(193 S. K. m. 75) (2577 S. K. m. 45)
İstemin Özeti: Dava, davacının Sümerbank A.Ş. nezdindeki döviz hesabına yatırdığı parası üzerinden bankaya el konulması sonrasında Mahkeme kararıyla hesaplanarak ödenen temerrüt faizinin, "menkul sermaye iradı" olarak kayıt ve beyan dışı bırakıldığı görüşüyle adına takdir komisyonu kararma göre 2013 yılı için 16/08/2018 tarih ve 2018/1 sayılı ihbarname ile tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemiyle açılmıştır.
Trabzon Vergi Mahkemesi, 03/12/2018 tarih ve E:2018/770, K:2018/899 sayılı kararı ile davacının, döviz hesabında tuttuğu paranın; adı geçen bankaya 1999 yılında el konulması ve fona devredilmesi nedeniyle erişememesi, paranın zamanında iade edil(e)memesi ve/veya zamanında öden(e)memesi nedeniyle uğradığı zarar karşılığı 3095 sayılı Kanun uyarınca Mahkemece ödenmesine hükmedilen temerrüt faizi niteliğinde olduğu, işbu faizin Gelir Vergisi Kanunu'nun 75. maddesi uyarınca menkul sermaye iradı olarak nitelendirilmesine imkan bulunmadığı sonucuna ulaşıldığından, yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar vermiştir.
Davalı idare, kaynağı ne olursa olsun alacak faizlerinin menkul sermaye iradı sayılarak gelir vergisine tabi tutulması gerektiği, olayda ödemesi yapılan faizin, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 75. maddesi uyarınca alacak faizi olarak değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek söz konusu kararın istinaf yolu ile incelenip kaldırılmasını istemektedir.
Savunmanın Özeti: Yargı içtihatlarıyla da ortaya konulduğu üzere alacağın geç ödenmesi nedeniyle maruz kaldığı zararın tazmini için ödenen temerrüt faizinin, taraflarca kararlaştırılan bir tür "alacak faizi" olarak nitelendirilemeyeceği ve dolayısıyla da gelir vergisine tabi tutulamayacağı, kendisine ödenen tutarın alacağın zamanında ödenmemesinden kaynaklanan ve mahkeme kararıyla hükmedilen "temerrüt faizi" niteliğinde olduğu ileri sürülerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Samsun Bölge İdare Mahkemesi 1. Vergi Dava Dairesince işin gereği görüşüldü;
Trabzon Vergi Mahkemesince verilen 03/12/2018 tarih ve E:2018/770, K:2018/899 sayılı karar usul ve hukuka uygun olup kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığından, istinaf başvurusunun reddine, aşağıda dökümü yapılan 59,00-TL yargılama giderlerinin istinaf eden üzerinde bırakılmasına, posta ücreti avansından artan miktarın istinaf edene iadesine, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 45/6. maddesi uyarınca kesin olmak üzere, 14/03/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)