Yerel Mahkemece verilen hükme karşı istinaf yoluna başvurulmakla, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
İstinaf başvurusunun reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığın adli sicil kaydında CMK'nın 231. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar bulunmasına karşın, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlediği anlaşılmakla, gereği için ihbar yapılmamış ise de, ihbarın ilk derece mahkemesince her zaman yapılabileceği mümkün görülmüştür.
Sanık hakkında temel ceza belirlenirken suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, sanığın kastının yoğunluğu nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği, olay sırasında yapılan ölçümde alkol miktarı nazara alınarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 3. ve 61/1. maddeleri uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe istinaf başvurusu bulunmadığından bu husus eleştirilmekle yetinilmiştir.
Bu eleştiriler dışında mahkemenin
kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğu, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, istinaf başvurusunda bulunan sanık müdafiinin istinaf nedenleri yerinde görülmediğinden CMK'nun 280/1-a maddesi uyarınca İSTİNAF BAŞVURUSUNUN ESASTAN REDDİNE,
Dosyanın hükmü veren ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE,
CMK'nın 286/2.a maddesi gereğince KESİN olmak üzere 15/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. (¤¤)