(193 S. K. Mük. m. 120)
İSTEMİN ÖZETİ: Davacı şirket adına, 2014 yılı hesaplarının incelenmesi sonucu tanzim edilen vergi tekniği raporu ve vergi inceleme raporuna istinaden 2014/4-6, 7-9 dönemleri için tekerrür hükümleri uygulanarak tarh edilen vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergilerinin kaldırılması istemiyle açılan davada; dava konusu kurumlar geçici vergilerinin matrah yönünden bağlı olduğu 2014 yılına ilişkin tarh edilen vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istemiyle açılan davada, Eskişehir 1. Vergi Mahkemesi'nin 06.03.2019 ve tarih E:2018/751, K:2019/125 Sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine ve kurumlar vergisinin reddine karar verilmiş olup, anılan kararındaki aynı hukuki nedenler ve gerekçe uyarınca, dava konusu 2014/4-6, 7-9 dönemlerine ilişkin kurum geçici vergisi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka aykırılık görülmediği, mahsup süresi geçen geçici vergilerin terkin edilmesi gerektiği, öte yandan dava konusu olan 2014 yılında tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için bu yıldan önce kesinleşmiş bir vergi ziyaı cezası bulunması gerekmekte olup, davacı adına 04.04.2014 tarihinde tebliğ edilerek kesinleşen vergi ziyaı cezası bulunduğu anlaşıldığından, kesilen vergi ziyaı cezalarına tekerrür hükümleri uygulanmasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle, dava konusu 2014/4-6, 7-9 dönemlerine ilişkin kurum geçici vergileri üzerinden kesilen vergi ziyaı cezaları yönünden davanın reddine, geçici vergi asılları ile vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımları yönünden davanın kabulüne karar veren Kayseri Vergi Mahkemesi'nin 15/10/2019 gün ve E:2019/32, K:2019/726 Sayılı kararının; kabule ilişkin hüküm fıkrasının yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu ileri sürülerek davalı idare tarafından; redde ilişkin hüküm fıkrasının ise, vergi inceleme raporunun dayanağı vergi tekniği raporunun tebliğ edilmediği, tarhiyata dayanak vergi tekniği raporundan çok önce hazırlanan ve 2013-2014 yıllarını kapsayan 13.07.2016 tarih ve 2016-A-373/14 Sayılı vergi tekniği raporuna dayanılarak yapılan tarhiyatlara karşı açtıkları davaları kazandıkları, ticari faaliyetleri olduğunun müfettiş tarafından açıkça belirtilmesine rağmen dayanak raporda hiç değinilmemesinin hukuka aykırı olduğu, ortaklar hakkında beraat kararları olduğu ileri sürülerek davacı tarafından kaldırılması istenilmektedir.
SAVUNMANIN ÖZETİ: Taraflarca savunma verilmemiştir.
Hüküm veren Ankara Bölge İdare Mahkemesi 1. Vergi Dava Dairesi'nce gereği görüşüldü:
KARAR: Davacı ve davalı idare tarafından istinaf başvuru dilekçelerinde ileri sürülen iddialar, mahkeme kararının hukuka uygun bulunan 2014/4-6, 7-9 dönemlerine ilişkin kurum geçici vergileri üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezaları ile geçici vergi asılları ve vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımlarına ilişkin hüküm fıkralarının kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Davacının, mahkeme kararının, geçici vergiler üzerinden kesilen iki kat vergi ziyaı cezasına ilişkin davanın reddine dair hüküm fıkrasına yönelik istinaf başvurusuna gelince:
193 Sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun geçici vergiye ilişkin mükerrer 120.maddesinin 4.fıkrasında, geçici verginin %10'u aşan tutarda eksik beyan edildiğinin saptanması halinde eksik beyan edilen bu kısım için ceza tahsil edileceği kurala bağlandığından, maddede öngörülen oranı aşan tutarda eksik beyanda bulunan davacı şirket adına salınan geçici vergi nedeniyle ceza kesilmesi, mükerrer 120. maddede yer alan düzenleme gereğince zorunlu olmakla birlikte, yıllık vergiye mahsuben peşin alınan bir vergi niteliği taşıyan geçici vergi nedeniyle yol açılan vergi kaybından dolayı bir kat ceza kesilmesi gerektiğinden, vergi mahkemesi kararının, geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının vergi tutarının iki katına isabet eden kısmında hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
SONUÇ: Açıklanan nedenlerle; Kayseri Vergi Mahkemesi'nin 15/10/2019 tarih ve E:2019/32, K:2019/726 Sayılı kararına ilişkin, tarafların kurum geçici vergileri üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezaları ile geçici vergi asılları ve vergi ziyaı cezalarının tekerrür nedeniyle artırılan kısımlarına yönelik istinaf istemlerinin REDDİNE, davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun geçici vergi üzerinden kesilen iki kat vergi ziyaı cezasına ilişkin kısmı yönünden kabulüyle sözü edilen hüküm fıkrasının KALDIRILMASINA, davanın geçici vergiler üzerinden kesilen iki kat vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmının kabulüne, aşağıda dökümü yapılan toplam 354,65.-TL yargılama giderlerinden davadaki haklılık oranına göre 67,38.-TL'nin davacı üzerinde bırakılmasına, 287,27.-TL'nin davalı idare tarafından davacıya ödenmesine, davacı vekili için dava aşamasında vekalet ücretine hükmedildiğinden yeniden vekalet ücretine hükmedilmesine gerek olmadığına, 54,40.-TL'den az olmamak üzere binde 4,55 oranında hesaplanacak nispi karar harcının davacıdan alınmasına, artan posta giderinin taraflara iadesine, kararın tebliğini izleyen günden itibaren otuz (30) gün içerisinde Danıştay'a temyiz yolu açık olmak üzere, 11.03.2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
AZLIK OYU: Davacı şirket hakkında salınan cezalı geçici verginin matrah yönünden bağlı olduğu 2014 yılı cezalı kurumlar vergisine karşı açılan davayı kısmen reddeden mahkeme kararına yönelik istinaf isteminin kabulü gerektiği görüşüyle Dairemizin 14.11.2019 tarih ve E:2019/1045, K:2019/1708 Sayılı dosyasında belirttiğim gerekçelerle, davacının istinaf başvurusunun kabulüyle mahkeme kararının kaldırılması ve davanın kabulü gerektiği görüşüyle Daire kararına katılmıyorum. (¤¤)