© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Anzhelo Georgiev o.fl. gegn Búlgaríu
Dómur frá 30. september 2014
Mál nr. 51284/09
3. gr. Bann við pyndingum
Lögreglurannsókn. Valdbeiting. Reglur um vopnanotkun. Meðalhóf.
1. Málsatvik
Kærendur störfuðu hjá einkafyrirtæki í Varna, en fyrirtækið veitti netþjónustu. Í júní 2008 hóf lögregla rannsókn á meintum höfundarréttarbrotum þar sem ólöglega fengin gögn höfðu verið vistuð á vefþjónum fyrirtækisins. Við rannsókn málsins var gerð húsleit lögreglu í höfuðstöðvum fyrirtækisins sem kærendur störfuðu hjá. Húsleitin var framkvæmd með þeim hætti að grímuklæddir lögreglumenn réðust til inngöngu í fyrirtækið vopnaðir rafbyssum. Var rafbyssum beitt gegn starfsmönnum fyrirtækisins til þess að yfirbuga mótþróa þeirra og koma í veg fyrir að þeir eyddu sönnunargögnum. Nokkrir starfsmenn hlutu brunasár af þessum völdum. Starfsmennirnir, þ. á m. kærendur, lögðu fram kvörtun til yfirvalda vegna málsins, en eftir rannsókn saksóknara var ákveðið að mál yrði ekki höfðað gegn lögreglumönnunum vegna brota í starfi. Saksóknari tók fram að starfsmennirnir hefðu óhlýðnast fyrirmælum lögreglu og því hefði valdbeiting verið nauðsynleg til að tryggja að þeir spilltu ekki sönnunargögnum.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur töldu að notkun rafbyssa við þessar aðstæður hafi falið í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans um bann við ómannlegri eða vanvirðandi meðferð.
Niðurstaða
Dómstóllinn leit til þeirra gagna sem lágu fyrir um áverka kæranda vegna valdbeitingar lögreglu. Áverkar þeirra fólust m.a. í brunasárum og marblettum. Búlgörsk yfirvöld höfðu ekki mótmælt staðhæfingum kærenda um þessa áverka og dómstóllinn taldi að áverkarnir væru nægjanlega alvarlegir til þess að falla undir ákvæði 3. gr. sáttmálans.
Þá tók dómstóllinn fram að rannsókn yfirvalda á húsleitinni hafi verið ófullnægjandi, þar sem hvorki hafi verið rannsakað hvaða lögreglumenn beittu rafbyssum í árásinni, né hvers konar rafbyssum var beitt og hve lengi. Dómstóllinn tók fram að engar reglur hafi verið í gildi um notkun slíkra rafbyssa þegar húsleitin fór fram, en slík vopn yllu jafnan þeim sem þeim er beitt gegn miklum sársauka. Óháð því hvort um rafbyssur eða önnur úrræði lögreglu væri að ræða, þá setti 3. gr. sáttmálans það skilyrði að valdbeiting væri aðeins heimil í tilvikum þegar hún er algjörlega nauðsynleg. Dómstóllinn taldi að þjálfaðir lögreglumenn hefðu jafnan önnur vægari úrræði til valdbeitingar þegar þeir væru í seilingarfjarlægð frá þeim aðila sem þyrfti að hafa afskipti af. Þar sem kærendur hefðu hlotið áverka af hendi lögreglunnar yrði að leggja sönnunarbyrðina á ríkið fyrir því að valdbeitingin hafi talist nauðsynleg. Í rannsókninni vegna húsleitarinnar hafi ekki verið sýnt fram á að nauðsynlegt hafi verið að beita svo róttækum aðferðum. Búlgarska ríkið hafi því ekki sýnt fram á að valdbeitingin hafi verið réttlætanleg og því yrði talið að um brot gegn 3. gr. sáttmálans væri að ræða.
Dómurinn dæmdi búlgarska ríkið til að greiða hverjum kæranda 2.500 evrur í miskabætur.
Full & Egal Universal Law Academy