© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Dragojević gegn Króatíu
Dómur frá 15. janúar 2015
Mál nr. 68955/11
8. gr. friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
Rannsókn sakamáls. Símhleranir. Skýrleiki lagaheimilda. Meðalhóf.
1. Málsatvik
Kærandi er fæddur 1982 og starfaði sem sjómaður á flutningaskipi skráðu í Króatíu. Á árinu 2007 komu fram grunsemdir um að kærandi væri viðriðinn fíkniefnasmygl. Að beiðni saksóknara heimilaði rannsóknardómari hlerun á síma kæranda. Árið 2009 var kærandi sakfelldur fyrir fíkniefnasmygl og peningaþvætti og dæmdur til níu ára fangelsisvistar.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að með hlerun á síma hans hefði verið brotið gegn rétti hans til friðhelgi einkalífs samkvæmt 8. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að samkvæmt landslögum væri eftirlit af þessu tagi háð því að heimild hefði verið veitt fyrirfram. Í tilviki kæranda hefði ákvörðun um símhlerun, sem tekin var af rannsóknardómara, eingöngu verið byggð á staðhæfingu ákæruvaldsins um að rannsóknin gæti ekki farið fram með öðru móti. Hins vegar hefðu ekki legið fyrir upplýsingar um hvort tiltækar væru aðferðir sem fælu í sér minna inngrip. Hefðu áfrýjunardómstólar fallist á að þetta væri fullnægjandi samkvæmt landslögum. Dómstóllinn tók fram að á svo viðkvæmu sviði væri erfitt að fallast á þessa túlkun landslaga, enda væri þar mælt fyrir um að dómstólar skyldu meta þörf á beitingu eftirlitsaðgerða af þessu tagi með hliðsjón af meðalhófsreglunni. Talið var að sniðganga innlendra dómstóla á þessari kröfu gæti leitt til geðþóttaákvarðana og misnotkunar.
Við skoðun innlendra dómstóla á leynilegum eftirlitsaðgerðum í máli kæranda hafði eingöngu verið metið hvort leggja mætti fram fyrir dómi sönnunargögn sem þannig voru fengin. Hins vegar var ekki fjallað efnislega um þá röksemd kæranda að ekki hefði verið gætt að réttindum hans samkvæmt 8. gr. sáttmálans. Þá hefði ríkið ekki lagt fram upplýsingar um úrræði sem gætu staðið fólki í sporum kæranda til boða. Samkvæmt þessu taldi dómstóllinn að viðkomandi löggjöf, eins og hún var túlkuð og henni beitt af innlendum dómstólum, væri hvorki nægilega skýr um umfang þess ákvörðunarvalds sem yfirvöldum væri fengið né veitti viðhlítandi vernd gegn misnotkun. Þannig hefði ákvörðun um símhleranir og eftirlit með þeim ekki samrýmst kröfum um lögmæti, auk þess sem ekki hefði verið tryggt að umrædd skerðing á rétti kæranda til friðhelgi einkalífs og bréfaskipta gengi ekki lengra en nauðsynlegt væri í lýðræðislegu þjóðfélagi.
Samkvæmt þessu var það niðurstaða dómstólsins að brotið hefði verið gegn rétti kæranda til friðhelgi einkalífs og bréfaskipta samkvæmt 8. gr. sáttmálans. Kæranda voru dæmdar 7.500 evrur í miskabætur.
Full & Egal Universal Law Academy