© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Chitos gegn Grikklandi
Dómur frá 4. júní 2015
Mál nr. 51637/12
4. gr. Bann við þrældómi og nauðungarvinnu
Samningur um vinnuskyldu. Viðurlög. Meðalhóf.
1. Málsatvik
Kærandi, George Chitos, er grískur ríkisborgari fæddur árið 1968 og búsettur í Thessaloniku á Grikklandi. Árið 1986 sótti kærandi um inngöngu í heilbrigðisdeild herskóla. Hann var þar á launum og átti rétt á ýmsum félagslegum bótum. Um sex ára skeið stundaði hann endurgjaldslaust læknisfræðinám við Háskóla Thessalóniku gegn því skilyrði að hann starfaði hjá hernum tvöfaldan námstíma sinn, þ.e. í tólf ár. Í fimm ár að telja frá árinu 1996 sérhæfði kærandi sig frekar í faginu. Þann 22. janúar 2006 lét kærandi af störfum hjá hernum, en í september það ár var honum tilkynnt að hann skuldaði níu ár, fjóra mánuði og tólf daga af herstörfum. Ef hann vildi ekki starfa þann tíma þurfti hann að greiða sekt sem nam tæplega 107.000 evrum. Kærandi áfrýjaði málinu og var réttaráhrifum ákvörðunarinnar frestað. Engu að síður var kærandi krafinn um greiðslu sektarinnar. Þá var honum tilkynnt að dráttarvextir myndu leggjast á fjárhæðina. Með dómi 12. desember 2013 var staðfest niðurstaða um vinnuskyldu kæranda en sekt hans var lækkuð verulega.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi byggði á því að skylda hans til að vera í hernum um langt skeið eða greiða háa fjárhæð í sekt fæli í sér nauðungarvinnu í skilningi 2. mgr. 4. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að kærandi hefði gengist undir gagnkvæmt samkomulag við gríska ríkið. Hann hefði stundað nám án endurgjalds og fengið laun, en í staðinn hefði verið ætlast til þess að hann innti af hendi störf hjá hernum í tiltekinn árafjölda. Vísað var til þess að skylduvinna hermanna eftir nám, sem ríkið greiði fyrir, sé samkvæmt grískum lögum hluti af starfi þeirra sem hermenn. Þá var fallist á að það markmið ríkisins að tryggja að fá fjárfestingu sína til baka væri lögmætt. Jafnframt taldi dómstóllinn það hafa þýðingu að kærandi hefði öðlast sérhæfingu sem svæfingarlæknir í gegnum herþjónustu og hefði vegna þessa tækifæri til að starfa sjálfstætt utan vinnutíma hjá hernum. Ennfremur var vísað til þess að læknanemar hjá hernum nytu ýmissa fríðinda sem hinn almenni læknanemi nyti ekki, svo sem launa á meðan á námi stæði og starfsöryggis.
Þrátt fyrir framangreint komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið gætt meðalhófs í málinu. Talið var að sú fjárhæð sem kæranda var gert að greiða hefði verið hófleg, en lögð áhersla á að kæranda hefði verið gert að greiða hana í heild sinni þrátt fyrir ákvörðun um frestun réttaráhrifa og áfrýjun málsins. Þá hefði ekki verið gert ráð fyrir að kærandi gæti greitt skuld sína í afborgunum, heldur stóð hann frammi fyrir dráttarvöxtum væri upphæðin ekki greidd innan mánaðar. Með vísan til þessa var talið að sérlega og óhæfilega þung byrði hefði verið lögð á kæranda í andstöðu við 2. mgr. 4. gr. sáttmálans.
Gríska ríkinu var gert að greiða kæranda 5.000 evrur í málskostnað og 5.000 evrur í miskabætur.
Full & Egal Universal Law Academy