© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
A.C. o.fl. gegn Spáni
Dómur frá 22. apríl 2014
Mál nr. 6528/11
13. gr. Réttur til raunhæfs úrræðis til að leita réttar síns
Hælisleitendur. Meðferð hælisbeiðna.
1. Málsatvik
Kærendur eru 30 hælisleitendur frá Marokkó. Þeir komu til Spánar og sóttu þar um hæli á árunum 2011 og 2012. Hælisbeiðnum þeirra var hafnað og stjórnsýslukærum synjað. Kærendur leituðu því til dómstóla og óskuðu eftir frestun brottvísunar. Eftir að hafa lagt fyrir stjórnsýsluna að fresta brottvísunum hafnaði innlendur dómstóll frestunarbeiðnunum.
Að beiðni kærenda, sem kváðust óttast refsiaðgerðir marokkóskra yfirvalda vegna þátttöku sinnar í mótmælabúðum, lagði Mannréttindadómstóllinn á grundvelli 39. gr. málsmeðferðarreglna sinna fyrir spænsk yfirvöld að fresta framkvæmd brottvísunar kærenda meðan mál þeirra væru til meðferðar.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur töldu brottvísun sína til Marokkó stefna sér í hættu á lífstjóni og/eða ómannúðlegri og niðurlægjandi meðferð og brjóta þar með gegn 2., 3. og 5. gr. sáttmálans. Einnig töldu þeir brotið gegn 13. gr., sbr. 2. og 3. gr. sáttmálans, enda hefði þá skort raunhæf úrræði til að leita réttar síns á grundvelli 2. og 3. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Um 2., 3. og 5. gr.: Dómstóllinn taldi ótímabært að fjalla um brot gegn 2., 3. og 5. gr. sáttmálans, enda innlend réttarúrræði ekki enn tæmd.
Um 13. gr.: Dómstóllinn tók fram að það félli í hlut innlendra yfirvalda að skoða beiðnir og framlögð gögn kærenda og meta þá áhættu sem þeir stæðu frammi fyrir. Athugunarefni dómstólsins væri í grundvallaratriðum að kanna hvort til staðar væri raunhæf réttarvernd gegn gerræðislegri vísun hælisleitenda beint eða óbeint aftur til upprunalands síns meðan mál þeirra væru enn til meðferðar fyrir innlendum dómstólum.
Í máli kærenda taldi dómstóllinn ótta þeirra við afdrif sín í Marokkó við fyrstu sýn hvorki órökréttan né augljóslega illa grundaðan. Innlend yfirvöld hefðu ekki skoðað ítarlega hvort sá ótti væri á rökum reistur. Dómstóllinn kvaðst gera sér grein fyrir þörf ríkja, sem stæðu frammi fyrir miklum fjölda hælisleitenda, til að anna sem flestum málum. Dómstóllinn viðurkenndi að flýtimeðferð eins og mörg Evrópuríki hefðu tekið upp gæti auðveldað meðferð mála varðandi tilraunir til misnotkunar með augljóslega ógrundaðum hælisbeiðnum. Í máli kærenda hefði hins vegar ekki liðið nema einn dagur frá því að innlendur dómstóll lagði fyrir yfirvöld að fresta brottvísuninni uns hann hefði synjað kærendum um frest. Í þessu tilviki taldi dómstóllinn málsmeðferðarhraðann hafa komið í veg fyrir að kærendur gætu rennt stoðum undir mál sitt en það hefði verið eini möguleiki þeirra til að fá framkvæmd brottvísunarinnar frestað. Þótt dómstóllinn viðurkenndi mikilvægi hraðrar málsmeðferðar, væri ekki rétt að flýta máli kærenda á kostnað ómissandi réttarverndar gegn brottvísun. Dómstóllinn lagði áherslu á að ekkert annað en beiting 39. gr. málsmeðferðarreglna dómstólsins hefði staðið í vegi fyrir því að kærendur hefðu verið sendir aftur til Marokkó.
Auk þessa hefðu kærendur búið við réttaróvissu og ótryggar horfur meðan þeir biðu endanlegrar úrlausnar mála sinna. Þegar réttarúrræðum fylgdu ekki frestunaráhrif eða synjað væri um frest í brottvísunarmálum byggðum á 2. og 3. gr. sáttmálans og dómstóllinn hefði beitt 39. gr. málsmeðferðarreglna sinna, væri það grundvallaratriði að innlendir dómstólar legðu sig fram um að komast að tímanlegri niðurstöðu. Ella væru úrræðin ekki raunhæf.
Það varð einróma niðurstaða dómstólsins að brotið hefði verið gegn 13. gr. sáttmálans.
Um 46. gr.: Með tilliti til málsatvika og þess að brotið gegn 13. gr. hefði sprottið af því að dómstólameðferðinni hefðu ekki fylgt frestunaráhrif, auk þess að hún stæði enn yfir, lagði dómstóllinn fyrir ríkið að tryggja áframhaldandi dvöl kærenda innan spænskrar lögsögu uns endanlegri niðurstöðu í málum þeirra væri náð.
Full & Egal Universal Law Academy