© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Ereren gegn Þýskalandi
Dómur frá 6. nóvember 2014
Mál nr. 67522/09
5. gr. Réttur til frelsis og mannhelgi
Gæsluvarðhald. Lengd varðhalds. Meðalhóf.
1. Málsatvik
Kærandi var handtekinn í Þýskalandi í apríl 2007 fyrir að hafa framvísað fölsuðum skilríkjum. Hann var úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna gruns um aðild að hryðjuverkaárásum í Tyrklandi. Gæsluvarðhald hans var ítrekað framlengt á grundvelli þess að hætta væri á að hann flýði land ef hann yrði látinn laus, þar sem hann var ekki búsettur í Þýskalandi. Í september 2011 sakfelldi áfrýjunardómstóll hann fyrir tvö manndráp og dæmdi hann til lífstíðarfangelsisvistar, en dómurinn var seinna felldur úr gildi og mál hans tekið upp að nýju fyrir áfrýjunardómstólnum. Ekki hafði fallið dómur í málinu gegn honum í Þýskalandi þegar Mannréttindadómstóllinn kvað upp dóm sinn. Alls hafði kærandi setið í 5 ár og átta mánuði í gæsluvarðhaldi þegar hann var látinn laus í febrúar 2014. Þá var talið að áframhaldandi gæsluvarðhald yfir honum samræmdist ekki sjónarmiðum um meðalhóf þar sem það hefði staðið yfir í óhóflegan langan tíma, þrátt fyrir að mál hans væri enn til úrlausnar fyrir dómstólum.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að óhóflega löng gæsluvarðhaldsvist hans hafi falið í sér brot gegn 5. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að þýsk yfirvöld hefðu haft rökstuddan grun um að kærandi hefði framið mjög alvarleg afbrot og hefðu einnig talið að mikil hætta væri á að hann reyndi að flýja land. Dómstóllinn taldi því að nægjanleg rök hefðu verið fyrir því að framlengja gæsluvarðhaldið yfir honum ítrekað, en þó yrði að meta hvort yfirvöld hefðu sýnt þá kostgæfni sem nauðsynleg væri við þessar aðstæður. Algengt væri að rannsókn mála drægist við þessar aðstæður, enda hefði þurft að bíða lengi eftir gögnum frá tyrknesku lögreglunni. Í því samhengi tók dómstóllinn hins vegar fram að yfirvöld þyrftu sérstaklega að leggja sig fram við að hraða málsmeðferð í tilvikum sem fælu í sér milliríkjasamstarf, enda væri líklegt að málsmeðferð drægist í slíkum málum. Í tilviki kæranda hefðu rannsakendur ferðast í fjögur skipti til Tyrklands til þess að greiða fyrir því að gögn í málinu yrðu send og því yrði ekki annað séð en allt kapp hefði verið lagt á að flýta framgangi málsins. Þá hefði kærandi sjálfur átt nokkra sök á því að mál hans hafi tafist með því að gera athugasemdir við öflun sönnunargagna og krefjast endurskoðunar á ákvörðunum um öflun gagna. Þó hann hefði verið í fullum rétti til þess að leita réttar síns með þessum hætti, þá væri seinkun á málsmeðferðinni sem af þessu hlaust ekki talin á ábyrgð yfirvalda. Dómstóllinn tók einnig fram að skilyrði gæsluvarðhaldsvistar kæranda hafi sætt endurskoðun dómstóla í fjölmörg skipti, í ljósi allra fyrirliggjandi sönnunargagna. Þá hafi verið komist að þeirri niðurstöðu í febrúar 2014 að áframhaldandi gæsluvarðhald yfir kæranda væri ekki réttlætanlegt. Því yrði talið að yfirvöld hefðu gætt meðalhófs við meðferð á máli hans. Þannig væri mál kæranda ólíkt öðrum sambærilegum málum sem komið hefðu inn á borð dómstólsins, þar sem talið var að lengd gæsluvarðhaldsvistar hefði ekki verið réttlætanleg, enda hefðu þýsk yfirvöld gert viðeigandi ráðstafanir til þess að flýta gangi málsins eins og kostur var. Því taldi dómstóllinn að ekki hafi verið brotið gegn 5. gr. sáttmálans.
Full & Egal Universal Law Academy