Geo: დოკუმენტი მომზადებულია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ანალიტიკური განყოფილების ადამიანის უფლებათა ცენტრის (www.supremecourt.ge) მიერ. თარგმანის ხელახალი გამოქვეყნების ნებართვა გაცემულია მხოლოდ ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს HUDOC-ის მონაცემთა ბაზაში განთავსების მიზნით.
Eng: The document was provided by the Supreme Court of Georgia, Human Rights Centre of the Analytical Department (www.supremecourt.ge). Permission to re-publish this translation has been granted for the sole purpose of its inclusion in the European Court of Human Rights’ database HUDOC.
ამაღლობელი და სხვები საქართველოს წინააღმდეგ
(Amaghlobeli and Others v Georgia)
საჩივარი N 41192/11
20 მაისი, 2021
ფაქტები
2. მომჩივნებს თავდაპირველად წარმოადგენდა ქ-ნი თ. აბაზაძე, ხოლო შემდგომში ქ-ნი ნ. ჯომარჯიძე, თბილისში პრაქტიკოსი ადვოკატები.
3. მთავრობას წარმოადგენდა მისი წარმომადგენელი ბ-ნი ბ. ძამაშვილი, იუსტიციის სამინისტროდან.
4. მხარეთა მიერ წარმოდგენილი საქმის ფაქტები შეიძლება შეჯამდეს შემდეგნაირად.
5. პირველი და მეორე მომჩივნები არიან ჟურნალისტები, რომლებიც იმ დროისთვის, შესაბამისად, იყვნენ მესამე მომჩივნის მმართველი დირექტორი და ამ უკანასკნელის მიერ გამოცემული ყოველკვირეული გაზეთის მთავარი რედაქტორი.
6. 2009 წელს მესამე მომჩივნის ოფისში ადგილობრივი მოსახლეობისგან დაიწყო შეტყობინებების შემოსვლა სარფის საკონტროლო-გამშვებ პუნქტზე (თურქეთსა და საქართველოს სახელმწიფო საზღვარზე) ქართველი სასაზღვრო პოლიციის მიერ თვითნებური განბაჟების პრაქტიკის შესახებ. პირველმა და მეორე მომჩივნებმა გადაწყვიტეს, ჩაეტარებინათ ჟურნალისტური გამოძიება.
7. 2009 წლის 15 აგვისტოს პირველმა და მეორე მომჩივნებმა გადაკვეთეს სახელმწიფო საზღვარი თურქეთის მიმართულებით და უკან. საპასპორტო კონტროლის გავლის შემდეგ, ისინი, ისე, რომ არ ჰქონდათ დასადეკლარირებელი რაიმე ნივთი, შევიდნენ სარფის გამშვები პუნქტის საკონტროლო ზონაზე, სადაც ახლად ჩამოსული მგზავრები ავსებდნენ საბაჟო დეკლარაციებს და ხდებოდა იმპორტირებული საქონლის გადასახადების გადახდა. ზემოხსენებული ზონა შემოსაზღვრული იყო გალავნით, რომელზეც მრავალი გამაფრთხილებელი ნიშანი იყო წარწერით „საბაჟო საკონტროლო ზონა“.
8. მეორე მომჩივანმა დაიწყო იმ ხალხის გამოკითხვა, რომლებიც საბაჟო ოფიცრებთან იმ დროისთვის ადეკლარირებდნენ იმპორტირებულ საქონელს, ხოლო პირველმა მომჩივანმა გადაიღო ფოტოები. მათ უკვე ყველა ზემოაღნიშნული მგზავრისგან ინტერვიუ ჰქონდათ აღებული, როდესაც საბაჟო ოფიცერმა გააფრთხილა, რომ ისინი აფერხებდნენ საბაჟო საქმიანობას და რადგანაც არაფერი ჰქონდათ დასადეკლარირებელი, მათ უნდა დაეტოვებინათ საბაჟო კონტროლის აკრძალული ზონა. მომჩივნებმა უარი განაცხადეს ტერიტორიის დატოვებაზე და მიუთითეს, საჭიროებისამებრ, ჟურნალისტური საქმიანობის განხორციელების თავისუფლების შესახებ. მათ უარი განაცხადეს ტერიტორიის დატოვებაზე მას შემდეგაც, რაც მთავარმა მებაჟემ განმეორებით მოსთხოვა შენობის დატოვება. შედეგად თითოეული მომჩივანი დააჯარიმეს 1000 ქართული ლარით (GEL - დაახლოებით 320 ევრო (EUR)), საბაჟო ოფიცრის კანონიერი ბრძანების დაუმორჩილებლობის გამო, რაც ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას წარმოადგენს საქართველოს საბაჟო კოდექსის 245-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად („საბაჟო კოდექსი“). ამის შემდეგ, ისინი აკრძალული ზონიდან გაიყვანეს. მათ არ ჩამორთმევიათ არც ჩამწერი მოწყობილობა და არც ჩაწერილი ინტერვიუები.
9. სარფის საკონტროლო-გამშვებ პუნქტზე 2009 წლის 15 აგვისტოს ინციდენტიდან ერთ კვირაში, გაზეთმა „ბათუმელები“ გამოაქვეყნა ამომწურავი სტატია საბაჟო პროცედურების შესახებ, რომელშიც წარმოდგენილი იყო პირველი და მეორე მომჩივნის ჟურნალისტური გამოძიების ყველა დასკვნა, მათ შორის, ზემოაღნიშნული თარიღით საბაჟო კონტროლის ზონაში ჩაწერილი ინტერვიუები.
10. 2009 წლის 3 ნოემბერს პირველმა და მეორე მომჩივნმა, ინდივიდუალურად შეიტანეს სასამართლო სარჩელი 2009 წლის 15 აგვისტოს მათთვის დაწესებული ადმინისტრაციული სანქციის გაუქმების მოთხოვნით. ისინი აცხადებდნენ, რომ დაწესებულ სანქციას არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა, რომ მათი ქცევა სარფის საკონტროლო-გამშვებ პუნქტზე არ ყოფილა საბაჟო საქმიანობის შემაფერხებელი და ისინი მხოლოდ ჟურნალისტის პროფესიულ საქმიანობას ასრულებდნენ. ასევე, ისინი დავობდნენ, რომ საბაჟო კონტროლის ზონაში მყოფი პირების გამოკითხვის გამო სანქცირებით, შეილახა მათი ჟურნალისტური თავისუფლება. მათი განცხადებით, პირთა გამოკითხვა აუცილებელი ნაბიჯი იყო მათი ჟურნალისტური გამოძიების მომზადების პროცესში (იხ. მე-6 პარაგრაფი, ზემოთ).
11. 2010 წლის 4 თებერვლის გადაწყვეტილებით, თბილისის საქალაქო სასამართლომ პირველი და მეორე მომჩივნის სარჩელი დაუშვებლად ცნო დაუსაბუთებლობის საფუძველზე. მხარეთა წარდგინებების მოსმენისა და საქმის მასალებში მოწმეთა ჩვენებებისა და სხვა მტკიცებულებების შესწავლის შემდეგ, სასამართლომ დაადგინა, რომ სარფის საბაჟო კონტროლის ზონაში 2009 წლის 15 აგვისტოს მათმა ქმედებამ ხელი შეუშალა საბაჟო პროცედურების განხორციელებას. კერძოდ, დადგინდა, რომ მეორე მომჩივნის მიერ იმპორტირებული საქონლის დეკლარირების მსურველთათვის დასმულმა შეკითხვებმა უბიძგა იმპორტიორებს დაეწყოთ კამათი საბაჟო ოფიცრებთან, გადასახდელი თანხების სიზუსტესთან დაკავშირებით. სწორედ ამ სიმშვიდის დარღვევის გამო, საბაჟო ოფიცრებმა უბრძანეს მომჩივნებს აკრძალული ზონის დატოვება. საქალაქო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ბრძანება კანონიერი იყო, რადგან მომჩივნები ზონაში წინასწარი ნებართვის გარეშე შევიდნენ და ამით მათ დაარღვიეს საბაჟო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 პუნქტი და 2006 წლის 20 დეკემბრის ფინანსთა მინისტრის N1766 ბრძანების მე-2 და მე-3 მუხლები. ვინაიდან მომჩივნები არ დაემორჩილნენ საბაჟო ოფიცრების განმეორებით ბრძანებას, დაწესებული ჯარიმები იყო კანონიერი და პროპორციული იმავე კოდექსის 245-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის საფუძველზე.
12. რაც შეეხება პირველი და მეორე მომჩივნის მითითებებს ჟურნალისტური თავისუფლების შესახებ, საქალაქო სასამართლომ კიდევ ერთხელ აღნიშნა, რომ ისინი დააჯარიმეს არა ჟურნალისტური საქმიანობის განხორციელების, არამედ შესაბამისი საბაჟო წესების დარღვევის, კერძოდ, საბაჟო კონტროლის ზონაში უნებართვო შესვლის და საბაჟო ოფიცრების კანონიერი ბრძანებების შეუსრულებლობის გამო. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ჟურნალისტები იმუნიტეტით ვერ ისარგებლებენ ფართო საზოგადოებისთვის დაწესებული წესების მიმართ. თუ მომჩივნებს სურდათ ჟურნალისტის სტატუსით მონიტორინგი გაეწიათ სარფის საკონტროლო-გამშვები პუნქტის აკრძალულ ზონაში საბაჟო პროცედურებზე, მათ შენობაში შესასვლელად მხოლოდ წინასწარი ნებართვა სჭირდებოდათ, ხოლო შიგნით ევალებოდათ სათანადოდ მოქცევა, რაიმე პრობლემის წარმოქმნის გარეშე. ასევე, მომჩივნებს საბაჟო პროცედურების შესახებ სასურველი ინფორმაციის მოგროვება შეეძლოთ ალტერნატიული და ნაკლებად აგრესიული საშუალებებით, მაგალითად პირები დაეკითხათ საკონტროლო-გამშვები პუნქტის გასასვლელთან მას შემდეგ, რაც ისინი უკვე დაადეკლარირებდნენ იმპორტირებულ საქონელს და გადაიხდიდნენ შესაბამის გადასახადებს.
13. 2010 წლის 6 მარტს პირველმა და მეორე მომჩივანმა შეიტანეს სააპელაციო საჩივარი 2010 წლის 4 თებერვილის გადაწყვეტილების წინააღმდეგ. ისინი დავობდნენ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ფაქტების დადგენასთან დაკავშირებით და აცხადებდნენ, რომ მათ არ გამოუწვევიათ რაიმე რეალური შეფერხება სარფის საკონტროლო-გამშვები პუნქტის საბაჟო საკონტროლო ზონაში და ისინი მხოლოდ კითხავდნენ და ფოტოებს უღებდნენ იმპორტიორებს და საბაჟო ოფიცრებს. მომჩივნებმა ასევე ეჭვქვეშ დააყენეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს საბაჟო კოდექსის შესაბამისი დებულებების განმარტება და ამტკიცებდნენ, რომ მათი ქცევის შედეგებთან დაკავშირებით გამოყენებული დებულებები არ იყო საკმარისად განჭვრეტადი. დაბოლოს, მათ კიდევ ერთხელ გაასაჩივრეს დაკისრებული ჯარიმა და აღნიშნეს, რომ იგი წარმოადგენდა ჟურნალისტურ თავისუფლებაში არაპროპორციულ ჩარევას.
14. 2010 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ, მას შემდეგ რაც ხელახლა განიხილა საქმე როგორც ფაქტობრივ ისე სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით, სრულად დატოვა ძალაში პირველი ინსტანციის 2010 წლის 4 თებერვლის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ვინაიდან პირველი და მეორე მომჩივანი სარფის საკონტროლო გამშვებ პუნქტში შემოვიდნენ თურქეთის მხრიდან, როგორც რიგითი მგზავრები, ისინი ვალდებულნი იყვნენ დაეცვათ ყველასათვის განკუთვნილი საბაჟო წესები. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მათ არ ჰქონდათ აკრძალულ საბაჟო კონტროლის ზონაში შესვლის უფლება დასადეკლარირებელი საგნის და საბაჟო სამსახურის ნებართვის გარეშე. პირველი და მეორე მომჩივანი უნდა დამორჩილებოდნენ კანონიერ ბრძანებას შენობის დატოვების თაობაზე. ჟურნალისტობა მათ არ ათავისუფლებს კანონის პატივისცემის ვალდებულებისგან. სააპელაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საბაჟო კოდექსის შესაბამისი დებულებები, რომლებსაც დაემატა N1766 ბრძანების მე-2 და მე-3 მუხლები, საკმარისად მკაფიოდ და ნათლად იყო ფორმულირებული და მომჩივნებს შეეძლოთ ადვილად გაეთვალისწინებინათ მათი არასათანადო ქცევის შედეგები, განსაკუთრებით იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ დაჯარიმებამდე ისინი საბაჟო ოფიცრებმა გააფრთხილეს. სააპელაციო სასამართლომ შემდგომში კიდევ ერთხელ აღნიშნა, რომ მომჩივნებისთვის შესაძლებელი იყო ახლადჩამოსული მგზავრები დაეკითხათ არა საბაჟო საკონტროლო ზონის შიგნით, არამედ საკონტროლო-გამშვები პუნქტის გასასვლელთან. გარდა ამისა, თუ მათ სურდათ აღერიცხათ განბაჟების პროცედურები, მათ ამის უფლება უნდა აეღოთ საბაჟო სამსახურიდან, საბაჟო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად.
15. 2010 წლის 29 დეკემბერს, პირველი და მეორე მომჩივნის მიერ შეტანილი საკასაციო საჩივარი, რომელიც ეჭვქვეშ აყენებდა იმ სამართლებრივი დებულებების განჭვრეტადობას, რომლებიც სანქციას ედო საფუძვლად, უზენაესმა სასამართლომ დაუშვებლად ცნო, რითაც დასრულდა სამართალწარმოება.
სამართალი
კონვენციის მე-10 მუხლის სავარაუდო დარღვევა
სამივე მომჩივანი დავობდა, რომ ჟურნალისტებისთვის ჯარიმის დაკისრება წარმოადგენდა მე-10 მუხლის დარღვევას, რომელიც შემდეგნაირად იკითხება:
ყველას აქვს აზრის გამოხატვის თავისუფლება. ეს უფლება მოიცავს ადამიანის თავისუფლებას, გააჩნდეს საკუთარი შეხედულება, მიიღოს ან გაავრცელოს ინფორმაცია ან იდეები საჯარო ხელისუფლების ჩაურევლად და სახელმწიფო საზღვრების მიუხედავად. ეს მუხლი ვერ დააბრკოლებს სახელმწიფოს, მოახდინოს რადიომაუწყებლობის, ტელევიზიისა და კინემატოგრაფიულ საწარმოთა ლიცენზირება.ამ თავისუფლებათა განხორციელება, რამდენადაც ისინი განუყოფელია შესაბამისი ვალდებულებისა და პასუხისმგებლობისაგან, შეიძლება დაექვემდებაროს კანონით დადგენილ ისეთ წესებს, პირობებს, შეზღუდვებს ან სანქციებს, რომლებიც აუცილებელია დემოკრატიულ საზოგადოებაში ეროვნული უშიშროების, ტერიტორიული მთლიანობის ან საზოგადოებრივი უსაფრთხოების ინტერესებისათვის, საზოგადოებრივი უწესრიგობის თუ დანაშაულის აღსაკვეთად, ჯანმრთელობის ან მორალის დაცვის მიზნით, სხვათა უფლებების ან ღირსების დასაცავად, საიდუმლოდ მიღებული ინფორმაციის გამჟღავნების თავიდან ასაცილებლად, ანდა სასამართლოს ავტორიტეტისა და მიუკერძოებლობის უზრუნველსაყოფად.
სასამართლოს შეფასება
ა) ჰქონდა თუ არა ადგილი ჩარევას?
31. სასამართლო მიიჩნევს, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ადმინისტრაციული სანქცია აუცილებლად არ იყო მიმართული მომჩივნების, როგორც ჟურნალისტებისკენ, ის მაინც ერეოდა მათი გამოხატვის თავისუფლებაში, ვინაიდან მომჩივნებს პასუხისმგებლობა დაეკისრათ იმ ქმედებებისთვის, რომლებიც გამოსაქვეყნებელი სტატიისთვის ჩატარებული გამოძიების ნაწილი იყო (შედარებისთვის Pentikäinen v. Finland [GC], no. 11882/10, § 83, ECHR 2015; Salihu and Others v. Sweden (dec.), no. 33628/15, § 49, 10 მაისი 2016; and Erdtmann v. Germany (dec.), no. 56328/10, § 16, 5 იანვარი 2016).
ბ) იყო თუ არა ჩარევა გათვალისწინებული კანონით და ემსახურებოდა თუ არა ლეგიტიმურ მიზანს?
32. სასამართლო იმეორებს მის მიერ დადგენილ პრეცედენტულ სამართალს, რომლის მიხედვით ფრაზა ,,გათვალისწინებულია კანონით’’ არა მხოლოდ მოითხოვს, რომ გასაჩივრებულ ღონისძიებას საფუძველი ჰქონდეს ეროვნულ კანონმდებლობაში, არამედ აგრეთვე მიემართება სადავო კანონის ხარისხს; კანონი უნდა იყოს ხელმისაწვდომი და განჭვრეტადი შედეგებთან მიმართებით. თუმცა, ეროვნული კანონმდებლობის განმარტება და გამოყენება, პირველ ყოვლისა, ეროვნული ხელისუფლების, კერძოდ, სასამართლოების, პრეროგატივაა (იხ., Pentikäinen, cited above, §§ 84 and 85).
33. წინამდებარე საქმეში, მომჩივნების არგუმენტი, რომ ეროვნული კანონმდებლობის დებულებები არ იყო განჭვრეტადი შედეგებთან მიმართებით, სათანადოდ განიხილა ეროვნულმა სასამართლოებმა, რომლებმაც დაადგინეს, რომ საბაჟო კოდექსის 245-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი და მე-20 მუხლის მე-4 ნაწილი, ისევე როგორც N1766 ბრძანების მე-2 და მე-3 მუხლები ნათლად ადგენდნენ სადავო ქმედებების ტიპს. ამდენად, მომჩივანთა არგუმენტი, რომლითაც ასაჩივრებდნენ შესაბამისი ეროვნული დებულებების განმარტებას და საქმის გარემოებებთან მიმართებით მათ გამოყენებას, სასამართლოს კომპეტენციის მიღმა რჩება, ვინაიდან ეროვნული სასამართლოს გადაწყვეტილებები არ იყო თვითნებურად დასაბუთებული (შედარებისთვის, მაგალითად, Satakunnan Markkinapörssi Oy and Satamedia Oy v. Finland [GC], no. 931/13, § 147, 27 June 2017; Pentikäinen, ციტირებული ზემოთ, 85; and Haldimann and Others v. Switzerland, no. 21830/09, §§ 37-39, ECHR 2015).
34. გარდა ამისა, სასამართლო აცხადებს, რომ გასაჩივრებული ჩარევა ემსახურებოდა სახელმწიფოს მიერ კონტროლირებად საბაჟო ზონაში უწესრიგობის თავიდან არიდების პრევენციის ლეგიტიმურ მიზანს.
გ) იყო თუ არა ჩარევა აუცილებელი დემოკრატიულ საზოგადოებაში?
35. სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად, მან საქმის გარემოებები უნდა შეაფასოს კონვენციის მე-10 მუხლის საფუძველზე მისი პრეცედენტული სამართლით დადგენილი ორი ასპექტის გათვალისწინებით. ეს ასპექტებია: ინფორმაციის შემგროვებელი საქმიანობის მნიშვნელობა და ,,პასუხისმგებლიანი’’ ჟურნალისტიკის კონცეფცია.
(i) შესაბამისი ზოგადი პრინციპები
36. სასამართლო იმეორებს, რომ ინფორმაციის შეგროვება ჟურნალისტიკაში არსებითი მოსამზადებელი ეტაპია და დაცულია პრესის თავისუფლებით. ჟურნალისტის კვლევით და საგამოძიებო საქმიანობაზე შეზღუდვის დაწესება სტრასბურგის სასამართლოს მხრიდან ყოველთვის მოითხოვს ყურადღებით შესწავლას იმ საფრთხის გათვალისწინებით რაც თან ახლავს ჟურნალისტის მოსამზადებელი ნაბიჯების შეზღუდვას (იხ., Dammann v. Switzerland, no. 77551/01, § 52, 25 აპრილი, 2006). ნამდვილად, დაბრკოლებების შექმნამ იმ მიზნით, რომ შეფერხდეს საჯარო ინტერესის მქონე ინფორმაციაზე ხელმისაწვდომობა, შესაძლოა მედიაში ან მომიჯნავე სფეროში მომუშავე პირებს ხელი შეუშალოს მსგავსი საკითხების განხილვაში. შედეგად, მათ შესაძლოა ვეღარ შეძლონ ,,საზოგადოებრივი დარაჯის’’ არსებითი როლის შესრულება, რაც უარყოფით გავლენას იქონიებს მათ შესაძლებლობაზე, წარმოადგინონ ზუსტი და სანდო ინფორმაცია (იხ., Shapovalov v. Ukraine, no. 45835/05, § 68, 31 July 2012).
37. პასუხისმგებლიანი ჟურნალისტიკის კონცეფცია, როგორც პროფესიული საქმიანობა, რომელიც დაცულია კონვენციის მე-10 მუხლით, არ არის შეზღუდული შესაგროვებელი ან გავრცელებული ინფორმაციის შინაარსით. ეს კონცეფცია აგრეთვე მოიცავს, სხვებს შორის, ჟურნალისტის ქმედების კანონიერებას, რაც მოიცავს ჟურნალისტური ფუნქციების განხორციელების დროს ხელისუფლებასთან მის საჯარო ურთიერთკავშირს. ამასთან კავშირში ფაქტი, რომ ჟურნალისტმა დაარღვია კანონი ყველაზე რელევანტური, თუმცა არა გადამწყვეტი, გასათვალისწინებელი ფაქტორია, როდესაც განისაზღვრება მოქმედებდა თუ არა ის პასუხისმგებლიანად. სასამართლო იმეორებს, რომ კონვენციის მე-10 მუხლის მე-2 ნაწილი არ უზრუნველყოფს სრულად შეუზღუდავ გამოხატვის თავისუფლებას, თუნდაც მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი პრობლემის მედიის მხრიდან გაშუქებასთან მიმართებით. კერძოდ, და დემოკრატიულ საზოგადოებაში მედიის მიერ შესრულებული მნიშვნელოვანი როლის მიუხედავად, ჟურნალისტები, პრინციპში, არ არიან გათავისუფლებულები ვალდებულებისგან, რომ დაიცვან სისხლის სამართლის კანონმდებლობა იმ საფუძვლით, რომ მათ, როგორც ჟურნალისტებს, კონვენციის მე-10 მუხლი სანდო დაცვით აღჭურავს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჟურნალისტი ვერ იდავებს რომ სარგებლობს ექსკლუზიური იმუნიტეტით სისხლის სამართალთან მიმართებით იმ ერთადერთი მიზეზით, რომ, განსხვავებით გამოხატვის თავისუფლებით მოსარგებლე სხვა პირებისგან, სადავო დანაშაული ჩადენილ იქნა ჟურნალისტური ფუნქციების განხორციელების დროს (იხ., Pentikäinen, cited above, §§ 90 and 91).
(ii) ზემოხსენებული პრინციპების გამოყენება მოცემულ საქმეში
38. თავდაპირველად, სასამართლო აღნიშნავს, რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა სათანადოდ დააბალანსეს მომჩივანთა გამოხატვის თავისუფლება, ჯეროვნად შეაფასეს მათი როგორც ჟურნალისტების სტატუსი და წარმოადგინეს გადაწყვეტილების მყარი საფუძვლები (შედარებისთვის Szurovecz v. Hungary, no. 15428/16, §§ 63, 67, 69-70 and 75, 8 October 2019). ეროვნული სასამართლო განხილვის ადეკვატურობა მნიშვნელოვნად ზრდის მოპასუხე სახელმწიფოს შეფასების ფარგლებს მოცემულ საქმეში, ვინაიდან სასამართლო მოითხოვს მყარ საფუძვლებს, რათა ეროვნული სასამართლოების დასკვნები საკუთარით ჩაანაცვლოს (compare, amongst many others, Palomo Sánchez and Others v. Spain [GC], nos. 28955/06 and 3 others, § 57, ECHR 2011; Rungainis v. Latvia, no. 40597/08, § 66, 14 ივნისი, 2018; and MGN Limited v. the United Kingdom, no. 39401/04, §§ 150 and 155, 18 იანვარი, 2011). რაც შეეხება მსგავსი ,,მყარი საფუძვლების’’ არსებობას, პირველ რიგში, სასამართლო ეჭვობს, რომ პირველი და მეორე მომჩივნის მიერ სარფის გამშვებ პუნქტთან ჩატარებულ ინფორმაციის შემგროვებელ საქმიანობას შეეძლო მნიშვნელოვნად შეეტანა წვლილი საჯარო ინტერესის მქონე საკითხთან დაკავშირებით საჯარო დებატებში (შედარებისთვის Haldimann and Others, cited above, §§ 56-58), რაც უკავშირდებოდა სავარაუდოდ განბაჟების თვითნებურ პრაქტიკას. თუმცა, სასამართლო ვერ დარწმუნდა, რომ მომჩივნებმა კეთილსინდისიერად და პასუხისმგებლობით მიმართეს ყველა გზას, რათა დაკავშირებოდნენ რელევანტურ ხელისუფლების ორგანოს.
39. უფრო კონკრეტულად, თუ მომჩივნებს სურდათ მოგზაურებისა და გამყიდველების პრაქტიკული გამოცდილების მოსმენა, რომლებსაც ახლახანს ჰქონდათ ურთიერთობა ადგილობრივ საბაჟო სამსახურთან, ისინი, როგორც ეროვნულმა სასამართლომ აღნიშნა, სახელმწიფოს კონტროლირებად შეზღუდულ ტერიტორიაში შეჭრის ნაცვლად, გასასვლელთან დაელოდებოდნენ და გამოკითხავდნენ მგზავრებს. უფრო მეტიც, ეროვნული სასამართლოების წინაშე სამართალწარმოებისას მომჩივნებმა ვერ დაამტკიცეს, რომ აღნიშნულ ტერიტორიაზე შესვლის ნებართვის მოთხოვნიშ შემთხვევაში, მათ უარს ეტყოდნენ. ალტერნატიულად, თუ ისინი მნიშვნელოვნად მიიჩნევდნენ განბაჟების პროცედურაზე ინკოგნიტოდ დასწრებას, წინასწარი ავტორიზაციის მოპოვების გარეშე, მათ კვლავ ეკისრებოდთ სამართლებრივი ვალდებულება, გაეთავისუფლებინათ შეზღუდული სივრცე მას შემდეგ, რაც საბაჟო ოფიცრებმა ეს უბრძანეს. ამასთან კავშირში ასევე მნიშვნელოვანია, რომ ჟურნალისტებმა ეროვნული სამართალწარმოების არცერთ ეტაპზე არ აჩვენეს, რომ მხოლოდ უშუალოდ მათ მიერ, პირადი გამოცდილებით, მოპოვებული პირდაპირი ცოდნა იყო ღირებული და სანდო იმ მოცულობით, რაც საჭირო იყო ჟურნალისტური საქმიანობისთვის (შედარებისთვის Selmani and Others v. the former Yugoslav Republic of Macedonia, no. 67259/14, § 84, 9 February 2017; and Szurovecz, cited above, §§ 71-74). პირველ და მეორე მომჩივანს, როგორც ჟურნალისტებს, სხვა გზა არ ჰქონდათ გარდა იმისა, რომ გაეკეთებინათ არჩევანი პროფესიულ ვალდებულებასა და ადმინისტრაციული სამართლის შესრულებას შორის, რომლისგანაც ისინი აშკარად არ იყვნენ გათავისუფლებულები; მათ ეს არჩევანი გააკეთეს კანონმორჩილი მოქალაქის ვალდებულებების საზიანოდ. ,,პასუხისმგებლიანი ჟურნალისტიკის’’ კონცეფციის შესაბამისად, სულ მცირე რაც მათ მოეთხოვებოდათ იყო ის, რომ ცოდნოდათ უკანონო საქმიანობის სამართლებრივი შედეგები, მათ შორისა სამართლებრივი სანქციების დაქვემდებარების რისკი (შეადარეთ Pentikäinen, ციტირებული ზემოთ, § 110). სასამართლო იმეორებს, რომ ჟურნალისტები ვერ იქნებიან გათავისუფლებული კანონის შესრულების ვალდებულებისგან მხოლოდ იმ საფუძვლით, რომ კონვენციის მე-10 მუხლი მათ დაცვით უზრუნველყოფს (იხ. ზოგადი პრინციპები, ციტირებული 37-ე პარაგრაფში ზემოთ, და აგრეთვე Stoll v. Switzerland [GC], no. 69698/01, § 102, ECHR 2007‑V).
40. არსებობს ორი სხვა მნიშვნელოვანი ფაქტორი, რომელიც იმ დასკვნის სასარგებლოდ მოქმედებს, რომ პირველი და მეორე მომჩივნის უფლებებში ჩარევა ,,აუცილებელი იყო დემოკრატიულ საზოგადოებაში’’. პირველ რიგში, მნიშვნელოვანია, რომ ეროვნული ხელისუფლება არ შეეწინააღმდეგა მომჩივნებს, რათა სრულად გამოეყენებინათ საბაჟო კონტროლის ზონაში ჩაწერილი ინტერვიუები, რამაც მათ საშუალება მისცა გამოექვეყნებიათ სტატია მათ ჟურნალისტურ გამოძიებაზე (შედარებისთვის Zarubin and Others v. Lithuania (dec.), no. 69111/17, § 57, 26 ნოემბერი, 2019, and Mikkelsen and Christensen v. Denmark (dec.), no. 22918/08, 24 მაისი, 2011). მეორე რიგში, რაც შეეხება მომჩივანთათვის დაკისრებული სანქციის ბუნებასა და სიმძიმეს, სასამართლო აღნიშნავს, რომ მათთვის დაკისრებული ადმინისტრაციული ჯარიმა ვერ მიიჩნეოდა გადაჭარბებულად (იხ., Mikkelsen and Christensen, and Brambilla and Others v. Italy, no. 22567/09, §§ 63-67, 23 ივნისი 2016).
41. ყოველივე ზემოხსენებულის გათვალისწინებით, სასამართლო ასკვნის, რომ ეროვნულმა სასამართლოებმა სადავო საკითხი ყურადღებით და სტრასბურგის სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის შესაბამისად განიხილეს; ამასთანავე, ეროვნული სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთება ადეკვატური იყო. შესაბამისად, სასამართლო ვერ ხედავს მყარ საფუძველს, რათა ეროვნული სასამართლოს დასკვნები საკუთარით ჩაანაცვლოს (იხ.,Mouvement raëlien suisse v. Switzerland [GC], no. 16354/06, § 76, ECHR 2012 (extracts); და Palomo Sanchez, ციტირებული ზემოთ, § 74). ამრიგად, მოცემულ საქმეში კონვენციის მე-10 მუხლი არ დარღვეულა.
ამ მიზეზების გათვალისწინებით, სტრასბურგის სასამართლო, ერთხმად,
დასაშვებად ცნობს პირველი და მეორე მომჩივნების საჩივარს, ხოლო საჩივრის დარჩენილ ნაწილს დაუშვებლად მიიჩნევს.ადგენს, რომ კონვენციის მე-10 მუხლი არ დარღვეულა.