© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Ebrahimian gegn Frakklandi
Dómur frá 26. nóvember 2015
Mál nr. 64846/11
9. gr. Hugsana-, samvisku- og trúfrelsi
Bann við að bera höfuðklút. Missir opinbers starfs.
1. Málsatvik
Kærandi, Christiane Ebrahimian, er franskur ríkisborgari, fædd 1951 og búsett í París. Hún var ráðin tímabundið sem félagsráðgjafi við opinbera heilbrigðisstofnun. Ráðningarsamningurinn var endurnýjaður til eins árs, eða til 31. desember 2000. Þann 11. desember 2000 tilkynnti mannauðsstjóri stofnunarinnar kæranda að samningurinn yrði ekki framlengdur á ný þar sem hún hefði neitað að fjarlægja íslamskan höfuðklút sem hún bar, eftir að kvartanir um það bárust frá sjúklingum.
Í febrúar 2001 barst kæranda skriflegt erindi frá mannauðsstjóra heilbrigðisstofnunarinnar þess efnis að hún hefði kost á að taka þátt í inntökuprófi fyrir nýja félagsráðgjafa hjá stofnuninni en kærandi tók ekki þátt í prófinu.
Undirréttur og áfrýjunardómstóll höfnuðu kröfu kæranda um að víkja til hliðar ákvörðuninni frá desember 2000. Mál hennar var vísað frá æðsta stjórnsýsludómstóli í Frakklandi. Vísað var til álits dómstólsins frá maí 2000 þess efnis að þótt starfsmenn væru frjálsir skoðana sinna væri heimilt að takmarka rétt þeirra til að rækja trú sína á vinnustað með því að bera sýnileg trúartákn, svo sem íslamskan höfuðklút, sem grundvallaðist á sjónarmiðum um veraldarhyggju og að franska ríkið hefði þá grundvallarreglu að vera óháð trúarbrögðum.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að ákvörðunin um að endurnýja ekki ráðningarsamning hennar sem félagsráðgjafa fæli í sér brot gegn rétti hennar til að rækja trú sína samkvæmt 9. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Mannréttindadómstóllinn tók fram að ákvörðunin um að endurnýja ekki ráðningarsamning kæranda af þeirri ástæðu að hún neitaði að fjarlægja höfuðklút sinn teldist vera takmörkun á rétti hennar til að rækja trú sína í skilningi 9. gr. sáttmálans. Hins vegar hafi takmörkunin verið lögbundin og fyrirsjáanleg með tilliti til þess að niðurstaða franskra dómstóla um efnið lá fyrir meira en hálfu ári fyrir atvik málsins.
Dómstóllinn féllst einnig á að takmörkunin hafi verið gerð í því lögmæta markmiði að vernda réttindi og frelsi annarra og nauðsynleg í því skyni að tryggja jafnræði við meðferð sjúklinga. Takmörkunin byggðist á þeirri grundvallarreglu að ríkið væri óháð trúarbrögðum en fæli þó í sér samvisku- og trúfrelsi. Dómstóllinn vísaði að auki til þess að kæranda hefði verið boðið að sitja inntökupróf fyrir nýja félagsráðgjafa. Að þessu virtu og með tilliti til svigrúms aðildarríkjanna til mats taldi dómstóllinn að takmörkunin á rétti kæranda til að rækja trú sína samkvæmt 9. gr. sáttmálans hefði verið nauðsynleg í lýðræðisþjóðfélagi og í samræmi við kröfur um meðalhóf að teknu tilliti til þess markmiðs sem hún stefndi að. Var því niðurstaða dómstólsins að ekki hefði verið brotið gegn réttindum kæranda samkvæmt 9. gr. sáttmálans.
Tveir dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy