CASE OF BĂRBULESCU v. ROMANIA - [Albanian Translation] by the General State Advocature of Albania

SEKSIONI I KATËRT

ÇËSHTJA BĂRBULESCU k. RUMANISË

(Kërkesa nr. 61496/08)

VENDIMI

STRASBURG

12 Janar 2016

Referuar Dhomës së Lartë

06/06/2016

Vendimi do të marrë formë të prerë në rrethanat e parashikuara në Nenin 44 § 2 të Konventës. Mund të jetë subjekt i rishikimit editorial.

Në rastin e Barbulescu k. Rumanisë,

Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut (seksioni i katërt), me trup gjykues të përbërë nga:

András Sajo, Kryetar,

Vincent A. De Gaetano,

Boštjan M. Zupančič,

Nona Tsotsoria,

Paulo Pinto de Albuquerque,

Egidijus Kuris,

Iulia Antoanella Motoç, gjyqtarë,

dhe Fatos Araci, Zëvendës kancelar i seksionit,

Pas shqyrtimit me dyer të mbyllura më 1 Dhjetor 2015,

Jep vendimin e mëposhtëm, i cili u miratua në atë datë:

PROCEDURA

1. Çështja e ka zanafillën në ankimin (nr. 61496/08) kundër Rumanisë depozituar në Gjykatë sipas Nenit 34 të Konventës për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore ("Konventa") nga një shtetas rumun, Z. Bogdan Mihai Barbulescu ("kërkuesi"), më 15 Dhjetor 2008.

2. Kërkuesi u përfaqësua nga z D. Costinescu dhe z. O. Juverdeanu, avokatë që ushtronin profesionin në Bukuresht. Qeveria rumune ("Qeveria") u përfaqësua nga Agjentja e tyre, znj. C. BRUMAR, e Ministrisë së Punëve të Jashtme.

3. Kërkuesi pretendonte, në veçanti, se vendimi i punëdhënësit të tij për të përfunduar kontratën përbënte një shkelje të së drejtës për respektimin e jetës së tij private dhe të korrespondencës dhe se gjykatat vendase kishin dështuar në mbrojtjen e të drejtës së tij.

4. Më 18 Dhjetor 2012, kërkesa iu komunikua Qeverisë.

FAKTET

I. RRETHANAT E ÇËSHTJES

5. Kërkuesi ka lindur në vitin 1979 dhe jeton në Bukuresht.

6. Nga 1 Gushti 2004 deri në 6 Gusht të vitit 2007, ai ishte i punësuar nga një kompani private ("punëdhënësi") si inxhinier përgjegjës për shitjet. Me kërkesën e punëdhënësit, ai krijoi një llogari në Yahoo Messenger me qëllim për t’ju përgjigjur pyetjeve të klientëve.

7. Më 13 Korrik 2007, punëdhënësi njoftoi kërkuesin se komunikimet e tij në Yahoo Messenger ishin monitoruar nga 5 deri në 13 Korrik 2007 dhe se të dhënat treguan se ai kishte përdorur internetin për qëllime personale, në kundërshtim me rregulloret e brendshme. Kërkuesi u përgjigj me shkrim se ai kishte përdorur Yahoo Messenger vetëm për qëllime profesionale. Kur iu paraqitën dyzet e pesë faqe transkriptim të komunikimeve të tij në Yahoo Messenger, kërkuesi njoftoi punëdhënësin e tij se, duke shkelur korrespondencën e tij, ata ishin përgjegjës sipas Kodit Penal. Dyzetë e pesë faqet përmbanin procesverbalet e të gjitha mesazheve që kërkuesi kishte shkëmbyer me të fejuarën e tij dhe vëllain e tij gjatë periudhës kur komunikimet e tij ishin të monitoruara; duke përfshirë çështje personale që kishin lidhje me kërkuesin. Transkripti përmban gjithashtu pesë mesazhe të shkurtra që kërkuesi kishte shkëmbyer me të fejuarën e tij më 12 Korrik 2007 duke përdorur një llogari personale Yahoo Messenger; këto mesazhe nuk bënin të ditur asnjë informacion intim.

8. Më 1 Gusht 2007 punëdhënësi ndërpreu kontratën e punës me kërkuesin për shkelje të rregullave të brendshme të kompanisë të cilat përcaktonin, ndër të tjera:

"Është rreptësisht e ndaluar prishja e rendit dhe disiplinës brenda ambienteve të kompanisë dhe në veçanti ... gjatë përdorimit të kompjuterëve, makinave fotokopjuese, telefonave, teleks dhe makinat faks për qëllime personale."

9. Kërkuesi kundërshtoi vendimin e punëdhënësit të tij para Gjykatës së Qarkut të Bukureshtit ("Gjykata e Qarkut"). Ai u ankua se ky vendim ishte nul pasi, duke ndërhyrë në komunikimet e tij, punëdhënësi kishte shkelur të drejtën e tij për korrespondence, të mbrojtur nga Kushtetuta rumune dhe Kodi Penal.

10. Në një vendim të datës 7 Dhjetor 2007, Gjykata e Qarkut e hodhi poshtë kërkesën e tij me arsyetimin se, punëdhënësi kishte respektuar procedurat e shkarkimit të parashikuara në Kodin e Punës dhe vuri në dukje se kërkuesi ishte informuar siç duhet mbi rregullat e punëdhënësit se ndalohej përdorimi i burimeve të kompanisë për qëllime personale. Vendimi i Gjykatës së Qarkut thekson, në pjesët e saj përkatëse, se:

"Gjykata mendon se monitorimi i komunikimeve [të kërkuesit] në Yahoo Messenger nga kompjuteri e kompanisë ... gjatë orarit të punës - pa marrë parasysh nëse veprimet e punëdhënësit ishin apo nuk ishin të paligjshme (îmbracă sau nu forma ilicitului penal) - nuk mund të ndikojnë në vlefshmërinë e procedurës disiplinore në rastin konkret ...

Megjithatë, pasi [kërkuesi] pretendoi gjatë procedurës disiplinore se ai nuk e kishte përdorur Yahoo Messenger për qëllime personale, por më tepër për të këshilluar klientët mbi produktet e ofruara nga punëdhënësi i tij, gjykata konstaton se kontrolli i përmbajtjes së komunikimit [të kërkuesit] ishte e vetmja metodë për punëdhënësin për të verifikuar linjën mbrojtëse [të kërkuesit]. E drejta e punëdhënësit për të monitoruar përdorimin e kompjuterëve të kompanisë nga punonjësit në vendin e punës ecën paralelisht me të drejtën për të kontrolluar mënyrën në të cilën detyrat profesionale janë kryer.

Për sa kohë që vëmendja e punonjësve ... ishte tërhequr për faktin se, jo shumë kohë para se kërkuesi kishte marrë një sanksion disiplinor, një tjetër koleg ishte shkarkuar pasi kishte përdorur internetin, telefonin dhe makinat fotokopjuese për qëllime personale dhe ata ishin paralajmëruar se aktiviteti i tyre ishte nën mbikëqyrje (shih shënimin 2316 nga 3 Korrik 2007 që kërkuesi kishte nënshkruar ...) nuk mund të mbahet kundër punëdhënësit se ai nuk kishte dëshmuar transparencë dhe se ai nuk kishte qenë i hapur në lidhje me aktivitetet e tij në monitorimin e përdorimit të kompjuterëve nga punonjësit e tij.

Interneti në vendin e punës duhet të mbetet një mjet në dispozicion të punonjësve. Ai jepet nga punëdhënësi për përdorim profesional dhe është i padiskutueshëm fakti se punëdhënësi, në bazë të së drejtës për të monitoruar aktivitetet e punëtorëve, ka prerogativën për të mbajtur përdorimin personal të internetit të monitoruar.

Disa nga arsyet që e bëjnë kontrollin e punëdhënësit të nevojshëm janë mundësitë se nëpërmjet përdorimit të internetit nga të punësuarit mund të dëmtohen sistemet IT të kompanisë, apo të angazhohen në aktivitete të paligjshme në emër të kompanisë, apo të zbulojnë sekretet tregtare të kompanisë."

11. Kërkuesi u ankua kundër këtij vendimi. Ai pohoi se e-maili ishte i mbrojtur edhe me Nenin 8 të Konventës, pasi kishte të bënte me "jetën private" dhe "korrespondencën". Ai u ankua gjithashtu se Gjykata e Qarkut nuk ka lejuar që ai të thërrasë dëshmitarë për të provuar se punëdhënësi nuk ka pasur asnjë pasojë prej veprimeve të tij.

12. Në vendimin e formës së prerë të datës 17 Qershor 2008, Gjykata e Apelit e Bukureshtit ("Gjykata e Apelit") hodhi poshtë kërkesën e tij dhe la në fuqi vendimin e marrë nga Gjykata e Qarkut. Duke u bazuar në Direktivën e BE 95/46/GJE, Gjykata e Apelit vendosi se sjellja e punëdhënësit ka qenë e arsyeshme dhe se monitorimi i komunikimit të ankuesit kishte qenë e vetmja metodë për të kuptuar nëse ka pasur një shkelje disiplinore. Në lidhje me të drejtat e tij procedurale, Gjykata e Apelit hodhi poshtë argumentet e ankuesit, duke thënë se provat tashmë ishin të mjaftueshme. Gjykata e Apelit thotë, në pjesët e saj përkatëse:

"Duke pasur parasysh faktin se, punëdhënësi ka të drejtën dhe detyrimin për të siguruar mirëfunksionimin e shoqërisë dhe, për këtë qëllim, [të drejtën] për të kontrolluar mënyrën në të cilën punonjësit e tij përfundojnë detyrat profesionale, si dhe për faktin se [punëdhënësi] ka fuqinë disiplinore nëpërmjet të cilës ai mundet të disponojë ligjërisht [të drejtën] për të monitoruar dhe të nxjerrë transkriptet e komunikimeve të Yahoo Messenger pasi punonjësi mohoi t’i ketë pasur për qëllime personale, pasi së bashku me kolegët e tij të tjerë është paralajmëruar kundër përdorimit të burimeve të kompanisë për qëllime personale, nuk mund të mendohet ndryshe se shkelja e korrespondencës së tij (violarea secretului corespondenţei) nuk ishte e vetmja mënyrë për të arritur këtë qëllim legjitim dhe se ekuilibri i duhur mes nevojës për të mbrojtur jetën e tij private dhe të drejtës së punëdhënësit për të mbikëqyrur funksionimin e biznesit të tij, nuk ishte shkelur.

II. LEGJISLACIONI I BRENDSHËM PËRKATËS

13. Kushtetuta rumune garanton të drejtën për mbrojtjen e jetës intime, private dhe familjare (Neni 26), si dhe korrespondencën private (Neni 28).

14. Neni 195 i Kodit Penal parashikon se:

"Kushdo që, në mënyrë të paligjshme, i hap dikujt tjetër korrespondencën ose përgjon dikë gjatë bisedës apo komunikimit me telefon, me telegraf ose me ndonjë mjet tjetër ose me distancë të transmetimit, do të jetë përgjegjës për burgim nga gjashtë muaj deri në tre vjet."

15. Kodi i Punës në fuqi në kohën e ngjarjeve të parashikuara, në Nenin 40 (1) (d) lejonte punëdhënësin të kishin të drejtën për të monitoruar mënyrën në të cilën punonjësit plotësonin detyrat e tyre profesionale. Neni 40 (2) (i) me kusht që punëdhënësi kishte për detyrë për të garantuar konfidencialitetin e të dhënave personale të punonjësve.

16. Ligji nr. 677/2001 mbi mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin e të dhënave personale dhe lëvizjen e lirë të të dhënave personale (" Ligji nr. 677/2001") zbaton dispozitat e Direktivës së BE-95/46/GJE (shih paragrafin 18 më poshtë). Ai përcakton "të dhëna personale" si "çdo e dhënë në lidhje me një individ të identifikuar ose të identifikueshëm" (Neni 3 (a)). Ai siguron që të dhënat mund të përpunohen vetëm nëse personi në fjalë jep pëlqim për të dhe përcakton një listë të përjashtimeve kur pëlqimi nuk është i nevojshëm. Me përjashtime i referohet, krahas të tjerave, deri në përfundimin e një kontrate për të cilën personi në fjalë është palë dhe për të siguruar një interes të ligjshëm të operatorit të të dhënave (Neni 5 (2) (a dhe e)). Ai gjithashtu siguron se kur behet përpunimi i të dhënave, autoritetet publike mbeten nën detyrimin për të mbrojtur jetën intime, private dhe familjare të individëve (Neni 5 (3)). Së fundi, të gjithë ata që kanë pësuar dëme, si rezultat i përpunimit të paligjshëm të të dhënave personale të tij/saj mund të kërkojë nga gjykata dëmshpërblimin e tyre (Neni 18 (2)).

II. LIGJI PËRKATËS NDËRKOMBËTAR

A. Këshilli i instrumenteve të Evropës

17. Konventa e Këshillit të Evropës për mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin automatik të të dhënave personale ("Konventa për Mbrojtjen e të dhënave") e vitit 1981 përcakton si "të dhëna personale" ,"çdo informacion në lidhje me një individ të identifikuar ose të identifikueshëm". Konventa parashikon, ndër të tjera, si më poshtë:

Neni 2 - Përkufizime

"Për qëllimet e kësaj Konvente:

(...)

(C) " përpunimi automatik" përfshin veprimet e mëposhtme, nëse kryhen tërësisht ose pjesërisht me mjete të automatizuara: ruajtjen e të dhënave, kryerjen e operacioneve logjike dhe / ose aritmetike mbi këto të dhëna, ndryshimin, fshirjen, rikthimin apo shpërndarjen .. . "

Neni 3 - Qëllimi

"(1) Palët marrin përsipër të zbatojnë këtë Konventë për dosjet e të dhënave personale dhe përpunimit automatik të të dhënave personale në sektorin publik dhe privat."

(...)

Neni 5 - Cilësia e të dhënave

"Të dhënat personale që i nënshtrohen përpunimit automatik duhet të:

(A) merren dhe përpunohen në mënyrë të drejtë dhe të ligjshme;

(B) ruhen për qëllime të specifikuara dhe legjitime dhe nuk përdoren në një mënyrë që nuk përputhet me këto qëllime;

(C) jenë adekuate, relevante dhe jo të tepërta në lidhje me qëllimet për të cilat ato janë ruajtur;

(D) jenë të sakta dhe, kur është e nevojshme, të mbahen të përditësuara;

(E) jenë të ruajtura në një formë që lejon identifikimin e subjekteve e të dhënave për jo më shumë se është e nevojshme për qëllimin për të cilin këto të dhëna janë të ruajtura".

(...)

Neni 8 - Masa mbrojtëse shtesë për subjektin e të dhënave

"Çdo personi duhet ti mundësohet:

(A) të njihet me ekzistencën e një dosjeje të automatizuar të të dhënave personale, qëllimet kryesore të tij, si dhe identitetin dhe vendbanimin e tij ose vendin kryesor të biznesit të kontrolluesit të dosjes;

(B) të marrë në intervale të arsyeshme dhe pa vonesa të tepruara apo konfirmim shpenzimesh të dhënat personale në lidhje me të, të cilat janë të ruajtura në dosjen e automatizuar të të dhënave, si dhe komunikimin e këtyre të dhënave në një formë të kuptueshme (...) "

B. Instrumentet e Bashkimit Evropian

18. Direktiva 95/46/GJE e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit të Bashkimit Evropian e 24 Tetorit 1995 ‘‘Për mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin e të dhënave personale dhe lëvizjen e lirë të këtyre të dhënave’’ parashikon se, objekti i ligjeve kombëtare në këtë fushë është i dukshëm në mbrojtje të së drejtës së privatësisë, të njohur si në Nenin 8 të Konventës ashtu dhe në parimet e përgjithshme të së drejtës të BE-së. Direktiva përcakton të dhënat personale si "çdo informacion lidhur me një person fizik të identifikuar apo të identifikueshëm" (Neni 2 (a)) dhe kërkon që Shtetet Anëtare të ndalojnë përpunimin e të dhënave personale që kanë të bëjnë, ndër të tjera, me "shëndetin ose jetën seksuale" ( Artikulli 8 (1)).

19. Një Grupi Pune për Mbrojtjen e të Dhënave ("Grupi i Punës") është themeluar në bazë të Nenit 29 të Direktivës për të shqyrtuar çështjen e monitorimit të komunikimeve elektronike në vendin e punës dhe për të vlerësuar implikimet e mbrojtjes së të dhënave për të punësuarit dhe punëdhënësit. Ky është një organ i pavarur këshillimor i BE-së. Grupi i Punës nënshkruajti në Shtator të vitit 2001 Opinionin 8/2001 “Mbi përpunimin e të dhënave personale” në kontekst të punësimit, e cila përmbledh parimet themelore për mbrojtjen e të dhënave: përfundimin, transparencën, legjitimitetin, proporcionalitetin, saktësinë, sigurinë dhe të ndërgjegjësimit të stafit. Në lidhje me monitorimin e të punësuarve, është sugjeruar se ai duhet të jetë:

"Një mjet proporcional i punëdhënësit për rreziqet që përballet, duke marrë parasysh privatësinë legjitime dhe interesat e tjera të punëtorëve".

20. Në Maj të vitit 2002, Grupi i Punës hartoi një "dokument për kontrollin dhe survejimin e monitorimin e komunikimeve elektronike në vendin e punës" ( "dokumentin e punës"). Ky dokument pune pohon faktin e thjeshtë se monitorimi ose mbikëqyrja e përshtatshme i shërben interesit të punëdhënësit e nuk mund të justifikojë një ndërhyrje në jetën private të punëtorëve. Dokumenti sugjeron se çdo masë e monitorimit duhet të kalojë një listë të katër testeve: transparencën, domosdoshmërinë, drejtësinë dhe proporcionaliteti.

21. Nga pikëpamja teknike, dokumenti i punës tregon se:

"Informacioni i menjëhershëm mund të dorëzohet lehtë nga software të tilla si dritare që paralajmërojnë që në pop-up punonjësin, që sistemi ka zbuluar dhe / ose ka ndërmarrë hapa që përbëjnë një përdorim të paautorizuar të rrjetit."

22. Më konkretisht, në lidhje me çështjen e qasjes në e-mail të të punësuarit, dokumenti i punës thotë se:

"Hapja e-mailit të një punonjësi mund të jetë i nevojshëm për arsye të tjera nga monitorimi apo mbikëqyrja, për shembull, në mënyrë që të mbajë korrespondencën në rast se punonjësi nuk është në zyrë (për shembull, për shkak të sëmundjes ose lejes) dhe korrespondenca nuk mund të garantohet ndryshe (për shembull nëpërmjet një autoreply ose transmetimi automatik)."

LIGJI

I. SHKELJA E PRETENDUAR E NENIT 8 TË KONVENTËS

23. Kërkuesi u ankua se vendimi i punëdhënësit të tij për të përfunduar kontratën përbënte një shkelje të të drejtës së tij për respektimin e jetës së tij private dhe të korrespondencës dhe se gjykatat vendase kishin dështuar për të mbrojtur të drejtën e tij; ai u mbështet në Nenin 8 të Konventës, i cili thotë si në vijim:

"1. Çdokush ka të drejtën e respektimit të jetës së tij private dhe familjare, banesës dhe korrespondencës së tij.

2. Nuk do të ketë ndërhyrje nga autoriteti publik në ushtrimin e kësaj të drejte, përveçse në përputhje me ligjin dhe nëse është e nevojshme në një shoqëri demokratike në interes të sigurisë kombëtare, sigurisë publike ose mirëqenien ekonomike të vendit, për parandalimin e trazirave apo krimit, për mbrojtjen e shëndetit ose të moralit, ose për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të të tjerëve. "

A. Pranueshmëria

1. Parashtrimet e palëve

24. Qeveria parashtroi se, Neni 8 i Konventës nuk ishte i zbatueshëm në rastin në fjalë. Ata vunë në dukje se, kërkuesi kishte hapur llogari në Yahoo Messenger për përdorim profesional dhe për më tepër deklaroi se, ai kishte përdorur atë vetëm për këtë qëllim; Qeveria pohon se, kërkuesi nuk mund të pretendojë një "shkelje të privatësisë", teksa në të njëjtën kohë është duke mohuar çdo përdorim privat.

25. Ajo edhe më tej ka pohuar se një numër i shteteve anëtare të Këshillit të Evropës kërkojnë një mbrojtje të natyrës private të komunikimit për të cilën është kërkuar mbrojtja e jetës private; ajo u mbështet, ndër të tjera, në jurisprudencën e Gjykatës franceze të Kasacionit që mban qëndrimin se e-mailet e dërguara nga një punonjës me mjete të vëna në dispozicion të tij nga punëdhënësi, duhet të kenë karakter profesional dhe të jenë të aksesueshme për punëdhënësin, përveç nëse shprehimisht janë identifikuar si private.

26. Duke marrë parasysh dallimet mes e-mailit dhe mesazheve të menjëhershme (kjo e fundit nuk ka një fushë subjekt), Qeveria argumentoi se një pohim i karakterit privat të komunikimit është i domosdoshëm që ajo të bjerë në kundërshtim me Nenin 8. Kështu, ajo vë në dukje se kërkuesit i ishte dhënë një mundësi për të kërkuar që përdorimi që kishte bërë nga adresa e Yahoo Messenger ka qenë, të paktën pjesërisht, privat, dhe ai kishte deklaruar në mënyrë të qartë se, ky nuk ka qenë rast i tillë, siç edhe e kishte deklaruar, e se ai kishte komunikuar vetëm me klientët në emër të punëdhënësit të tij.

27. Qeveria komunikon se, kërkuesi ishte njoftuar paraprakisht që punëdhënësi i tij mund të monitoronte komunikimet e tij; ajo u mbështet në njoftimin e datës 3 Korrik 2007, të punëdhënësit dhe në gjetjet e Gjykatës së Qarkut, e se ankuesi nuk e kishte kundërshtuar një gjë të tillë në apelin e tij. Ajo nuk ka dorëzuar një kopje të njoftimit.

28. Së fundi, Qeveria vuri në dukje se, rasti i pranishëm ishte ndryshe nga rastet e Halford k. Mbretërisë së Bashkuar (25 Qershor 1997, Raportet e aktgjykimeve dhe vendimeve 1997 III, ku një nga përdorimet ishte caktuar si për përdorim personal të kërkuesit), dhe Copland kundër Mbretërisë së Bashkuar (nr. 62617/00, GJEDNJ 2007 i, ku përdorimi personal është lejuar dhe mbikëqyrej me qëllim për të përcaktuar nëse kërkuesi kishte bërë "përdorim të tepruar" të objekteve)..; në rastin konkret, në rregullat e punëdhënësit ndalohen shprehimisht të gjithë përdorimet personale të objekteve të kompanisë, duke përfshirë kompjuterët dhe qasjet në Internet.

29. Kërkuesi kundërshtoi parashtrimet e Qeverisë dhe deklaroi se, komunikimet e tij në Yahoo Messenger kishin pasur karakter privat dhe për këtë arsye gjendeshin brenda fushëveprimit të Nenit 8 të Konventës. Duke iu referuar detyrimeve pozitive të shtetit sipas Nenit 8, ai argumentoi se, kjo dispozitë ishte e zbatueshme për shkak të dështimit të shtetit rumun për të mbrojtur sferën e tij private nga ndërhyrja nga punëdhënësi i tij. Ai theksoi se ai e kishte ngritur vazhdimisht këtë argument para autoriteteve vendase.

30. Sipas mendimit të kërkuesit, nuk mund të vihet në dyshim se të dhënat e përgjuara nga punëdhënësi i tij përcaktohen si "të dhëna personale" dhe "të dhëna të ndjeshme personale" brenda kuptimit të Ligjit nr. 677/2001 dhe Direktiva e BE 95/46/GJE; informacioni në lidhje me personat e identifikuar (kërkuesi, e fejuara e tij dhe vëllai i tij) dhe në çështjen aktuale , fjala “e ndjeshme” nënkupton (të tilla si shëndeti dhe seksi në jetën e kërkuesit). Kërkuesi nuk ka shpjeguar se pse ai kishte përdorur Yahoo Messenger për qëllime personale, por bën me dije se, në atë kohë çmimet për telefonat celularë kanë qenë shumë të larta dhe se kërkesat për shërbimet e tij profesionale, si inxhinier i ngarkuar me shitjen e pajisjeve për ngrohje, kishin qenë shumë të ulëta në Korrik 2007.

31. Kërkuesi u ankua gjithashtu se, punëdhënësi i tij kishte në disponim edhe llogarinë e tij personale të Yahoo Messenger, e cila kishte një ID të ndryshëm nga ajo që kishte regjistruar për qëllime profesionale. Për më tepër, transkripti i komunikimit të tij ishte vënë në dispozicion për kolegët e tij dhe ishte diskutuar publikisht.

32. Duke u bazuar në rastin e çështjes Niemietz k. Gjermanisë (16 Dhjetor 1992 Seria A nr. 251 B), kërkuesi pretendoi se, duke mohuar mbrojtjen sipas Nenit 8 me arsyetimin se masa e lidhur vetëm me aktivitetet profesionale mund të çojë në pabarazi në trajtim, e kjo mbrojtje e tillë do të jetë në dispozicion vetëm për personat e aktiviteteve jo profesionale dhe profesionale. Në lidhje me rastin e Chappell k. Mbretërisë së Bashkuar (30 Mars të vitit 1989, Seria A nr. 152 A), ai argumentoi se Gjykata nuk e kishte përjashtuar zbatueshmërinë e Nenit 8 të Konventës në rastin e një kërkimi në premisat e një biznesi.

33. Kërkuesi ka insistuar se, software i Yahoo Messenger ishte nga natyra e tij i projektuar për përdorim personal dhe se natyra e shërbimit të mesazheve të çastit kishte të drejtë të pritej që komunikimet e tij do të jenë private. Nëse ai nuk kishte pritur privatësi, do të ishte përmbajtur nga dhënia e informacionit intim. Ai ishte siguruar nga punëdhënësi, për mbrojtjen e llogarisë së tij në Yahoo Messenger për të zgjedhur fjalëkalimin e tij. Ai mohoi të kishte qenë i njoftuar paraprakisht rreth monitorimit të punëdhënësit të tij; ai argumentoi se ndalimi i përgjithshëm në rregulloren e brendshme të punëdhënësit nuk mund të ketë arritur me njoftim paraprak për monitorimin. Ai besonte se, njoftimi i 3 Korrikut 2007 ishte identifikuar pas fakteve; ai ka paraqitur një kopje të këtij njoftimi i cili, gjithsesi, nuk mban nënshkrimet e punonjësve.

34. Kërkuesi gjeti parashtrimet e Qeverisë, se ai kishte pohuar në fillim që kishte përdorur atë llogari për qëllime profesionale, të rreme; pavarësisht nga qëndrimi i tij fillestar, fakti se përdorimi aktual i shërbimit të mesazheve të menjëhershme ka qenë për qëllime personale, mbetet i padiskutueshëm. Ai arriti në përfundimin se, e drejta e një punonjësi për të krijuar dhe zhvilluar marrëdhënie personale gjatë orëve të punës nuk mund të lihet në diskrecion ose me vendim të punëdhënësit të tyre.

2. Vlerësimi i Gjykatës

35. Gjykata është shprehur vazhdimisht se, nocioni i jetës private është një koncept i gjerë (shih, EB k. Francës [GC], nr. 43546/02, § 43, 22 Janar 2008 dhe Bohlen k. Gjermanisë, nr. 53495/09, § 45, 19 Shkurt 2015). Kjo përfshin, për shembull, të drejtën për të krijuar dhe zhvilluar marrëdhënie me qeniet e tjera njerëzore, dhe të drejtën për identitetin dhe zhvillim personal (çështja Niemietz, cituar më lart, § 29, dhe Fernández Martínez k. Spanjës [GC], nr. 56030/07 , § 126, GJEDNJ 2014 (ekstrakte)). Një lexim i gjerë i Nenit 8 nuk do të thotë, megjithatë, se ai mbron çdo aktivitet që një person mund të kërkojë të angazhohet me qeniet e tjera njerëzore, për të krijuar dhe zhvilluar marrëdhënie të tilla. Ai nuk do të mbrojë, për shembull, marrëdhëniet ndërpersonale të një fushëveprimi të gjerë dhe të papërcaktuar se nuk mund të ketë lidhje të mundshme të drejtpërdrejtë midis veprimit ose mosveprimit të një shteti dhe jetës së një personi privat (shih, mutatis mutandis, Botta k. Italisë, 24 Shkurt 1998 § 35, Raportet e Gjykimeve dhe vendimeve të 1998).

36. Kështu, sipas jurisprudencës së Gjykatës, thirrjet telefonike në mjediset e biznesit janë prima facie të mbuluara nga nocionet e "jetës private" dhe "korrespondencës" për qëllimet e Nenit 8 § 1 (shih Halford, cituar më lartë, § 44 dhe Amann k. Zvicrës [GC], nr. 27798/95, § 43, GJEDNJ 2000 II). Gjykata u shpreh më tej se e-maili dërguar nga puna duhet të mbrohet në mënyrë të ngjashme në bazë të Nenit 8, si informacioni që rrjedh nga monitorimi i përdorimit të Internetit personal (shih Copland, cituar më lartë, § 41).

37. Në mungesë të një paralajmërimi se thirrjet e dikujt do të jenë të monitoruara, kërkuesi kishte një pritshmëri të arsyeshme për intimitetin e thirrjeve të bëra nga një telefon i punës (shih Halford, cituar më lartë, § 45) dhe e njëjta pritshmëri duhet të zbatohet në lidhje me e-mailet dhe përdorimin e Internetit të kërkuesit (shih Copland, cituar më lartë, § 41). Në një rast në të cilin vendi i punës së kërkuesit në zyrën e prokurorit ishte kontrolluar dhe disa nga sendet tij ishin konfiskuar (Peev k. Bullgarisë, nr. 64209/01, 26 Korrik 2007), Gjykata u shpreh se kërkimi arriti në një ndërhyrje të "jetës private" të kërkuesit; Gjykata konstatoi se kërkuesi kishte një pritshmëri të arsyeshme të privatësisë në lidhje me sendet personale që mbahen në zyrën e tij (ibid., § 39). Gjykata më tej u shpreh se:

"39. ... Një marrëveshje e tillë është nënkuptuar në marrëdhëniet punëdhënës-punëmarrës dhe nuk ka asgjë në rrethanat e veçanta të rastit - të tilla si një rregullore apo politikë e deklaruar nga punëdhënësi të punësuarve që të dekurajojë punëmarrësit nga magazinimi i dokumente personale në tavolinat e tyre apo kabinete - për të sugjeruar se pritshmëria e aplikantit ishte e pajustifikuar ose e paarsyeshme".

38. Prandaj, Gjykata duhet të shqyrtojë nëse në rastin konkret kërkuesi kishte një pritje të arsyeshme të privatësisë në komunikimin nga llogaria e Yahoo Messenger, që ai kishte regjistruar me kërkesën e punëdhënësit të tij. Në lidhje me këtë, ajo vë në dukje se nuk është e diskutueshme nëse rregulloret e brendshme të punëdhënësit të kërkuesit ndalojnë rreptësisht të punësuarin nga përdorimi i kompjuterëve dhe burimet e kompanisë për qëllime personale (shih paragrafin 8 më lartë).

39. Nga kjo del se, rasti është i ndryshëm, siç sugjerohet nga Qeveria, nga rastet Halford dhe Copland (cituar më lart), në të cilat përdorimi personal i një telefoni zyre është lejuar ose, të paktën, tolerohet. Çështja duhet të dallohet nga rasti Peev (cituar më lart), në të cilën rregullat e punëdhënësit nuk ndalojnë punonjësit për të mbajtur sendet personale në zyrën e tyre profesionale.

40. Gjykata vëren se, kërkuesi ka zgjedhur të paraqesë para gjykatave të brendshme ankesën e tij sipas Nenit 8 të Konventës, në kuadër të procedurave të ligjit të punës. Objekti kryesor i rastit të tij para gjykatave të brendshme ishte shkarkimi i tij dhe fakti se shkarkimi i tij ka rezultuar nga një shkelje e të drejtës së tij për sa i përket jetës së tij private, ishte argumenti i përdorur në mënyrë që të provojë pavlefshmërinë e vendimit të punëdhënësit të tij.

41. Nga kjo del se, objekti i ankesës së tij para Gjykatës është i kufizuar në monitorimin e komunikimeve të tij në kuadër të procedurës disiplinore; Vendimi i punëdhënësit për të përfunduar kontratën e aplikantit nuk ishte i bazuar as në përmbajtjen aktuale të komunikimit të tij, e as në faktin e zbulimit të tyre eventual. Në këtë drejtim, Gjykata vëren se, kërkuesi nuk argumentoi se kishte pasur ndonjë forum tjetër për të sjellë këto argumente më vete para gjykatave të brendshme. Ligji i brendshëm në fuqi në kohën e ngjarjeve bën të mundur parashikimin e mjeteve të tjera të dizenjuara kryesisht për mbrojtjen e jetës private (të tilla si një kërkesë penale në bazë të Nenit 195 të Kodit Penal apo një kërkesë në bazë të Nenit 18 (2) të Ligjit nr. 677/2001; shih paragrafët 14 dhe 16 më lart), dhe kërkuesi nuk pretendon se ata ishin të paefektshëm.

42. Prandaj, Gjykata duhet të përcaktojë nëse, duke pasur parasysh ndalimin e përgjithshëm të vendosur nga punëdhënësi i tij, kërkuesi pati një pritje të arsyeshme se komunikimet e tij nuk do të monitoroheshin. Në këtë drejtim, Gjykata vëren se Konventa për Mbrojtjen e të Dhënave vendos parime të qarta që zbatohen për përpunimin automatik të të dhënave për të mundësuar një individ, të përcaktojë ekzistencën e një dosjeje të automatizuar të të dhënave personale dhe qëllimet e tij kryesore (shih Nenet 5 dhe 8 të Konventës për Mbrojtjen e të Dhënave në paragrafin 17 më sipër). Ligji relevant i BE-së shkon në të njëjtin drejtim, sidomos në fushën e mbikëqyrjes së komunikimeve elektronike në vendin e punës (shih paragrafët 18, 19 dhe 20 më lart).

43. Në rastin konkret, Gjykata vëren se elementet e dosjes nuk mundësojnë lehtësisht lejimin e një përgjigjeje të drejtpërdrejtë. Në të vërtetë, palët kontestojnë nëse kërkuesit i ishte dhënë një njoftim paraprak se komunikimet e tij mund të monitoroheshin dhe përmbajtja e tyre arrinte në përfundimin e ditur. Qeveria pretendoi se, kërkuesi ishte njoftuar paraprakisht që punëdhënësi i tij mund të monitoronte komunikimet e tij (shih paragrafin 27 më lart), por kërkuesi ka mohuar të ketë marrë një njoftim të tillë të veçantë paraprak (shih paragrafin 33 më lart). Gjykata vëren se, Qeveria nuk ka siguruar një kopje të nënshkruar të njoftimit të datës 3 Korrik 2007 (shih paragrafin 27 më lart) të punëdhënësit dhe se kopja dhënë nga kërkuesi nuk jep asnjë nga nënshkrimet (shih paragrafin 33 më lart).

44. Gjykata i kushton rëndësi faktit se punëdhënësi ka arritur të sigurojë llogarinë e Yahoo messenger të kërkuesit dhe se transkripti i komunikimit të tij është përdorur edhe më tej si pjesë e provave në procedurën gjyqësore të brendshme të punës. Ajo gjithashtu vë në dukje se, në bazë të parashtresave të kërkuesit, Qeveria nuk e ka konceptuar në mënyrë të qartë, përmbajtjen e komunikimeve të tij me të fejuarën dhe vëllain e tij, të cilat ishin thjesht private, dhe në lidhje me, ndër të tjera, objekte të tilla shumë intime si shëndeti i kërkuesit ose jeta seksuale (shih paragrafët 7 dhe 30 më lart). Ajo është gjithashtu e ndërgjegjshme për argumentin e aplikantit se, punëdhënësi i tij kishte në disponim edhe llogarinë e tij personale Yahoo Messenger (shih paragrafët 7 dhe 31 më lart).

45. Duke pasur parasysh këto rrethana, e sidomos për faktin se përmbajtja e komunikimeve të kërkuesit në Yahoo messenger u arrit dhe se transkripti i këtyre komunikimeve u përdor më tej në procedurën para gjykatave të punës, gjykata konstaton se "jeta private" dhe "korrespondenca" e kërkuesit brenda kuptimit të Nenit 8 § 1 ishte prekur nga këto masa (mutatis mutandis, Kopke k. Gjermanisë, (dec.), nr. 420/07, 5 Tetor 2010). Prandaj konstaton se, Neni 8 § 1 është i zbatueshëm në rastin në fjalë.

46. ​​Më tej, Gjykata vëren se kjo ankesë nuk është haptazi e pabazuar, brenda kuptimit të Nenit 35 § 3 (a) të Konventës dhe se ajo nuk është e papranueshme për ndonjë arsye tjetër. Prandaj, ajo duhet të deklarohet e pranueshme.

B. Themeli

1. Parashtrimet e palëve

47. Kërkuesi shprehu qëndrimin se ka pasur një ndërhyrje në jetën e tij private dhe korrespondencës brenda kuptimit të Nenit 8 të Konventës, dhe se kjo ndërhyrje nuk ishte e justifikuar në bazë të paragrafit të dytë të Nenit 8. Ai parashtroi se, kjo ndërhyrje nuk kishte qenë në përputhje me ligjin, me legjislacioni në fuqi, përkatësisht me Kodin e Punës, i mungonte parashikueshmëria e mjaftueshme; në lidhje me këtë, ai pretendoi se gjetjet e Gjykatës në rastin e Oleksandr Volkov k. Ukrainës (nr. 21722/11, GJEDNJ 2013) ishin të zbatueshme për rastin konkret. Ai vuri në dukje se, as Kodi i Punës dhe as Ligji nr. 677/2001 nuk ofronin garanci procedurale në lidhje me mbikqyrjen e komunikimeve elektronike të të punësuarit.

48. Më tej, ai argumentoi se, ndërhyrja nuk kishte qenë në proporcion me qëllimin legjitim të ndjekur. Ai hodhi poshtë gjetjet e gjykatave të brendshme që, punëdhënësi i tij nuk kishte zgjidhje tjetër përveç se të përgjojë komunikimet e tij, dhe u ankua se nuk ka mjete alternative në mënyrë që të kishte më pak dëme mbi të drejtat e tij themelore, ndërkohë që përmbushej i njëjti qëllim. Ai gjithashtu përmendi se, kishte pasur një marrëdhënie të tensionuar me punëdhënësin e tij dhe i referohej një sërë procedurash të ligjit të punës, në të cilat gjykatat e brendshme kishin gjetur në favor të tij.

49. Qeveria argumentoi se, autoritetet shtetërore kanë përmbushur detyrimet e tyre pozitive kërkuar në Nenin 8 të Konventës. Ata parashtruan se, një shumëllojshmëri e gjerë e qasjeve ekzistonin në mesin e shteteve anëtare të Këshillit të Evropës në lidhje me rregullimin e monitorimit të të punësuarve nga ana e punëdhënësit, dhe se nuk ka pasur konsensus për përdorim personal të Internetit në vendin e punës.

50. Ajo pretendonte se, në këtë rast autoritetet kanë lejuar mbrojtjen e kërkuesit për shkak të shqyrtimit gjyqësor efektiv të rastit të tij. Duke u bazuar në gjetjet e gjykatave të brendshme, që vunë në dukje se mohimi i kërkuesit për çdo përdorim personal të kompjuterit të tij e kishte bërë të nevojshme që punëdhënësi të konstatonte përmbajtjen e komunikimit. Atij i janë paraqitur transkriptet e komunikimit të tij për një periudhë të kufizuar kohore, që do të thotë mesazhet mes datave 5 dhe 13 Korrik 2007, të cilat treguan se ai kishte qenë duke humbur kohë. Qeveria më tej argumentoi se, gjykata do të kishte vazhduar me një akt tjetër balancues nëse kërkuesi do të kishte pohuar që në fillim se ai kishte përdorur Yahoo Messenger për qëllime personale.

51. Qeveria parashtroi gjithashtu se, ndalimi i përdorimit personal të burimeve të kompanisë përmbahet në mënyrë të qartë në rregulloret e kompanisë, dhe se si zbatimi ashtu dhe pasojat e saj kanë qenë të njohura për të punësuarit. Ajo arriti në përfundimin se gjykatat e brendshme kishin arritur një ekuilibër të drejtë midis të drejtave të kërkuesit dhe interesave legjitime të punëdhënësit të tij.

2. Vlerësimi i Gjykatës

52. Gjykata rithekson se, edhe pse qëllimi i Nenit 8 është, në thelb, për të mbrojtur një individ kundër ndërhyrjes arbitrare nga autoritetet publike, kjo nuk do të detyrojë shtetin vetëm që të përmbahet nga ndërhyrje e tillë: përveç kësaj ndërmarrje kryesisht negative, mund të ketë detyrime pozitive të qenësishme dhe efektive për jetën private. Këto detyrime mund të përfshijnë miratimin e masave të hartuara për të siguruar respektimin e jetës private edhe në sferën e marrëdhënieve të individëve mes tyre (shih Von Hannover k. Gjermanisë (nr. 2) [GC], nr. 40660/08 dhe 60641/08, § 57, KEDNJ 2012, dhe Benediksdóttir k. Islandës (dec.), nr. 38079/06, 16 Qershor 2009). Kufiri mes detyrimeve pozitive dhe negative të shtetit sipas Nenit 8 nuk mund të përcaktohet saktë. Në të dy kontekstet duhet pasur një barazpeshë e drejtë që duhet të arrihet ndërmjet interesave konkurruese -.. Të cilat mund të përfshijnë interesa publike duke konkuruar ato private ose të të drejtave të Konventës (shih Evans kundër Mbretërisë së Bashkuar [GC], nr. 6339/05, §§ 75 dhe 77, GJEDNJ 2007) - dhe në të dy kontekstet shteti gëzon një liri të caktuar vlerësimi (shih Von Hannover, cituar më lart,.. dhe Jeunesse k. Holandës [GC], nr. 12738/10, § 106, 3 Tetor 2014).

53. Në rastin konkret, Gjykata konstaton se, kërkesa e kërkuesit duhet të shqyrtohet nga pikëpamja e detyrimeve pozitive të shtetit që kur ai ishte i punësuar nga një kompani private, e cila nuk mund të angazhojë me veprimet e saj përgjegjësinë e shtetit, sipas Konventës. Gjetjet e Gjykatës në rastin e Oleksandr Volkov (cituar më lart), që kishte lidhje me shkarkimin e një gjyqtari, për këtë arsye nuk janë të zbatueshme në rastin në fjalë, siç sugjerohet nga kërkuesi (shih paragrafin 47 më lart).

54. Prandaj, Gjykata duhet të shqyrtojë nëse shteti, në kuadër të detyrimeve të tij pozitive sipas Nenit 8, vendosi një ekuilibër të drejtë midis të drejtës së kërkuesit për respektimin e jetës së tij private dhe të korrespondencës dhe interesave të punëdhënësit të tij.

55. Në këtë drejtim, Gjykata i referohet gjetjeve të saj në lidhje me objektin e ankesës i cili është i kufizuar në monitorimin e komunikimeve të kërkuesit, në kuadër të procedimit disiplinor (shih paragrafët 40 dhe 41 më lart).

56. Gjykata vëren se, kërkuesi ishte në gjendje të ngrinte argumentet e tij në lidhje me shkeljen e pretenduar të jetës private dhe korrespondencës nga punëdhënësi i tij, përpara gjykatave të brendshme. Ajo vëren më tej se ato kishin ekzaminuar me kujdes argumentet e tij dhe kanë gjetur se punëdhënësi ka vepruar në kuadër të kompetencave disiplinore të parashikuara nga Kodi i Punës (shih paragrafët 10 dhe 15 më lart). Gjykatat e brendshme gjithashtu kanë gjetur se ankuesi kishte përdorur Yahoo Messenger në kompjuterin e kompanisë dhe se ai e kishte bërë këtë veprim gjatë orarit të punës; si pasojë u krijua shkelja disiplinore (shih paragrafin 12 më lart).

57. Në këtë kontekst, Gjykata vëren se edhe Gjykata e Qarkut dhe Gjykata e Apelit i kanë kushtuar rëndësi të veçantë faktit se, punëdhënësi kishte në disponim llogarinë Yahoo Messenger të kërkuesit, në besimin që përmbante mesazhe profesionale, pasi ky i fundit kishte pohuar fillimisht se ai e kishte përdorur për të këshilluar klientët (shih paragrafët 10 dhe 12 më lart). Ajo vijon se, punëdhënësi kishte vepruar brenda kompetencave disiplinore që, sipas gjetjes së gjykatave vendase, ai kishte ndërhyrë në llogarinë e Yahoo Messenger me supozimin se informacioni në fjalë lidhej me veprimet profesionale dhe kjo qasje kishte qenë për arsye legjitime. Gjykata nuk sheh ndonjë arsye të dyshojë këto gjetje.

58. Sa i përket përdorimit të transkriptimin të komunikimeve të kërkuesit mbi Yahoo Messenger si dëshmi para gjykatave të brendshme, Gjykata nuk vëren se gjykatat e brendshme i kanë dhënë peshë të veçantë atyre, ose përmbajtjes aktuale të komunikimit të kërkuesit, në veçanti. Gjykatat vendase janë mbështetur në transkriptin vetëm në atë masë që provonte shkeljet disiplinore të kërkuesit, domethënë se ai kishte përdorur kompjuterin e kompanisë për qëllime personale gjatë orarit të punës. Në të vërtetë, nuk përmenden në vendimet e tyre rrethana të veçanta që kërkuesit i është komunikuar; identiteti i palëve me të cilat ishte komunikuar nuk është dhënë. Prandaj, Gjykata mendon se përmbajtja e komunikimeve nuk ishte një element vendimtar në gjetjet e gjykatave të brendshme.

59. Megjithëse, është e vërtetë se nuk është pretenduar se kërkuesi kishte shkaktuar dëme reale tek punëdhënësi i tij (krahasohet dhe kontrasti Pay k. Mbretërisë së Bashkuar, (dec.), Nr. 32792/05, 16 Shtator 2008, ku kërkuesi ishte përfshirë jashtë punës në aktivitete që nuk ishin në përputhje me detyrat e tij profesionale, dhe Köpke (cituar më lart), ku kërkuesi kishte shkaktuar humbje materialesh për punëdhënësin e saj), Gjykata konstaton se, nuk është e paarsyeshme për një punëdhënës të dojë të verifikojë se punonjësit janë duke përfunduar detyrat e tyre profesionale gjatë orarit të punës.

60. Për më tepër, Gjykata vëren se, komunikimi në llogarinë e tij në Yahoo Messenger u ekzaminua, por jo të dhënat dhe dokumentet e tjera që janë ruajtur në kompjuterin e tij. Prandaj konstatohet se, monitorimi i punëdhënësit ishte i kufizuar në shtrirje dhe proporcional (krahasohet dhe kontrasti Wieser dhe Bicos BETEILIGUNGEN GmbH k. Austrisë, nr. 74336/01, §§ 59 dhe 63, GJEDNJ 2007 IV, dhe Yuditskaya dhe të tjerët k. Rusisë, nr. 5678/06, § 30, 12 Shkurt 2015).

61. Për më tepër, Gjykata konstaton se, kërkuesi nuk ka shpjeguar bindshëm pse ai kishte përdorur llogarinë e Yahoo Messenger për qëllime personale (shih paragrafin 30 më lart).

62. Duke pasur parasysh sa më sipër, Gjykata konstaton se në rastin konkret, nuk ka asgjë për të treguar se autoritetet vendase nuk arritën një ekuilibër të drejtë në vlerësimin e tyre, ndërmjet të drejtës së kërkuesit për të respektuar jetën e tij private sipas Nenit 8 dhe interesave të punëdhënësit të tij.

63. Si pasojë nuk ka pasur shkelje të nenit 8 të Konventës.

II. SHKELJA E PRETENDUAR E NENIT 6 TË KONVENTËS

64. Duke u bazuar në Nenin 6 të Konventës, kërkuesi u ankua gjithashtu se procedurat përpara gjykatave të brendshme kanë qenë të padrejta, në mënyrë të veçantë pasi ai nuk ishte lejuar

të paraqesë dëshmitarë, si pjesë e çështjes së tij.

65. Gjykata vëren se, kërkuesi ishte në gjendje për të ngritur këto argumente para Gjykatës së Apelit, e cila vendosi, në një vendim të arsyetuar mjaftueshëm, që e dëgjuara e dëshmitarëve shtesë nuk ishte e përshtatshme për rastin në fjalë (shih paragrafin 12 më lartë). Një vendim i tillë u dha gjatë një seance publike me karakter kundërshtues për palët dhe aspak arbitrare (shih García Ruiz k. Spanjës[GC], nr. 30544/96, §§ 28-29, GJEDNJ 1999 I).

66. Për rrjedhojë, ky ankim është haptazi i pabazuar dhe duhet të rrëzohet në përputhje me Nenin 35 §§ 3 (a) dhe 4 të Konventës.

PËR KËTO ARSYE, GJYKATA

1. Shpall, në mënyrë unanime, kërkesën në lidhje me Nenin 8 të Konventës, të pranueshme dhe pjesën e mbetur të kërkesës, të papranueshme;

2. Vendos, me gjashtë vota kundër një, se nuk ka pasur shkelje të Nenit 8 të Konventës;

Bërë në gjuhën angleze dhe njoftuar me shkrim më 12 Janar 2016, sipas rregullit 77 §§ 2 dhe 3 të rregullores së Gjykatës.

Fatos Araci               András Sajo

Zëvendës President              Regjistrues

Në përputhje me Nenin 45 § 2 të Konventës dhe rregullin 74 § 2 të Rregullores së Gjykatës, opinioni i veçantë i gjyqtarit Pinto de Albuquerque i është bashkëngjitur këtij vendimi.

A.Ş.

F.A.

OPINIONI PJESËRISHT KUNDËRSHTUES I GJYQTARIT PINTO DE ALBUQUERQUE

1. Barbulescu k. Rumanisë ka të bëjë me mbikëqyrjen e përdorimit të internetit në vendin e punës. Shumica pranojnë se ka pasur një ndërhyrje në të drejtën e kërkuesit për respektimin e jetës private dhe të korrespondencës brenda kuptimit të Nenit 8 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut ("Konventa"), por në përfundim del se nuk ka pasur shkelje të këtij Neni, pasi monitorimi i punëdhënësit ishte i kufizuar në shtrirje dhe proporcional. Unë ndaj të njëjtat pikëpamje me mazhorancën, por nuk jam dakord me përfundimin e tyre. Nuk kam rezerva dhe bashkohem me maxhorancën në konstatimin e kërkesës së Nenit 6 të papranueshëm.

2. Cështja paraqet një rast të shkëlqyer për Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut ("Gjykata") për të zhvilluar jurisprudencën e saj në fushën e mbrojtjes së privatësisë në lidhje me komunikimet e internetit[1] të punonjësve. Karakteristika thelbësore e këtij rasti lidhet me shqetësimin e mosekzistencës së një politike për mbikqyrjen e internetit, për t’u zbatuar siç duhet nga punëdhënësi, e për nga natyra personale dhe e ndjeshme e komunikimit të punonjësve që ishin aksesuar nga punëdhënësi, dhe fusha e gjerë e zbulimit të këtyre komunikimeve gjatë procedurës disiplinore sjellur kundër punonjësit. Këto fakte duhet të kenë ndikuar në mënyrën në të cilën u vlerësua vlefshmëria e procedurës disiplinore dhe dënimi. Për fat të keq, të dy gjykatat e brendshme dhe shumica e anëtarëve të Gjykatës kanë anashkaluar këto tipare të rëndësishme faktike të çështjes.

Qasja në internet si një e drejtë njerëzore

3. Siç u tha kohët e fundit nga Dhoma e Madhe e Gjykatës, aktiviteti shprehës i gjeneruar nga përdoruesi në internet ofron një platformë të paprecedentë për ushtrimin e lirisë së shprehjes[2]. Në dritën e aksesit të tij dhe kapacitetit për të ruajtur dhe për të komunikuar sasi të madhe informacioni, interneti gjithashtu luan një rol të rëndësishëm në rritjen e aksesit të publikut në lajme dhe lehtësimin e shpërndarjes së informacionit, në përgjithësi[3]. Në të njëjtën linjë arsyetimi, Këshilli Kushtetues francez ka pohuar se "në gjendjen e tanishme të mjeteve të komunikimit dhe duke pasur parasysh zhvillimin e shërbimeve publike të komunikimit në internet dhe rëndësinë e këtyre të fundit për pjesëmarrje në demokraci dhe shprehje të ideve dhe opinioneve, kjo e drejtë (e lirisë së shprehjes) nënkupton lirinë e aksesit në shërbime të tilla[4]. "Në këtë mënyrë, shtetet kanë detyrim pozitiv për të promovuar dhe lehtësuar aksesimin universal në internet, duke përfshirë krijimin e infrastrukturës së nevojshme për lidhjen e internetit[5]. Në rastin e komunikimeve private në internet, detyrimi për të promovuar lirinë e shprehjes shoqërohet me detyrimin për të mbrojtur të drejtën për respektimin e jetës private. Shtetet nuk janë në gjendje të sigurojnë që individët të kenë mundësi të kërkojnë lirisht dhe të marrin informacion apo të shprehin veten e tyre, pa respektuar, mbrojtur dhe promovuar të drejtën e tyre për privatësi. Në të njëjtën kohë, rreziku i dëmit që vjen nga komunikimet e internetit në ushtrimin dhe gëzimin e të drejtave dhe lirive të njeriut, veçanërisht të drejtën për respektimin e jetës private, është sigurisht më e lartë se ai i paraqitur nga shtypi[6]. Për shembull, shtetet duhet të luftojnë diskriminimin racor ose fetar, ose gjuhën e urrejtjes në internet[7]. Me fjalë të tjera, mund të krijohet një situatë ku liria e shprehjes së ofruesit të përmbajtjes, të mbrojtur me Nenin 10, bie ndesh me të drejtën për respektimin e jetës private të të tjerëve, sanksionuar në Nenin 8, ose kur të dy liritë e shprehjes dhe të drejtat e respektimit të jetës private që janë përfshirë në fushën e komunikimit në Internet mund të bien ndesh me të drejtat dhe liritë e të tjerëve. Rasti konkret i përket llojit të dytë të situatës.

Mbrojtja e komunikimit në internet e punonjësve në të drejtën ndërkombëtare

4. Mbikëqyrja e internetit në vendin e punës nuk është në pushtetin diskrecional të punëdhënësit. Në një kohë kur teknologjia ka mjegulluar vijën ndarëse mes jetës në ambientet e punës dhe jetës private, dhe disa punëdhënësve i lejon përdorimin e pajisjeve në pronësi të kompanisë për qëllime personale punonjësve, të tjerët lejojnë punonjësit të përdorin pajisjet e tyre për çështjet e lidhura me punën dhe në raste të tjera punëdhënësit i lejojnë të dyja, të drejtën e punëdhënësit për të mbajtur një vend pune të rregullt dhe detyrimin e punonjësit për të përfunduar detyrat e tij ose të saj profesionale në mënyrë adeguate, e cila nuk justifikon kontrollin e papenguar të shprehjes e të punësuarit në internet[8]. Edhe aty ku ekzistojnë dyshime për cyberslacking, devijimi i burimeve të IT të punëdhënësit për qëllime personale, dëmtimi i sistemeve të IT të punëdhënësit, përfshirja në aktivitete të paligjshme apo zbulimi i sekreteve tregtare të punëdhënësit, e drejta e punëdhënësit për të ndërhyrë në komunikimet e punonjësit nuk është e pakufizuar. Duke pasur parasysh se, në shoqëritë moderne, komunikimi në internet është një formë e privilegjuar e shprehjes, duke përfshirë informacionin privat, kufizime të rrepta zbatohen për mbikëqyrjen e përdorimit të internetit të një punonjësi gjatë kohës së punës nga punëdhënësi dhe, në mënyrë rigoroze, jashtë orarit të punës, kohë në të cilën komunikimi bëhet përmes objekteve të tyre kompjuterike, ose ato të ofruara nga punëdhënësi.

5. Parimi i Konventës është se komunikimet e internetit nuk janë më pak të mbrojtura në bazë të asaj që ndodh gjatë orarit të punës, në vendin e punës ose në kontekstin e një marrëdhënie pune, ose që ata të kenë një ndikim në aktivitetet e biznesit të punëdhënësit ose punonjësit e kryerja e detyrimeve kontraktuale[9]. Kjo mbrojtje përfshin jo vetëm përmbajtjen e komunikimit, por edhe metadatën që rezulton nga mbledhja dhe mbajtja e të dhënave të komunikimit, të cilat mund të ofrojnë një pasqyrë të mënyrës së jetës, besimit fetar, bindjeve politike, preferencave private dhe marrëdhënieve shoqërore të një individi[10]. Në mungesë të një paralajmërimi nga punëdhënësi se komunikimet janë duke u monitoruar, punonjësi ka patur "pritshmëri të arsyeshme të privatësisë[11]". Çdo ndërhyrje nga punëdhënësi në të drejtën e punëmarrësit për respektimin e jetës private dhe lirisë së shprehjes, duke përfshirë ruajtjen e thjeshtë të të dhënave personale në lidhje me jetën private të punonjësit, duhet të jetë e justifikuar në një shoqëri demokratike, me mbrojtjen e interesave të caktuara të mbuluara nga Konventa[12], përkatësisht mbrojtja e të drejtave dhe lirive të punëdhënësit ose punonjësve të tjerë (Neni 8 § 2)[13], ose për mbrojtjen e dinjitetit ose të të drejtave të punëdhënësit ose punonjësive të tjerë dhe parandalimin për zbulimin e informacionit të marrë nga punonjësi në mirëbesim (Neni 10 § 2)[14].

Prandaj, ndjekja e përfitimit maksimal dhe produktivitetit nga fuqia punëtore nuk është në vetvete një interes i mbuluar nga Neni 8 § 2 dhe Nenit 10 § 2, por me qëllim sigurimin e përmbushjes së të drejtave dhe të detyrimeve kontraktuale në një marrëdhënie pune, mund të justifikojnë kufizime të caktuara për të drejtat e sipërpërmendura dhe liritë, në një shoqëri demokratike[15].

6. Për më tepër jurisprudenca e Gjykatës, standardet ndërkombëtare të mbrojtjes së të dhënave personale[16] si në sektorin publik dhe privat janë përcaktuar në Konventën e Këshillit të Evropës për mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin automatik të të dhënave personale të vitit 1981. Në këtë Konventë mbrojtja e të dhënave personale ka qenë e garantuar, për herë të parë, si e drejtë e veçantë e dhënë për një individ. Rregullat specifike për mbrojtjen e të dhënave në marrëdhëniet e punës janë të përfshira në Rekomandimin Rec (89) 2 të Komitetit të Ministrave të Këshillit të Evropës për shtetet anëtare, për mbrojtjen e të dhënave personale të përdorura për qëllime punësimi, 18 janar 1989, zëvendësuar së fundmi nga Rekomandimi CM / Rec ( 2015) 5 të Komitetit të Ministrave për shtetet anëtare mbi përpunimin e të dhënave personale në kontekstin e punësimit. Gjithashtu, jashtëzakonisht të vlefshme në këtë kontekst, janë Rekomandimi No.R (99) 5 për mbrojtjen e privatësisë në internet, e miratuar më 23 shkurt 1999, dhe Rekomandimi CM / Rec (2010) 13 mbi mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin automatik të të të dhënave personale në kontekstin e profilizimit, miratuar më 23 nëntor 2010.

7. Në kuadrin ligjor të Bashkimit Evropian (BE), respektimi i jetës private dhe mbrojtja e të dhënave personale janë njohur si të drejta të veçanta themelore në Nenet 7 dhe 8 të Kartës së BE për të Drejtat Themelore. Pjesa qendrore e legjislacionit të BE-së është Direktiva 95/46 / EC e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit, e datës 24 tetor 1995, për mbrojtjen e individëve në lidhje me përpunimin e të dhënave personale dhe lëvizjen e lirë të këtyre të dhënave. Marrëdhëniet e punës i referohen në mënyrë specifike vetëm kontekstit të përpunimit të të dhënave të ndjeshme. Rregullorja (EC) Nr 45/2001 përcakton të njëjtat të drejta dhe detyrime në nivel të institucioneve dhe organeve të KE-së. Ajo gjithashtu krijon një autoritet të pavarur mbikëqyrës me detyrën për të siguruar që Rregullorja është në përputhje me të. Direktiva 2002/58/EC ka të bëjë me përpunimin e të dhënave personale dhe mbrojtjen e privatësisë në sektorin e komunikimeve elektronike, që rregullon çështje si konfidencialiteti, faturimit dhe të dhënave të trafikut dhe spam. Fshehtësia e komunikimit është e mbrojtur me Nenin 5 të Direktivës, i cili imponon mbi shtetet anëtare detyrimin për të siguruar konfidencialitetin e komunikimeve dhe të dhënave të lidhura me trafikun me anë të rrjetit të komunikimit publik dhe në dispozicion të publikut të shërbimeve të komunikimeve elektronike, nëpërmjet legjislacionit kombëtar. Në mënyrë të veçantë ndalohet dëgjimi, përgjimi, ruajtja apo lloje të tjera të përgjimit apo mbikëqyrja e komunikimit dhe të dhënat e lidhura me trafikun nga persona të ndryshëm nga përdoruesit, pa pëlqimin e përdoruesit në fjalë, përveç kur autorizohet me ligj për ta bërë këtë. Përgjimi i komunikimeve mbi rrjetet private, duke përfshirë e-mail, shërbime të mesazheve të çastit, dhe telefonatave, dhe në përgjithësi komunikimeve private, nuk janë të mbuluara, pasi Direktiva i referohet shërbimeve të komunikimeve elektronike në rrjetet e komunikimit publik, në dispozicion të publikut. Gjithashtu e rëndësishme është Direktiva 2000/31/EC e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit e datës 8 qershor 2000 mbi disa aspekte ligjore të shërbimeve të shoqërisë së informacionit, në veçanti tregtisë elektronike, në tregun e brendshëm, i cili specifikon se shtetet anëtare mund të mos zbatojë detyrimet e përgjithshme të monitorimin për ofruesit e shërbimeve të internetit / e-mail, për shkak se një detyrim i tillë do të përbënte një shkelje të lirisë së informacionit, si dhe të fshehtësisë së korrespondencës (Neni 15). Kjo në kuadër të ish shtyllës së tretë të BE-së, Vendimi Kuadër 2008/977 / JHA marrë me mbrojtjen e të dhënave personale të përpunuara në kuadër të policisë dhe bashkëpunimit gjyqësor në çështjet penale. Së fundi, Opinion i Grupit të Punës 8/2001 Neni 29 mbi përpunimin e të dhënave personale në kuadër të punësimit, të miratuar më 13 shtator 2001[17], Dokumenti i Punës mbi mbikëqyrjen dhe monitorimin e komunikimeve elektronike në vendin e punës, të miratuar më 29 maj 2002[18], duke bërë një interpretim të përbashkët të Nenit 26 (1) të Direktivës 95/46 / EC, miratuar më 25 nëntor 2005[19], dhe Nenit 29 të Opinion 2/2006 të Grupit të Punës mbi çështjet e privatësisë që kanë të bëjnë me ofrimin e shërbimeve të shqyrtimit të email, të miratuar më 21 shkurt 2006[20], janë gjithashtu të rëndësishme për vendosjen e standardeve të mbrojtjes së të dhënave të zbatueshme për të punësuarit në BE. Në raportin vjetor të vitit 2005, Grupi i Punës u shpreh se ‘‘ nuk është konstatuar se, një adresë e-mail e caktuar nga një kompani për punonjësit e saj, përbën të dhënë personale në qoftë se ajo mundëson të identifikohet një individ[21]".

8. Së fundi, si Organizata për Bashkëpunim Ekonomik dhe Zhvillim e 1980 ashtu edhe (OECD) Udhëzimet për mbrojtjen e privatësisë dhe fluksit ndërkufitar të të dhënave personale[22], dhe Kodit i Praktikës së Zyrës Ndërkombëtare të Punës 1997 për mbrojtjen e të dhënave personale të punëtorëve, arrinte të siguronte udhëzime të rëndësishme të legjislacionit për punëdhënësit, të punësuarit dhe gjykatat.

9. Nga ky kuadër ligjor ndërkombëtar, mund të nxirren një grup i konsoliduar e koherent parimesh për krijimin, implementimin dhe zbatimin e një politike të përdorimit të internetit, në kuadër të marrëdhënies së punës[23]. Çdo informacion në lidhje me një punonjës të identifikuar apo të identifikueshëm që është mbledhur, mbajtur ose përdorur nga punëdhënësi për qëllime punësimi, duke përfshirë edhe komunikimet private elektronike, duhet të mbrohet në mënyrë që të respektojë të drejtën e punonjësit për intimitet dhe lirinë e shprehjes[24]. Rrjedhimisht, çdo përpunim i të dhënave personale për qëllime të rekrutimit, plotësimin ose shkelje të detyrimeve kontraktuale, menaxhimin e stafit, planifikimin e punës dhe organizimin e ndërprerjen e marrëdhënies së punës në sektorë qoftë publik apo privat, duhet të rregullohen me ligj, marrëveshje kolektive ose kontrata[25]. Format e veçanta të përpunimit të të dhënave personale, për shembull të përdorimit të internetit dhe komunikimit elektronik në vendin e punës të punonjësve, garantohet me rregullore në mënyrë të detajuar[26].

10. Për këtë arsye, duhet të vendoset një politikë gjithëpërfshirëse e përdorimit të internetit në vendin e punës, duke përfshirë edhe rregullat e veçanta për përdorimin e emailit, mesazheve të menjëhershme, rrjeteve sociale, blogging dhe lundrimit në internet. Edhe pse politikat mund të përshtaten sipas nevojave të secilës kompani, si një e tërë dhe për çdo sektor të infrastrukturës së kompanisë, në veçanti, të drejtat dhe detyrimet e punonjësve duhet të përcaktohet në mënyrë të qartë, rregullat të jenë transparente se si mund të përdoret interneti, se si të kryhet monitorimi, si dhe të dhënat të jenë të sigurta.[27]

11. Masa ndaluese e përgjithshme për përdorim personal të internetit nga ana e punonjësve është e papranueshme[28], siç është çdo politikë në mënyrë automatike për monitorimin e vazhdueshëm të përdorimit të internetit nga ana e punonjësve[29]. Të dhënat personale që kanë të bëjnë me origjinën racore, opinionet politike ose bindjet fetare apo të tjera, si dhe të dhënat personale në lidhje me shëndetin, jetën seksuale apo dënimet penale konsiderohen si "të dhëna sensitive” që kërkojnë mbrojtje të veçantë[30].

12. Punonjësit duhet të bëhen të vetëdijshëm për ekzistencën e një politike në fuqi të përdorimit të internetit në vendin e punës, jashtë vendit të punës si dhe gjatë orëve të kryera përtej orarit të punës, që përfshin objektet e komunikimit në pronësi nga ana e punëdhënësit, punonjësit ose palë të treta[31]. Të gjithë punonjësit duhet të njoftohen personalisht mbi politikën në fjalë dhe të japin pëlqimin, shprehimisht[32] për të. Përpara vendosjes së një politike monitorimi, punonjësit duhet të jenë të vetëdijshëm për orarin, fushëveprimin, mjetet teknike dhe kohore të një monitorimi të tillë[33]. Për më tepër, punonjësit duhet të kenë të drejtë të njoftohen rregullisht mbi të dhënat personale të mbajtura rreth tyre dhe përpunimin e të dhënave personale, të drejtën për të patur akses në të gjitha të dhënat e tyre personale, të drejtën për të shqyrtuar dhe për të marrë një kopje të çdo të dhëne personale, të drejtën të kërkojë që të dhënat personale të pasakta apo jo të plota, të dhënat e mbledhura ose të përpunuara në mënyrë të papajtueshme me politikën e kompanisë, të fshihen ose të korrigjohen[34]. Në rast të shkeljeve të pretenduara të politikës së përdorimit të internetit nga ana e punonjësve, atyre duhet t’u jepet mundësia për t’iu përgjigjur ankesave me një procedure të drejtë, me këndvështrim ligjor.

13. Zbatimi i një politike të përdorimit të internetit në vendin e punës duhet të udhëhiqet nga parimet e domosdoshmërisë dhe proporcionalitetit, për të shmangur një situatë ku të dhënat personale të mbledhura, në lidhje me politikat legjitime organizative ose informacioni I teknologjisë është përdorur për të kontrolluar sjelljen e punonjësve[35] . Para zbatimit të çdo mase konkrete të monitorimit, punëdhënësi duhet të vlerësojë nëse përfitimet e asaj mase peshojnë më shumë në të kundërtën e të drejtës së privatësisë së punonjësit në fjalë dhe të personave të tretë të cilët komunikojnë me të [36]. Mbledhja, aksesi dhe analiza e komunikimit të punonjësve, duke përfshirë përmbledhjet në mënyrë të pa miratuar, mund të lejohen vetëm përjashtimisht, me autorizim ligjor, pasi punonjësit e dyshuar për shkelje të politikave në procedurat disiplinore apo civile, duhet të trajtohen në mënyrë të drejtë e jo me pak se shkelësit e supozuar në shqyrtim penal. Janë të pranueshme vetëm mbikqyrja e planifikuar lidhur me dyshime të mirë bazuara të shkeljeve të politikave, e ndërkohë, monitorimi i pakufizuar është haptazi i tepruar tek të punësuarit[37]. Mjetet më pak ndërhyrëse teknike të monitorimit duhet të jenë më të preferuarat[38]. Që bllokimi i komunikimit në Internet të jetë i një mase minimale[39], nëse është e nevojshme, mekanizmat e filtrimit konsiderohen mjet i përshtatshëm për të shmangur shkeljet e politikave[40]. Të dhënat e mbledhura nuk mund të përdoren për ndonjë qëllim tjetër përveç se qëllimit të menduar fillimisht, dhe duhet të jenë të mbrojtura nga ndryshimi, aksesi i paautorizuar si dhe çdo formë tjetër e keqpërdorimit[41]. Për shembull, të dhënat e mbledhura nuk duhet të vihen në dispozicion të punonjësve të tjerë, të cilët nuk lidhen me të. Kur nuk janë më të nevojshme, të dhënat personale të mbledhura duhet të fshihen[42].

14. Rregulloret e politikës së brendshme të përdorimit dhe sanksionet duhet të vihen në dukje nga të dy palët, nga punëdhënësit dhe punonjësit. Dënimet për përdorim të pahijshëm të internetit nga punonjësit duhet të fillojnë me një paralajmërim verbal, dhe të rritet gradualisht me vërejtje me shkrim, dënim financiar, ulje në pozitë dhe, për shkelje të rënda të përsëritura, përfundimin e punësimit[43]. Nëse monitorimi i Internetit nga ana e pundhënësit shkel politikën e brendshme të mbrojtjes së të dhënave apo ligjin përkatës ose marrëveshjet kolektive, ajo mund t’i japë të drejtën punonjësit për të ndërprerë punësimin e tij ose të saj dhe të kërkojë shkarkimin, krahas dëmeve materiale dhe morale.

15. Në fund të fundit, pa një politike të tillë, mbikëqyrja e Internetit në vendin e punës është në rrezik e bie pre e abuzimeve nga punëdhënësit që veprojnë si një “Big Brother” mosbesues e përgjojnë mbi supet e punonjësve të tyre, ndonëse këta të fundit kanë shitur jo vetëm punën e tyre, por edhe jetën personale tek punëdhënësi. Për të shmangur një ngatërresë të tillë të punëtorit, punëdhënësit janë përgjegjës për vënien në vend dhe zbatimin në vazhdimësi të një politike për përdorimin e internetit përgjatë linjave të përcaktuara më sipër. Në këtë mënyrë ata do të veprojnë në mënyrë parimore në përputhje me përqasjen e ligjit ndërkombëtar për lirinë e internetit, si një e drejtë e njeriut[44].

Mungesa e një politike për përdorimin e internetit në vendin e punës

16. Qeveria argumenton se, rregulloret e brendshme të kompanisë bëjnë të mundur ndalimin e përdorimit të kompjuterëve për qëllime personale. Edhe pse e vërtetë, argumenti nuk është i rëndësishëm, pasi rregulloret e brendshme të shpërndara kanë lënë pa përmendur çdo referencë ndaj politikës së mbikqyrjes së internetit, për tu zbatuar në vendin e punës. Në këtë kontekst, nuk duhet të neglizhohet fakti se, Qeveria gjithashtu i referohet njoftimit 2316 i datës 3 Korrik 2007, i cili thekson se: ‘‘ një punonjës u lirua për arsye disiplinore, veçanërisht për shkak të përdorimit personal të lidhjes me Internet dhe telefon të kompanisë dhe" përsërit se, punëdhënësi verifikon dhe monitoron veprimtarinë e punonjësve, në mënyrë të veçantë duke u shprehur se, ata nuk duhet të përdorin internetin, telefonatat apo faksin për çështje që nuk kanë lidhje me punën", me fjalë të tjera, të cilat "përsërisnin" ekzistencën e një politike të mbikëqyrjes së internetit në kompani[45] . Gjithashtu, sipas Qeverisë, të punësuarit ishin informuar në lidhje me këtë njoftim, e cila është firmosur nga kërkuesi. Ankuesi i kundërshton këto fakte. Shumica e pranon se ka qënë në dijeni të kundërshtimit nëse kërkuesi është njoftuar para ndërhyrjes me komunikimet[46] e tij të internetit , sipas politikës së mbikqyrjes së Internetit të kompanisë. Për fat të keq, shumica nuk dha hollësi të mëtejshme mbi këtë fakt të rëndësishëm.

17. Që nga ekzistenca e njoftimit paraprak, që pretendohet nga Qeveria dhe kontestohet nga kërkuesi, Qeveria kishte barrën e provës për të vërtetuar këtë fakt, të cilin nuk e bëri[47]. Për më tepër, kopja e vetme e njoftimit 2316 në dispozicion në dosjen e Gjykatës nuk është nënshkruar nga punonjësi[48]. Me fjalë të tjera, nuk ka prova të mjaftueshme në dosje që të vërtetojnë se punonjësit e kompanisë, dhe veçanërisht kërkuesi, ishin të informuar se programi monitorues që ishte instaluar nga punëdhënësi regjistronte në kohë reale komunikimin e punonjësve në kompjuterët e kompanisë, duke prodhuar të dhënat statistikore të përdorimit të internetit nga çdo punonjës si dhe transkriptimet e përmbajtjes së komunikimeve të shkëmbyera nga ana e tyre, dhe mund të bllokojë komunikimin e tyre[49].

18. Edhe duke supozuar se njoftimi 2316 ka ekzistuar dhe i është njoftuar me të vërtetë të punësuarve, duke përfshirë edhe kërkuesin, para ngjarjeve në fjalë, kjo nuk do të mjaftonte për të justifikuar ndërprerjen e kontratës së tij, duke pasur parasysh karakterin jashtëzakonisht të paqartë të njoftimit. Një komunikim i thjeshtë nga punëdhënësi për punonjësit se "veprimtaria e tyre ishte nën mbikëqyrje"[50] është dukshëm i pamjaftueshëm për të siguruar këtë të fundit me informacionin e duhur në lidhje me natyrën, qëllimin dhe efektet e programit të zbatuar të mbikqyrjes së Internetit[51]. Një "Politikë" e tillë e keq-hartuar, në qoftë se ekziston, i ofron shumë pak mbrojtje të punësuarve. Me gjithë rëndësinë e saj vendimtare për rezultatin e rastit, shumica nuk u kujdes të marrë në konsideratë kushtet e njoftimit, të pretenduara nga politika e mbikëqyrjes së Internetit të kompanisë. Duke marrë parasysh provat para Gjykatës, Unë nuk mund të mos mendoj se, njoftimi nuk ka dalluar elementet minimal të politikës së mbikqyrjes së përdorimit të internetit, duke përfshirë veçanërisht keqdrejtimin e monitorimit, mjetet teknike të vëzhgimit dhe të drejtat e të punësuarve në lidhje me materialet e monitoruara .

Natyra personale dhe e ndjeshme e komunikimit të të punësuarit

19. Karakteri delikat i çështjes në fjalë është zmadhuar në mënyrë të konsiderueshme nga natyra e caktuar e mesazheve të kërkuesit. Ato i referohen problemeve shëndetësore seksuale që ndikojnë tek kërkuesi dhe e fejuara e tij[52]. Kjo çështje ka të bëjë me thelbin e jetës private të kërkuesit dhe kërkon mbrojtje më të ndjeshme sipas Nenit 8. Përveç të dhënave sensitive, mesazhet gjithashtu kishin të bënin edhe me informacionet e tjera personale, të tilla si ankthi e tij me mjedisin armiqësor të punës. Punëdhënësi ndërhyri jo vetëm në llogarinë profesionale të Yahoo Messenger krijuar nga kërkuesi, por edhe në llogarinë e tij personale[53]. Punëdhënësi nuk ka pasur të drejta pronësie mbi llogarinë Yahoo të punonjësve, pavarësisht nga fakti se kompjuteri që përdorej nga punonjësi i përkiste punëdhënësit[54]. Për më tepër, punëdhënësi ishte në dijeni se, disa prej komunikimeve të shkëmbyera nga kërkuesi ishin të drejtuara llogarisë së titulluar "Andrea të do", e cila me sa duket nuk ka pasur asnjë lidhje me kryerjen e detyrave profesionale të kërkuesit[55]. Megjithatë, punëdhënësi pati akses në përmbajtjen e këtij komunikimi dhe bëri kopje të tij kundër vullnetit të qartë të kërkuesit si dhe pa urdhër të gjykatës[56].

Mungesa e nevojës për ndërhyrje e punëdhënësit

20. Përveç kësaj, ndërhyrja e punëdhënësit ka pasur efekte të gjera negative sociale, që nga transkriptet e mesazheve që janë vënë në dispozicion të kolegëve të kërkuesit si dhe është diskutuar ndërmjet tyre[57]. Edhe në qoftë se dikush do të pranojë se ndërhyrja në të drejtën e kërkuesit për respektimin e jetës private ishte e justifikuar në këtë rast, e cila në fakt nuk ishte, punëdhënësi nuk ka marrë masat e nevojshme parandaluese për të siguruar që mesazhet shumë sensitive të ishin të kufizuara në procedurat disiplinore. Me fjalë të tjera, ndërhyrja e punëdhënësit shkoi përtej asaj që ishte e nevojshme[58].

21. Duhet thënë se, ndërprerja e marrëdhënies së punës së kërkuesit me kompaninë nuk mund të bazohet në prova që nuk përmbushin standardet e Konventës për mbrojtjen e privatësisë së punonjësve. Në ratifikimin e vendimit të punëdhënësit për shkarkim, gjykatat vendase pranojnë si dëshmi ligjore të shkeljes së detyrave profesionale të ankuesit, të dhënat e komunikimeve private të tij, të cilat meritojnë mbrojtje nga Konventa, të përdorura dhe të publikuara nga punëdhënësi, në shkelje të standardit të Konventës[59]. Për më tepër, ndërprerja e kontratës së punës së kërkuesit vështirë se mund të thuhet se është proporcionale në vetvete, duke pasur parasysh se, nuk është vërtetuar se kërkuesi i kishte shkaktuar dëm punëdhënësit të tij, ose se ai kishte përshtaur të njëjtin model sjelljeje për një periudhë të konsiderueshme kohore[60].

Përfundim

22. "Punëtorët nuk braktisin të drejtën e privatësisë dhe të mbrojtjes së të dhënave çdo mëngjes në dyert e vendit të punës[61]." Teknologjitë e reja e bëjnë jetën private të punonjësve nga njëra anë më të lehtë për punëdhënësit dhe nga ana tjetër më të vështirë për punonjësit për të zbuluar, rreziku shtohet nga pabarazia dhe natyra e marrëdhënies së punës. Një qasje duke patur në qendër të drejtat e njeriut për përdorimin e internetit në vendin e punës garanton një kuadër transparent rregullash të brendshme, një politikë zbatimi të qëndrueshme dhe një strategji proporcionale zbatuese nga punëdhënësit. Një kuadër rregullator i tillë, politika dhe strategjia ishin ato që mungonin krejtësisht në këtë rast. Ndërhyrja në të drejtën e kërkuesit për privatësi ishte rezultat i një vendimi të marrë për shkarkim në bazë të një mase ad hoc të mbikqyrjes të internetit nga punëdhënësi, me efekte drastike në jetën sociale të kërkuesit. Dënimi disiplinor i të punësuarit u konfirmua më pas nga gjykatat e brendshme, mbi bazën e të njëjtave dëshmi të mbledhura nga masat e lartpërmendura të survejimit të kontestuar. Përshtypja e qartë që del nga dosja është se, gjykatat e brendshme vullnetarisht falën konfiskimin e punëdhënësit për abuzimin e internetit, si një justifikim për heqjen e një punonjësi të padëshiruar, të cilin kompania nuk ishte në gjendje të shkarkonte me mjete të ligjshme.

23. Të drejtat dhe liritë e Konventës kanë një efekt horizontal, jo vetëm që janë direkt të detyrueshme për subjektet publike të palëve kontraktuese të Konventës, por edhe në mënyrë të tërthortë janë të detyrueshme për personat privatë dhe subjekte, shteti kontraktues është përgjegjës për parandalimin dhe korrigjimin e shkeljeve të Konventës nga personat privatë ose subjektet. Ky është një detyrim i rezultatit, jo thjesht një detyrim i mjeteve. Gjykatat e brendshme nuk e kanë përmbushur këtë detyrim në rastin konkret, kur është bërë vlerësimi i ligjshmërisë së vendimit të punëdhënësit për shkarkim kundër punonjësit, të miratuar në procedurën disiplinore. Edhe pse ata mund ta kishin evituar shkeljen e së drejtës së kërkuesit për respektimin e jetës private, ata zgjodhën për ta konfirmuar këtë shkelje. Kjo Gjykatë nuk ka dhënë lehtësimin e nevojshëm. Për këtë arsye, unë nuk pajtohem.

[1] Ky rast është ende i limituar (shiko Copland k. Mretërisë së Bashkuar, nr. 62617/00, GJEDNJ 2007-I, dhe Peev k. Bullgarisë, nr. 64209/01, 26 Korrik 2007).

[2] Delfi AS k. Estonisë [GC], nr. 64569/09, §§ 110 dhe118, 16 Qershor 2015, duke ndjekur Ahmet Yıldırım k. Turqisë, nr. 3111/10, § 48, GJEDNJ 2012, dhe Times Newspapers Ltd (nos. 1 and 2) k. MB, nos. 3002/03 dhe 23676/03, § 27, GJEDNJ 2009

[3] Ahmet Yıldırım, cituar më lart, § 48, dheTimes Newspapers Ltd, cituar më lartë, § 27.

[4]  Vendim I Këshillit Kushtetues nr. 2009/580DC, 10 Qershor 2009, paragrafi 12.

[5] Shih, në nivel rajonal, Rekomandimi CM / Ref (2007) 16 i Komitetit të Ministrave për shtetet anëtare mbi masat për të promovuar vlerën e shërbimit publik të Internetit, 7 nëntor të vitit 2007, dhe, më e rëndësishmja, Rekomandimi CM / Rec (2011 ) 8 e Komitetit të Ministrave për shtetet anëtare mbi mbrojtjen dhe promovimin e universalitetit, integritetit dhe transparencës së internetit, 21 shtator 2011, dhe Këshilli i Rezolutave të tjera të Evropës, Rekomandimet dhe deklaratat, përveç Konventës mbi krimin kibernetik dhe Protokolli i saj shtesë përmendur sipas mendimit tim të veçantë të bashkohet me Ahmet Jildirim, cituar më lart; dhe në nivel global, Deklarata e Mijëvjeçarit të OKB-së të miratuar nga GA Rezoluta 55/2, 18 shtator 2000 A / RES / 55/2; Unioni Ndërkombëtar i Telekomunikacionit, Deklarata e Gjenevës e Parimeve, Samiti Botëror mbi Shoqërinë e Informacionit, 10 dhjetor 2003 (në "angazhimin për të ndërtuar një të përqendruar tek njerëzit, gjithëpërfshirëse dhe të zhvillimit të orientuar shoqërinë e informacionit, ku të gjithë mund të krijojë, aksesojnë, të shfrytëzojnë dhe të ndajnë informata dhe njohuri "); Deklarata e Përbashkët mbi Lirinë e shprehjes dhe internet nga raportuesi OKB-së të Posaçëm për Lirinë e Mendimit dhe Shprehjes, Përfaqësuesi i OSBE-së për Lirinë e medias, Raportuesit Special OAS për Lirinë e Shprehjes dhe Raportuesit Special ACHPR në Shprehjes dhe Qasjen në Informata , 1 qershor 2011, paragrafi 6; dhe, në punën e komisioneve të OKB, për shembull, Komiteti i Përgjithshëm i të Drejtave të Njeriut Komenti nr. 34, Liritë e shprehjes dhe mendimit (neni 19.), 12 shtator 2011, CCPR / C / GC / 34, paragrafi 12; dhe Komiteti Ndërkombëtar për të Drejtat Ekonomike, Sociale dhe të Drejtat Kulturore, Vëzhgimet përfundimtare në Kinë, 25 prill-13 maj 2005 E / 2006/22, paragrafët 168 dhe 197.

[6] Delfi AS, cituar më lartë, § 133, dhe Bordi Editorial i Pravoe Delo dhe Shtekel k. Ukrainës, nr. 33014/05, §§ 63-64, GJEDNJ 2011.

[7] Delfi AS, cituar më lartë, §§ 136 dhe 162; Komiteti për Eliminimin e Diskriminimit Racor Rekomandimi I Përgjithshëm XXX, I diskriminimit ndaj jo-shtetasve, 20 gusht 2004, A / 59/18, paragrafi 12, faqe 95; dhe Raporti i Raportuesit Special për promovimin dhe mbrojtjen e të drejtës së lirisë së mendimit dhe shprehjes, Frank La Rue, 7 shtator 2012 (A / 67/357), paragrafi 87.

[8] Kështu, unë e gjej të vështirë për të rënë dakord me deklaratën e gjerë e shumicës në paragrafin 58 të vendimit.

[9] Në çështjen Niemietz k. Gjermanisë, 16 dhjetor 1992 Seria A nr. 251-B, § 28, Halford k. Mbretërisë së Bashkuar, 25 qershor 1997 Raportet 1997-III, § 44, dhe Amann k. Zvicrës [GC], nr. 27798/95, § 43, GJEDNJ 2000-II, Gjykata konsideroi ndërhyrje në komunikimin  dhe korrespondencën në punë ose të mjedisit të biznesit në dritën e konceptit të jetës private dhe correspondences, për qëllime të Nenit 8, asnjë dallim nuk u bë midis komunikimit private dhe komunikim profesional e korrespondencës. Gjykata tashmë ka deklaruar se, të drejtat e intimitetit nuk mund të pohohen në kontekstin e sjelljes larg nga vendi i punës, të referuara nga një punëdhënës si bazë për shkarkim (Pay k. Mbretërisë së Bashkuar (dec.), Nr. 32792/05, 16 Shtator 2008).

[10] Frymëzuar nga Malone k. Mbretërisë së Bashkuar, 2 gusht 1984, § 84, seria A nr. 82, Gjykata ka konfirmuar në Copland, cituar më lartë, § 43, që, edhe nëse monitorimit është i kufizuar për të "informacion në lidhje me datën dhe kohëzgjatjen e bisedave telefonike dhe në veçanti numrat e rënë", si dhe e-mail dhe përdorimi i internetit, dhe pa akses në përmbajtjen e komunikimit, ajo ende shkel nenin 8 të Konventës. E njëjta vërejtje është bërë nga Gjykata e Drejtësisë e Bashkimit Europian, e cila ka regjistruar Rastet C-293/12 C-594/12, Të Drejtat Dixhitale Irlanda dhe Seitlinger dhe tjerët, gjykimi i 8 prill 2014, paragrafët 26-27 dhe 37, si dhe Raporti i Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut në të drejtën e privatësisë në moshën dixhitale, 30 Qershor 2014 paragrafi 19 (A / HRC / 27 e / 37).

[11] Halford, cituar më lartë, §§ 44 dhe 45; Copland, cituar më lartë, §§ 41 dhe 42; dhe Peev, cituar më lart, § 39. Nuk është e qartë çfarë Gjykata nënkupton me këtë, pasi Gjykata i referohet faktorëve të ndryshme të tilla si mungesa e paralajmërimit, sigurimi i hapësirës private dhe sigurimi e përdorim privat i pajisjeve të komunikimit të punëdhënësit, por nuk nuk sqaruar në rëndësinë e tyre relative dhe nëse këta faktorë janë të domosdoshëm apo raste të ndjeshme. Kështu, Gjykata e neglizhon vlerën normative të kriterit "arsyeshmërisë", duke lënë përshtypjen se privatësia e punonjësit në punë është gjithmonë e respektuar për interesat e pastër të menaxhimit, si në qoftë se punëdhënësi kishte fjalën e fundit se çfarë lloj aktiviteti nuk konsiderohet si private në vendin e punës. Më keq akoma, Gjykata nuk jep ndonjë udhëzim mbi interesat që punëdhënësi mund të thirret në bazë të Nenit 8 § 2, për të justifikuar ndërhyrjet me jetën private të punonjësve. Problemi me këtë koncept qëndron në mënyrën se si ajo ishte e modës në lindje. shpresa e të punësuarit e privatësisë në kontekstin e "realiteteve operacionale të punës", u afirmua nga Gjykata e Lartë e Shteteve të Bashkuara në O'Connor k. Ortega, 480 US 709 (1983), i cili adresuar këtë çështje në një rast-nga data baza e çështjeve, duke çuar në mungesë të parimeve përgjithësisht të zbatueshme, siç vuri në dukje gjithashtu mendimin kritik konkurent i Drejtësisë Scalia. Sipas mendimit tim, "pritje të arsyeshme" Testi është përzier objektiv-subjektiv, pasi personi në fakt duhet të ketë mbajtur besimin (subjektive), por kjo duhet të ketë qenë edhe e arsyeshme për atë apo të saj për të e kanë bërë këtë (objektivisht). Ky objektiv, gjymtyrë normative e testit nuk mund të harrohet.

[12] Amann, cituar më lartë, § 65, dhe Copland, cituar më lartë, § 43. Në një kontekst më të gjerë, shih gjithashtu mendimi im i veçantë bashkuar për të Yildirim k. Turqisë, nr. 3111/10, 18 dhjetor 2012.

[13] Ndjekjen e interesave të sigurisë kombëtare, sigurinë publike ose mirëqenies ekonomike të vendit, parandalimin e trazirave apo krimit, mbrojtja e shëndetit ose të moralit nuk është në kompetencë të punëdhënësit, dhe për këtë arsye nuk justifikon ndërhyrjen tek të drejtat që Konventa mbron. Kështu, për shembull, do të ishte e papërshtatshme për një punëdhënës privat për të kryer detyrimin e mbikqyrjes në lidhje me punonjësit e tij ose të saj në bazë të shqetësimeve të sigurisë publike. Këtu, unë supozoj se rregulla të ndryshme duhet të zbatohen në çdo rast me operacionet e mbikqyrjes së shtetit lidhur me sigurinë publike, mbrojtjen, sigurinë e shtetit (përfshirë mirëqenien ekonomike të shtetit, kur operacioni i përpunimit ka të bëjë çështjet e sigurisë shtetërore) dhe aktivitetet e shtetit në fushat e të drejtës penale. Një supozim i ngjashëm është bërë në paragrafin 1.5 të Rekomandimit Nr R (89) 2 të Këshillit të Evropës dhe Nenin 3 (2) të Direktivës së BE-së 95/46 / EC.

[14] Ndjekja e interesave të sigurisë kombëtare, integritetit territorial ose sigurisë publike, parandalimin e trazirave apo krimit, mbrojtjen e shëndetit apo moralit, dhe mirëmbajtjen e autoritetit dhe paanshmërinë e gjyqësorit nuk janë në kompetencë të punëdhënësit dhe për këtë arsye nuk e justifikon ndërhyrje në të drejtat e Konventës.

[15] Për shembull, në një rast të Nenit 10, Palomo Sánchez dhe të tjerët kundër Spanjës, nr. 28955/06, 28957/06, 28959/06 dhe 28964/06, 12 shtator 2011.

[16] ETS nr. 108.

[17] 5062/01/EN/Përfundimtare.

[18] 5401/01/EN/ Përfundimtare

[19] 2093/05/EN.

[20] 00451/06/EN.

[21] Vendime të rëndësishme janë dhënë në këtë fushë nga Gjykata e Drejtësisë së Luksemburgut, të tilla si Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Credito (ASNEF) dhe federación de Comercio Electronico y Marketing drejtorisë e (FECEMD) k. Administración del Estado, lëndët e bashkuara C-468 / 10 dhe C-469/10, 24 nëntor 2011 për zbatimin e nenit 7 (f) të Direktivës së Mbrojtjes së të dhënave në ligjin kombëtar; . Deutsche Telekom AG k. Bundesrepublik Deutschland, C-543/09, 5 maj 2011, për domosdoshmërinë e miratimit të përtërirë; College van Burgemeester en ëethouders van Roterdamit v. M.E.E. Rijkeboer, C-553/07, 7 maj 2009, mbi të drejtën e aksesit të të dhënave të subjektit; Dimitrios Pachtitis k. Komisionit Evropian, F-35/08, 15 qershor 2010, dhe V k. Parlamenti Evropian, F-46/09, 5 korrik 2011 si në përdorimin e të dhënave personale në kontekstin e punësimit në institucionet e BE-së.

[22] Këto udhëzime janë përditësuar në vitin 2013, por unë do t’i referohem  të dy versioneve, duke marrë parasysh datën e fakteve në rastin në fjalë.

[23] Ndërsa shembulli është në një farë mase e ngushtë, duhet të ofrohet nga ana e Gjykatës në mënyrë universale, në kuptimin që gjykata duhet të kërkojë një qasje parimore të komunikimit në Internet. Kjo rregullore ndërkombëtare, e vendosur nga Gjykata në aspekte të caktuara themelore, nuk e vë në dyshim larmine e qeverisjen e multi-aktorëve të internetit. Në të kundërtën, ajo e garanton atë. Sipas mendimit tim, gjykata nuk duhet të harrojë natyrën tejet politike të internetit si një barazim social dhe një instrument për avancimin e të drejtave të njeriut, i cili angazhohen interes privat në vendimet publike. Një lëshim të tillë do të ishte veçanërisht i keq në kontekstin e ligjit të punës, të cilit fillimisht qëllimi është për të korrigjuar çekuilibrat mes punonjësve, të rrezikuara dhe punëdhënësve më të fuqishëm në marrëdhëniet e tyre kontraktuale.

[24] Paragrafi 14.1 i Këshillit të Evropës Rekomandimi Rec (2015) 5: "Përmbajtja, dërgimi dhe marrja e komunikimeve private elektronike në punë nuk duhet të monitorohet në asnjë rrethanë", dhe paragrafi 15.1: "Futja dhe përdorimi i sistemeve të informacionit dhe teknologjive me qëllim të drejtpërdrejtë dhe kryesor të veprimtarisë së monitorimit së të punësuarit dhe sjelljes së tij,  nuk duhet të lejohet. ".

[25] Megjithatë, thjesht ekzistenca e një kodi të punës ose një ligji të përgjithshëm të punësimit i cili rregullon marrëdhëniet ndërmjet punëdhënësve dhe punëmarrësve, nuk mjafton në qoftë se ata nuk japin një grup të veçantë të rregullave për mbrojtjen personale të të dhënave të punonjësve, duke përfshirë politikën e përdorimit të internetit në vendin e punës .

[26] Në Komentin e Përgjithshëm në nenin 19 të përditësuar , Komiteti të të Drejtave të Njeriut theksoi nevojën për të marrë parasysh të fjalën e lirë në internet dhe mediat dixhitale (CCPR / C / GC / 34, 12 shtator 2011, paragrafi 12).

[27] Paragrafi 6.14.1 i Kodit të ILO-s, 1997 të Praktikës dhe paragrafi 15 i rishikuar 2013 Udhëzimet e OECD-së, e cila paraqet një koncept të një programi të menaxhimit të privatësisë dhe artikulon elementet e tij thelbësorë.

[28] Neni 29 i dokumentit të Grupit të Punës rregullon mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqet 4 dhe 24. Si dhe e drejta evropiane për mbrojtjen e të dhënave, e vitit 2014, e vë atë, në "një ndalim të tillë të përgjithshëm që mund të jetë i tepruar dhe jo real."

[29] Neni 29 I dokumentit të  Grupit të Punës rregullon mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, 17, dhe, më parë, Komisioneri I  Zyrës së Federatës Australiane, Udhëzimet për E-mailet në vendin e Punës, Web Browsing dhe Privatësia, 30 mars 2000.

[30] Shih nenin 6 të vitit 1981 Konventës së  Këshillit të Evropës, paragrafi 10.1 Rekomandimi I Këshillit të Evropës Nr R (89) 2, paragrafi 6.5 të Kodit të ILO-s 1997 të praktikës, dhe paragrafi 9.1 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[31] Rregullat për transparencën e çdo përpunimi të të dhënave personale të të punësuarit mund të gjenden në paragrafin 12 të 1980 Udhëzimet e OECD-së; paragrafi 3.1 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Nr R (89) 2; paragrafin 5.8 të Kodit të ILO-s 1997 të praktikës; Neni 29 dokumentit të Grupit të Punës rregullon mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqet 4 dhe 5; Neni 29 I dokumentit të Grupit të Punës rregullon mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 13, 14, 22 dhe 25; dhe paragrafët 10.1-10.4 dhe sidomos paragrafi 14.1 dhe 21 (a) i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[32] Parimi i pëlqimit të informuar dhe të qartë është afirmuar në paragrafin 7 të 1980 Udhëzimet e OECD-së, paragrafi 3.2 të Këshillit të Evropës, Rekomandimi Nr R (89) 2, paragrafët 6,1-6,4 të Kodit të ILO-s të vitit 1997 e Praktikës, Neni 29 opinioni nr. 8/2001 I Partisë Punës, faqe 3 dhe 23, Neni 29 Dokumenti Grupit të Punës për mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 21, dhe paragrafët 14.3, 20.2 dhe 21 (b) dhe (c) të Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015 ) 5. Sipas Rekomandimit Punësimit të Këshillit të Evropës, punëdhënësit duhet të informojnë punonjësit e tyre paraprakisht për futjen ose përshtatjen e sistemeve të automatizuara për përpunimin e të dhënave personale të të punësuarve apo për monitorimin e lëvizjeve apo produktivitetin e punonjësve. Në kuadër të BE-së, Partia e Punës për Mbrojtjen e të Dhënave duke analizuar rëndësinë e pëlqimit si bazë ligjore për përpunimin e të dhënave të punësimit dhe të gjetur se çekuilibëri ekonomik ndërmjet punëdhënësve kërkon miratimin dhe dhënien e pëlqimt të punonjësit shpesh do të ngrejë dyshime rreth asaj nëse pëlqimi është dhënë lirisht ose jo. Për këtë arsye, rrethanat në të cilat kërkohet pëlqimi duhet të shihen me kujdes, kur vlerësohet vlefshmëria së pëlqimit në kontekstin e punësimit.

[33] Komentari 14 i Kodit të 1997 ILO-s të praktikës në paragrafin 6., dhe Neni 29 i  Opinionit të Partisë Punës nr. 8/2001, faqe 25.

[34] Paragrafi 13 i 1980 Udhëzimet e OECD-së, neni 8 i 1981 Konventës  së Këshillit të Evropës, paragrafët 11 dhe 12 të Këshillit të Evropës Rekomandimi Nr R (89) 2, paragrafët 11.1-11.3, dhe 11.9 të Kodit të ILO-s 1997 të Praktikës dhe paragrafët 11.1-11.9 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[35] Shih mendimin tim të veçantë në Jildirim, cituar më lartë, në kriteret minimale për legjislacionin e Konventës-të përputhshmërisë mbi masat e bllokimit në Internet; dhe paragrafi 8 i 1980 Udhëzimet e OECD-së; Neni 5 (c), (d) të vitit 1981 Konventën e Këshillit të Evropës; paragrafi 4.2 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Nr R (89) 2; paragrafi 5,1-5,4 i Kodit të ILO-s 1997 e Praktikës; Neni 29 Opinioni I Grupit  të Punës nr. 8/2001, faqe 25; Neni 29 dokumenti I  Grupit të Punës duke punuar me mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 17 dhe 18; dhe paragrafët 4.1, 5.2 dhe 5.5 të Këshillit të Evropës, Rekomandimi (2015) 5.

[36] Neni 29 Dokumenti i Grupit të Punës për mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 13, paragrafi 20.1 dhe të Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[37] Paragrafi 6.14.2 i Kodit të ILO-s të vitit 1997 të praktikës.

[38] Neni 29 Opinioni i Grupit të Punës nr. 8/2001, faqet 4 dhe 25, si dhe paragrafi 14.3 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[39] Shih mendimin tim të veçantë në Jildirim, cituar më lartë, në kriteret minimale për legjislacionin e Konventës- mbi masat e përshtatshme të bllokimit në  Internet.

[40] Paragrafi 14.2 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5. dhe dokumenti Neni 29 i Partisë së Punës Mbrojtja për mbikëqyrjen dhe monitorimin e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 24, duke theksuar, "interesi i punëdhënësit është shërbyer mirë në parandalimin e keqpërdorimit të internetit dhe jo në zbulimin e keqpërdorimit të tillë."

[41] Paragrafi 13 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Nr R (89) 2, dhe paragrafi 12.1 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[42] Paragrafi 14 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Nr R (89) 2, dhe paragrafi 13.1 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi Rec (2015) 5.

[43] Në këtë pikë vlen të përmendet pragu i kërkuar i Gjykatës për pranimin e shkarkimin në Vogt k. Gjermanisë, nr. 17851/91, më 26 shtator 1995, ku dënimi i shkarkimit është gjetur i tepruar, në lidhje me pjesëmarrjen e punonjësit në veprimtari politike jashtë punës, pa asnjë ndikim në rolin e saj profesionale, dhe Fuentes Bobo k. Spanjës, nr. 39293/98, 29 shkurt 2000, ku dënimi i pushimit nga puna për shkak të komenteve fyese transmetuar në lidhje me punëdhënësit është gjetur gjithashtu shumë i rëndë, duke marrë parasysh kohëzgjatjen e shërbimit të punëmarrësit.

[44] Shih edhe mendimin tim të veçantë që u bashkua për të Jildirim, cituar më lartë; ILO, Kushtet e Punës, vëllimi 12, Pjesa I, Monitorimi dhe Mbikqyrja në vendin e punës (1993), f. 77; Deklarata e përbashkët nga Raportuesi Special i OKB-së për Lirinë e Mendimit dhe Shprehjes, Përfaqësuesi i OSBE-së për Lirinë e Medias dhe Raportuesi Special i OSHA mbi Lirinë e Shprehjes, e miratuar më 21 dhjetor 2005; dhe Raportet e Raportuesit Special të Këshillit të Drejtat e Njeriut të OKB-së për promovimin dhe mbrojtjen e të drejtës për Lirinë e Mendimit dhe Shprehjes, Frank La Rue (A / HRC / 17/27), 16 maj 2011, dhe (A / 66/290) , 10 gusht 2011 sidomos teksti fundit, për qasje në përmbajtjen e internetit (seksioni III) dhe qasje në lidhjen në Internet (Pjesa IV).

[45] Faqja 2 e vëzhgimeve të Qeverisë.

[46] Paragrafi 41 i vendimit.

[47] Paragrafi 27 i vendimit.

[48] Paragrafët 33 dhe 43 të vendimit. Më duket e çuditshme, për të thënë të paktën se, Gjykata e Qarkut ka përmendur në njoftimin 2316 si të nënshkruhet (paragrafi 10 i vendimit), por qeveria nuk ka qenë në gjendje të paraqesë një kopje të artikullit të kontestuar të provave në Gjykatë.

[49] Punëdhënësi ka përdorur IMFireëall Softëare - Ëfilter të përgjojë komunikimet e kërkuesit, e cila është karakterizuar nga regjistrimin në kohë reale dhe mundësia për të bllokuar mesazhet (shih paragrafin 13 të vëzhgimeve të kërkuesit, jo të diskutueshme nga Qeveria).

[50] Paragrafi 10 i vendimit, duke iu referuar përshkrimit të njoftimit të Gjykatave të Qarkut.

[51] Kjo ishte pikërisht e njëjta pikë e bërë nga neni 29 dokumenti I grupit punues për mbikëqyrjen e komunikimeve elektronike në vendin e punës: "Disa përkthyes theksojnë se, kjo duket se nënkuptojnë edhe si (edhe pse kjo nuk është specifikuar në vendim), se në qoftë se një punëtor është paralajmëruar paraprakisht nga një punëdhënës për mundësinë vrojtimit të komunikimeve të tij, atëherë ai mund të humbasë shpresën e tij të privatësisë dhe përgjimi nuk do të përbëjë një shkelje të nenit 8 të Konventës. Partia e Punës nuk është e mendimit se paralajmërimi I punëtorit është i mjaftueshëm për të justifikuar çdo shkelje të të drejtave të tyre për mbrojtjen e të dhënave "(faqe 8).

[52] Paragrafi 45 i vendimit.

[53] Paragrafi 5.3 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi (2015) 5 shtetet në mënyrë të qartë deklarojnë se "Punëdhënësit duhet të përmbahen nga e kërkuar ndaj  një punonjësi qasje kërkues ndaj informacionit që ai ose ajo ndan me të tjerët në internet, sidomos nëpërmjet rrjeteve sociale." Si anglisht Gjykata e Lartë deklaroi në Smith k. Trafford Housing Trust (2013) IRLR 86, detyrimi i punëdhënësit për të mos nxitur besimet fetare nuk shtrihet për Njoftimet e Facebook të punonjësve, dhe kështu një punonjës i krishterë mund të shprehë pikëpamjet e tij mbi martesën e homoseksualëve në rrjetet sociale pa kryer sjellje të pahijshme profesionale. Por ndërprerja e marrëdhënies së punonjësit  mund të jetë në lidhje me "orë më pas" të tij ose të saj të aktiviteteve tregtare në eBay, i cili përfshinte video të pakëndshme për punëdhënësit, siç vendoset nga Gjykata e Lartë amerikane në San Diego k. Roe, 543 US 77 (2004).

[54] Apeli argumenton se pronësia nuk mungon, por ajo duhet të trajtohet me kujdes. Ajo që mund të vihet në pikëpyetje është nëse,  është e përshtatshme për qasje e çështjes në të zezë-apo-bardhë arsyetimi, duke thënë se punonjësi nuk ka ndonjë pritshmëri të privatësisë sa herë që ai ose ajo përdor objekte IT që i përkasin punëdhënësit, dhe, anasjelltas, punëdhënësi ka një shpresë të tillë sa herë që ai ose ajo përdor objektet e tij ose të saj të IT. Një qasje më e nuancuar është e nevojshme, siç del nga neni 29 dokumenti të Partisë Punës për mbikëqyrjen dhe monitorimin e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 20: "Në çdo rast, lokacioni dhe pronësia e mjeteve elektronike të përdorura nuk e përjashton sekretin e komunikimit dhe të correspondences, siç është përcaktuar në parimet themelore ligjore dhe kushtetutë. "Kohët e fundit, Gjykata e Lartë kanadeze theksoi të njëjtën ide, duke pohuar pritje të arsyeshme të privatësisë së punonjësit mbi informacionin personal të ruajtur në pajisje në pronësi të kompanisë (R. k.  Cole, (2012) SCC 53). Në të njëjtën mënyrë, që merr kohën si argument,  pretendohet se një individ në punë nuk është në "kohë private" dhe se për këtë arsye nuk ka të drejtë të privatësisë që të aplikohet në vendin e punës, është diçka mashtruese. Për të marrë hua fjalët e shkrimit të  Drejtësisë Blackmun për minoritetin në O'Connor k. Ortega, cituar më lartë, "realiteti i punës në kohë moderne, nëse bëhet nga punonjësit publikë ose privatë, tregon se pse pritja e një punonjësi publik të privatësisë në vendin e punës duhet të ruhet me kujdes dhe të mos lihet mënjanë. Kjo është, për fat të keq, shumë e vërtetë që vendi i punës është bërë një shtëpi për amerikanët të përkushtuar ndaj punës. Shumë punonjës shpenzojnë pjesën më të mirë të jetës së tyre dhe shumë prej mbrëmjeve të të tyre në punë ... Si rezultat i kësaj, dallimet të pastra (të cilat shumica aludon) ndërmjet punës dhe çështjeve profesionale, nga njëra anë, dhe pasuria personale dhe aktivitetet private, nga ana tjetër, nuk ekzistojnë në realitet. "

[55] Kështu, shpjegimi dhënë nga punëdhënësi, të cilin shumica e pranon në paragrafin 57, që punëdhënësi arrin llogarinë e kërkuesit "në besimin se ajo përmbante mesazhe profesionale", nuk është bindës. Për më tepër, shumica e kundërshton vetveten, kur ata argumentojnë në paragrafin 58 se "Gjykata mendon se përmbajtja e komunikimeve nuk ishte një element vendimtar në gjetjet e gjykatave të brendshme". Nga njëra anë, shumica konsideron se, ndërhyrja në të drejtën e punëmarrësit ishte vendimtare për konfirmimin e shkarkimin të gjykatave të brendshme. Kjo nuk ka kuptim. Në funksion e gjykatave vendase, ishte pikërisht private, natyra jo-profesionale e komunikimit që ishte elementi vendimtar për gjetjen e shkeljes disiplinore të punonjësit , e përcaktuar.për respektimin e jetës private ishte "legjitim", për shkak se, "pasi gjykatat vendase bëri këto gjetje", punëmarrësi ka vepruar në "supozimin se informacioni në fjalë ka qenë i lidhur për aktivitetetin  profesional .

[56] Në fakt, punëdhënësi monitoroi edhe komunikimin ndërmjet kërkuesit dhe vëllait të dërguar në llogarinë Yahoo, me titull "meistermixyo", i cili përfshinte, për shembull, informacion në një aksident me makinë të qëndrueshëm nga ky i fundit (shih paragrafin 11 të vëzhgimeve të ankuesit, nuk kundërshtohet nga Qeveria).

[57] Paragrafi 4 i vëzhgimeve të kërkuesit, i cili nuk ishte i predispozuar nga ana e Qeverisë, dhe paragrafi 31 i vendimit.

[58] Kjo ishte në mënyrë e qartë në kundërshtim me rregullat e zbatueshme për përdorimin e brendshëm të të dhënave personale të përcaktuara në paragrafin 10 të 1980 Udhëzimet e OECD-së, paragrafi 6.1 të Këshillit të Evropës Rekomandimin Nr R (89) 2, paragrafi 10.6 të Kodit të ILO-s të vitit 1997 të Praktikës dhe paragrafi 6.1 i Këshillit të Evropës, Rekomandimi (2015) 5.

[59] Me fjalë të tjera, ndërhyrja në të drejtën e punonjësit për privatësi, sidomos në lidhje me të dhëna të ndjeshme të mbledhura, ishte aq e patolerueshme për të njollosur provat e mbledhura dhe kështu standardi Schenk nuk zbatohet këtu (Schenk k. Zvicrës,  nr. 10862 / 84, 12 korrik 1988). Një qasje e ngjashme është marrë nga Gjykata Kushtetuese portugeze, në nr e saj të gjykimit. 241/2002, mbi pavlefshmërinë e provave të mbledhura në një rast të shkarkimit në bazë të kërkesës së gjykatës së punës ndaj Telepac dhe Portugali Telecom për të dhënat e trafikut dhe informacione të faturimit në lidhje me linjë telefonike në shtëpinë  e punonjësit.

[60] Duhet të kujtojmë se, në qoftë se një punëtori I bëhen  pyetje që janë në kundërshtim me ndalimin e mbledhjes së të dhënave mbi jetën seksuale e punonjësit nga punonjësi, dhe punonjësi i jep një përgjigje të pasaktë ose jo të plotë, punonjësi nuk duhet të jetë subjekt i përfundimit të marrëdhënies së punës apo I ndonjë mase tjetër disiplinore (paragrafi 6.8 të Kodit të ILO-s 1997 të Praktikës).

[61] Neni 29 I Dokumentit të Grupit të Punës për mbikëqyrjen dhe monitorimin e komunikimeve elektronike në vendin e punës, faqe 4.

Full & Egal Universal Law Academy