© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Camilleri gegn Möltu
Dómur frá 22. janúar 2013
Mál nr. 42931/10
7. gr. Engin refsing án laga
Sakamál. Refsiviðurlög. Skýrleiki lagaákvæða.
1. Málsatvik
Kærandi, John Camilleri, er maltneskur ríkisborgari, fæddur árið 1968. Þann 16. nóvember 2005 var hann sakfelldur af sakamáladómstóli fyrir vörslu ólöglegra fíkniefna. Hann var dæmdur í 15 ára fangelsi og til greiðslu sektar að upphæð 35.000 evra. Hann hélt því fram í dómsmáli sem hann höfðaði í framhaldinu að það samræmdist ekki ákvæðum 6. gr. Mannréttindasáttmálans að saksóknari hefði haft frjálst val um fyrir hvaða dómstóli málið yrði höfðað. Í tilviki Camilleri hafði málið verið höfðað fyrir sakamáladómstóli, þar sem refsiramminn fyrir brot hans var frá 4 árum til lífstíðarfangelsis. Saksóknari hafði þó einnig val um að höfða málið fyrir almennum dómstóli, sem færi með öll minniháttar sakamál, en þar var refsirammi brotsins frá 6 mánuðum til 10 ára fangelsis. Ekki var tekið undir röksemdir Camilleri og máli hans vísað frá. Þessi niðurstaða var síðar staðfest af stjórnlagadómstóli þar sem tekið var fram að saksóknari hefði ekki vald til að skera úr um sekt eða sýknu sakborninga og því samræmdist þetta fyrirkomulag stjórnarskrá. Þó tók dómstóllinn fram að rétt væri að slíkar ákvarðanir saksóknara yrðu byggðar á viðmiðum og reglum sem almenningur gæti kynnt sér.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að þar sem lægri hámarksrefsing hefði legið við brotum hans fyrir almennum dómstóli en fyrir sakamáladómstóli, yrði talið að brotið hefði verið gegn 1. mgr. 6. gr. og 7. gr. Mannréttindasáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að löggjöf Möltu gerði ráð fyrir tvenns konar hámarksrefsingu fyrir þau brot sem Camilleri var ákærður fyrir. Ef mál væri höfðað fyrir sakamáladómstóli væri hámarksrefsing lífstíðarfangelsi, en ef málið væri höfðað fyrir almennum dómstóli væri hámarksrefsing 10 ára fangelsi. Lögin hefðu ekki gefið skýrt til kynna hvaða refsing lægi við brotunum og það hafi ekki orðið ljóst fyrr en ákæra var gefin út í málinu. Þau viðmið sem lægju til grundvallar ákvörðun saksóknara um fyrir hvaða dómstóli mál væri höfðað væru ekki hluti af birtum lagatexta og dómafordæmi veittu engar vísbendingar um hver þau viðmið væru. Stjórnlagadómstóll hefði gert athugasemdir við þessa framkvæmd, enda væru saksóknara í raun gefnar frjálsar hendur í ákvörðun sinni sem gæti þannig byggst á geðþótta. Dómstóllinn taldi því að lagaákvæðin sem byggt væri á væru ekki nægjanlega fyrirsjáanleg og girtu ekki fyrir þann möguleika að refsing yrði háð geðþóttaákvörðun saksóknara. Í þessu fælist brot gegn réttindum kæranda samkvæmt 7. gr. Mannréttindasáttmálans. Dómstóllinn tók þá ekki til frekari skoðunar hvort brotið hefði verið gegn 6. gr. sáttmálans.
Á grundvelli 41. gr. var Malta dæmt til að greiða kæranda 1.000 evrur í miskabætur og 5.000 evrur í málskostnað.
Tveir dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy