© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Biao gegn Danmörku
Dómur frá 25. mars 2014
Mál nr. 38590/10
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
14. gr. Bann við mismunun
Útlendingar. Dvalarleyfi. Reglur um ríkisborgararétt. Sameining fjölskyldu.
1. Málsatvik
Kærendur eru hjón, eiginmaðurinn er danskur ríkisborgari fæddur árið 1971 og á ættir að rekja til Tógó. Hann bjó í Gana til 21 árs aldurs en árið 1993 fluttist hann til Danmerkur og öðlaðist danskan ríkisborgararétt árið 2002. Árið 2003 kvæntist hann síðari kæranda sem er ganískur ríkisborgari fædd árið 1979 og uppalin í Gana og hefur engin tengsl við Danmörku og talar ekki dönsku. Eftir giftinguna sem fór fram í Gana sótti kærandi um dvalarleyfi í Danmörku en umsókninni var hafnað. Var það af þeim sökum að kærendur voru talin hafa sterkari tengsl við annað ríki en Danmörku og uppfylltu þannig ekki eitt af skilyrðum fyrir veitingu dvalarleyfis í þeim tilgangi að sameina fjölskyldu. Hefði annar aðilanna verið með danskan ríkisborgararétt í 28 ár eða meira átti þessi regla ekki við.
Seinna kom konan til Danmerkur sem ferðamaður og fluttust hjónin eftir það til Svíþjóðar. Kærendur eignuðust þar son árið 2004 sem er danskur ríkisborgari sökum faðernisreglunnar.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur byggja annars vegar á því að 28 ára reglan feli í sér mismunun milli þeirra sem fæðast danskir ríkisborgarar og þeirra sem öðlast réttinn síðar á ævinni en það feli í sér brot á 14. gr. sbr. 8. gr. sáttmálans og hins vegar að með því að synja eiginkonunni um landvistarleyfi hafi danska ríkið brugðist jákvæðri skyldu sinni að vernda fjölskyldu kæranda.
Niðurstaða
Hvað varðar jákvæðar skyldur tók dómstóllinn fram að konan hefði ekki haft neinar lögmætar væntingar um að henni yrði veitt dvalarleyfi. Reglan um önnur sterkari tengsl tók gildi árið 2002 en þau gengu í hjúskap 2003 og máttu því vita af reglunni. Gat eiginkonan því ekki ætlað að með því að koma til landsins sem ferðamaður hlyti hún í kjölfarið landvistarleyfi. Fyrri kærandi sjálfur tók fram að ef hann yrði sér út um atvinnu í Gana myndu þau fá að búa þar. Þar af leiðandi komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að danska ríkið hefði ekki brotið skyldur sínar um vernd fjölskyldu kærenda þar sem fjölskyldan gat komið saman annars staðar, í landi sem báðir kærendur höfðu tengsl við. Einnig tók dómstóllinn fram að hófs hafi verið gætt og lögmætu markmiði um að tryggja virka innflytjendastjórnun hefði verið fylgt.
Við mat á mismunun milli innflytjenda og þeirra sem fæddust Danir féllst dómstóllinn á að þeir sem hefðu verið borgarar skemur en 28 ár fengju aðra meðferð. Hins vegar stefndi reglan að því marki að skilja á milli ríkisborgara með grunntengsl við Danmörku og ríkisborgara með sterk og föst tengsl við Danmörku enda væru meiri líkur á að slíkir einstaklingar gætu aðstoðað maka sinn til að aðlagast dönsku samfélagi. Á grundvelli þess að tengsl kærenda voru mun sterkari við Gana en Danmörku og að fyrri kærandi hafði ekki verið ríkisborgari lengur en 2 ár þegar hann reyndi að fá konuna til sín. Í því tilviki sem hér lá fyrir var því ekki talið um mismunun að ræða að teknu tilliti til lögmæts markmiðs 28 ára reglunnar.
Full & Egal Universal Law Academy