerinin de uygulaması gerekmektedir.
Bu itibarla, elektronik fatura uygulamasına geçmesine karşın bu sistem kapsamında yer alan elektronik fatura düzenleme veya alma zorunluluğuna uymayan yükümlüler adına 213 sayılı VUK'un fatura almama ve vermeme fiiline ilişkin cezaya yer veren 353/1. Maddesi hükmünün uygulanması anılan düzenleme gereğidir.
Olayda da, davacının e-fatura sistemine geçmesine karşın, mal alımlarına ait olarak elektronik fatura almadığı, bunun yerine kağıt ortamında fatura alıp kaydettiği tartışmasızdır. Bu nedenle, kağıt fatura yerine elektronik fatura alıp kaydetmesi gerekirken bu zorunluluğa uymayan davacı hakkında fatura almamanın yaptırımına ait olarak 213 sayılı VUK'nun 353/1. Maddesi hükmü uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarında yasal uyarsızlık bulunmadığından davanın kabulüne dair mahkeme kararının kaldırılması gerektiği görüşüyle çoğunluk kararına katılmıyorum. (¤¤)