Karar 9 Nisan 2013 [2. Daire]
Olaylar ve Olgular – 2004 yılında başvuran maddi sıkıntı yaşamakta olan ve başvuranın tatil ücretini ödemeyen işvereni hakkında kamu davası açmıştır. Başvuranın talebinin, geçerli iş kanunu ve toplu sözleşmelere uygun olduğu ilk duruşmada kabul edilmiştir; fakat başvuranın talebinin kabul edilmesi durumunda işveren tarafından başvurana, hiçbiri tatil ücreti almamış olan diğer çalışanlardan daha ayrıcalıklı davranılmış olacağı gerekçesiyle yapılan itiraz üzerine karar iptal edilmiştir.
Hukuksal Değerlendirme – 6§1 Maddesi: Mahkeme yerel mevzuatın yorumlanması hususunun öncelikli olarak ulusal mahkemelerin görevi olduğunu ve Mahkeme’nin ancak ulusal mahkemelerin belirli bir davada yasayı açıkça yanlış uyguladıkları veya yasayı keyfi bir sonuç elde etmek için kullandıkları durumlarda müdahale ettiğini vurgulamıştır. Başvuranın davasında çalışanların tatil ücreti alma haklarının bulunduğu durumlar yerel mevzuatta açıkça belirtilmiştir. İlgili olayları saptamasının ardından İlk Derece Mahkemesi, başvuranın ödemeleri alma hakkı olduğunu tespit etmiştir. Fakat Temyiz Mahkemesi, iş kanununa veya ilk davada saptanan olgu ve olaylara tek bir atıfta bulunmadan kararı bozmuştur. Temyiz Mahkemesi kanunun ne olduğunu veya başvuranın davasına nasıl uygulanması gerektiğini de açıklamamıştır. Doğrusu Temyiz Mahkemesi’nin gerekçesinin hiçbir yasal temeli olmamıştır ve tüm makul takdir yetkilerinin dışında kalan soyut bir iddiaya dayanmıştır. Sonuç olarak başvuranın davasında Temyiz Mahkemesi’nin keyfi karar vermesi adaleti tanımama anlamına gelmiştir ve başvuranın adil yargılanma hakkını ihlal etmiştir.
Sonuç: ihlal (oybirliğiyle).
(Ayrıca bk. De Moor / Belçika, no. 16997/90, 23 Haziran 1994; ve Barac ve Diğerleri / Montenegro, no. 47974/06, 13 Aralık 2011)
Full & Egal Universal Law Academy