© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Couturon gegn Frakklandi
Dómur frá 25. júní 2015
Mál nr. 24756/10
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Bætur fyrir eignarnám. Ákvörðun um fjárhæð bóta.
1. Málsatvik
Kærandi, Jean Couturon, er franskur ríkisborgari fæddur árið 1921. Hann er eigandi nokkurra bygginga í Naves héraði í Corrèze, þar með talið kastala og rústir sem hafa verið á skrá yfir sögulegar minjar frá 1993. Hluti landspildu kæranda, 88 m2 að stærð, var tekinn eignarnámi til að reisa hraðbraut í almannaþágu. Þann 13. október 2000 voru kæranda dæmdar eignarnámsbætur, en því var hafnað að greiða honum bætur vegna verðlækkunar þess lands sem eftir stóð. Hraðbrautin var tekin í gagnið 24. febrúar 2003. Þann 8. desember 2003 krafðist kærandi fyrir stjórnsýsludómstól að sér væru dæmdar bætur fyrir hljóðmengun og bætur fyrir lækkun á verðmæti eignar sinnar. Dómstóllinn féllst á kröfurnar, en þeirri niðurstöðu var snúið við af áfrýjunardómstól.
2. Meðferð málsins hjá Mannrétindadómstólnum
Kæran
Kærandi byggði á því að franska ríkið hefði brotið gegn eignarrétti hans, sem nyti verndar 1. gr. 1. viðauka við sáttmálann, með því að greiða honum ekki bætur fyrir lækkað verðmæti eignar hans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að óumdeilt væri að eign kæranda hefði lækkað í verði vegna framkvæmdarinnar og að því væri um skerðingu á eignarrétti hans að ræða. Hins vegar þyrfti að kanna hvort skerðingin væri svo veruleg að um brot á réttindum kæranda í skilningi sáttmálans væri að ræða. Tekið var fram að kærandi gerði ekki athugasemd við eignarnámið sem slíkt, en teldi sig ekki hafa fengið fullar bætur fyrir það tjón sem leiddi af eignarnáminu. Slíkar bætur voru einungis mögulegar samkvæmt frönskum rétti ef sýnt var fram á að sérstakt, óeðlilegt eða verulegt tjón leiddi af eignarnáminu. Af hálfu fransks áfrýjunardómstóls hafði ekki verið fallist á að kærandi hefði orðið fyrir slíku tjóni.
Dómstóllinn tók fram að meta þyrfti hvort jafnvægis hefði verið gætt milli hagsmuna kæranda og hagsmuna almennings. Í því skyni yrði að líta til hagsmuna ríkisins af því að ákveða landsskipulag sitt, en við þær aðstæður var talið að ríkið nyti rúms svigrúms til mats. Með vísan til fyrri dómaframkvæmdar taldi dómstóllinn að 20% lækkun á verði landsvæðis eða jafnvel 40% lækkun, eins og kærandi hélt fram, næði ekki þeim þröskuldi að teljast verulegt tjón gagnvart kæranda. Með hliðsjón af þessu og því að franskir dómstólar höfðu tekið ítarlega og rökstudda afstöðu til krafna kæranda komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið brotið gegn 1. gr. 1. viðauka við sáttmálann.
Full & Egal Universal Law Academy