© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Béláné Nagy gegn Ungverjalandi
Dómur frá 10. febrúar 2015
Mál nr. 53080/13
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Réttur til greiðslu örorkubóta. Missir bótaréttar.
1. Málsatvik
Umsókn kæranda, sem er ungverskur ríkisborgari, um greiðslu örorkubóta var samþykkt árið 2001. Réttur hennar til bóta var felldur niður árið 2010 þar sem örorka hennar var metin lægri en áður á grundvelli breyttrar matsaðferðar. Örorka hennar var endurmetin á næstu árum og komist að þeirri niðurstöðu að hún væri nægileg til að bótaréttur væri til staðar. Nýjar reglur um greiðslu örorkubóta tóku gildi árið 2012 og þar sem kærandi uppfyllti ekki hin nýju skilyrði glataði hún rétti sínum til bótanna.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að breytingar á matsreglum vegna varanlegrar örorku hefðu falið í sér brot gegn friðhelgi eignarréttar hennar í skilningi 1. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að breytingar á metinni örorku kæranda hefðu eingöngu byggst á kerfislægum breytingum á aðferðarfræði yfirvalda, en ekki á raunverulegum breytingum á heilsu kæranda. Vísað var til þess að árið 2012 hefði félagslega kerfinu verið breytt og hefðu ný skilyrði leitt til þess að kærandi átti ekki rétt til bóta þrátt fyrir að örorkustig hennar hefði verið metið nægjanlega hátt. Ástæða þessa var sú að skilyrði um „óslitnar greiðslur“ úr kerfinu á ákveðnu tímabili var ekki uppfyllt. Dómstóllinn taldi að nær ómögulegt hefði verið fyrir kæranda að uppfylla umrætt skilyrði. Tekið var fram að kærandi hefði í lengri tíma greitt hluta af launum sínum til félagslega kerfisins, sem starfsmaður á vinnumarkaði, og hvíldi því á yfirvöldum ákveðin skylda til að sjá henni fyrir bótum gæti hún ekki sinnt störfum sökum örorku. Dómstóllinn taldi að líta mætti á greiðslur skyldubundinna fjárframlaga borgara til félagslegs kerfis sem ígildi greiðslna fyrir réttindi. Því yrði að líta svo á að lögbundinn réttur til greiðslu bóta úr félagslega kerfinu nyti verndar 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Með hliðsjón af aðstæðum var talið að kærandi hefði haft lögmætar væntingar til greiðslu bóta vegna örorku sinnar. Tekið var fram að ljá yrði aðildarríkjunum nokkurt svigrúm við útfærslu reglna um greiðslu félagslegra bóta, en að gæta bæri meðalhófs. Í tilviki kæranda hefði ekki verið gætt meðalhófs þar sem hún hefði verið svipt rétti til bóta vegna örorku sinnar að fullu í stað þess að vera látin sæta málefnalegri skerðingu. Samkvæmt því var talið að brotið hefði verið gegn eignarréttindum kæranda samkvæmt 1. gr. 1. viðauka.
Ungverska ríkinu var gert að greiða kæranda 5.000 evrur í skaðabætur og 5.000 evrur í miskabætur.
Þrír dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy